Met een luid ‘Goedemorgen!’ stapte ik de in het blauw gestoken wachtkamer bij de huisarts in. “Wat heb je een leuke tas!” Werd er gelijk teruggeworpen door een ietwat volkse dame met een Amsterdams (bestaat dat wel?) accent.

Een grappig gesprek volgde. Over haar functie als vrijwilligster voor jonge moeders aangezien haar metgezel een nog piepkleine baby bij zich droeg. Nu zijn kinderen natuurlijk altijd een leuke bron van gespreksstof vooral als ze er zelf ook aan meedoen.

Ik kan heel erg genieten van de nuchtere mentaliteit van zo’n vrouw die de tips en trucs van een consultatiebureau lekker naast zich neer legt als blijkt dat die te onzinnig voor woorden zijn. Ik vind het leuk als mensen zéggen wat ze denken.

En dat je op een gegeven moment even checkt of je haar nog wel goed zit door er even woelend doorheen te gaan. En dat zo’n type dan roept: “Jaaaaa, je haar zit wel goed hoor!” Da’s nog altijd tien keer beter dan zo’n jaloerse bitch die je vuil aankijkt als je even aandacht aan je looks schenkt.

Ik was direct verknocht aan die vrouw. Ze draagt ’t hart op de goede plek.