Samen – synchroon – in balans oefeningen doen, zo zie je ze wel eens in het park. Ik sta dan altijd gefascineerd even stil in dat moment. En enigszins jaloers, bedenk ik me dan dat ik ook wel zou willen kunnen.

Mede geïnspireerd door een blogpost van @Muireanns, leek de stap steeds dichterbij te komen. Ik zocht op Internet, vond een site, zag dat er een proefles kon worden bijgewoond.

Maar ’t is alsof de Duivel ermee speelt. Elke maandag dat ik deel wilde nemen, leek er spontaan iets te gebeuren waardoor ik het moest uitstellen. En ik houd absoluut niet van uitstel als ik me eenmaal iets heb voorgenomen. Laat dat duidelijk zijn.

Dus toog ik – op de fiets – richting het centrum in de buurt, betrad het gymlokaal en stelde me voor aan de instructrice. Even later druppelde de rest van het kleine klasje binnen. Welk een variëteit aan mensheid het ook was, ze kwamen allemaal bijeen voor dit doel. Dus gingen we aan de slag.

Op zo’n moment sta ik volledig open voor wat komen gaat. En kon ik mezelf niet bedwingen van enthousiasme. De instructrice deed de eerste oefening drie keer voor, waarna wij haar evenbeeld mochten volgen. In stilte. Volmaakte stilte. Je hoort, heel soms, het geklik van gymschoenen. En heel af en toe, een ademhaling.

Het schenkt iets sereens aan een groep mensen, die – hoewel in opperste concentratie – samen in beweging zijn. Je hebt je volledige aandacht nodig. Elke beweging vergt dat je motoriek wordt ingespannen. Elke beweging eindigt ook in een soort van intrinsieke balans. Ik voelde me trots, dat ik in die synchroniciteit en dynamiek van de groep mocht meegaan, al leek ik een vreselijke kluns, omdat mijn armen en benen niet gelijk de oefeningen meester waren. Mijn ietwat verstoorde motoriek snapte het niet gelijk allemaal.

Terwijl ik de individuele mens en het waarom erachter trachtte te bestuderen, overviel me een soortement van innerlijke tevredenheid. Het meest mooie eraan vond ik dat je niet na hoeft te denken. Je mag het gedrag van anderen kopiëren en dat vergt in dat moment intensieve aandacht. Voor je lichaam, je non-gedachten en het volgen in je bewegingen. En die stilte, die alles-overschreeuwende stilte.

De ratrace en overige muizenissen die in je koppie overheersen, kun je voor een paar uurtjes even naast je neerleggen…