Ik schijn mijn masker te hebben afgelegd. Heb plaats gemaakt voor een minimalistischer leven. Waarin ruimte is voor de kleinere dingen die ik nu nog meer waardeer dan dat grootse en meeslepende theatrale gedoe. Dat liet maar weinig ruimte voor wat ik ervaar als innerlijke manifestaties. Om je handen te zien werken aan het bouwen en structureren van wat je zelf wilt creëren, schenkt meer voldoening dan ooit.

Het vergt blijkbaar tijd. Het vergde een carrière die nooit echt van de grond kwam. Ooit waren dat desillusies. En bijna een burn-out die je deden inzien dat de kussens die je dagelijks uit pure nijd door je kamer smeet – om de vazen en het overige servies maar te ontzien – die pure noodzaak tot zelfverwezenlijking deden groeien. Omdat je uit pure onmacht iets tot stand wilde brengen dat uit jezelf komt. Dat je jezelf plots ook realiseerde dat je niet vrolijk of voldaan raakte door andermans werk uit handen te nemen. Maar dat je eigen initiatieven kan ontplooien en een baan maken voor jezelf meer voldoening biedt.

Ik zie nu ook wezenlijk meer dan vroeger. Ik zie kleine gebaren, kunstjes van die ander, ik zie meer geluk in kleine dingen. Ik ben niet (langer) jaloers of streberiger dan die ander. Ik probeer die ander ook niet na te doen. Ik gun een ander ook dat succes. Ik vraag me oprecht af, of dat alles niet ook een klein beetje te maken heeft met volwassen worden. Het zal ongetwijfeld daarmee verband houden.

Wezenlijk ben ik daarmee ook wat diepzinniger geworden. Dat inlevingsvermogen is gegroeid. Ik kan me danig verbonden voelen met alles wat niet alleen een ander doet, maar weet ook dat die connecties me dankbaarder stemmen, zonder er sentimenteel over te worden.

Ik weet ook dat ik sinds ik schrijf – hetzij hier op dit blog dan wel in mijn dagboek – ervoor heeft gezorgd dat ik die knagende onzekerheid die ooit aan me vrat kan laten varen. Ik heb mijn oude zielenroerselen verwerkt en daarmee ruimte ingebouwd voor dat wat gaat komen. Dat doet schrijven met je. Het houdt dat grootse meeslepende in proporties. En maakt dat je het kleine wat meer waardeert.