#WOT, deel 9: stem

Het is hier oorverdovend stil in huis, nu dat al mijn kattenvriendjes het leven hebben verlaten. Ze mochten zich allemaal, en ik heb er inmiddels 4 versleten, graag laten gelden door hun kattenstemmen te laten gelden.

Dat was om aandacht te vragen, te bedelen om snoepjes, en bijvoorbeeld ook door te laten merken dat ze mijn gedoetje aan de computer weer eens iets te lang vonden duren. Ze wilden hoe dan ook altijd wel even laten blijken wat de algemene stemming in hun huis, met mij als personeel, zoal was.

En zoals ik al zei, ik mis het erbarmelijk. Al is het nu pas anderhalve dag geleden dat ik de laatste moest laten inslapen. Ik mis hun fratsen. Ik mis hun aanwezigheid, hun ziel, hun hele hebben en houden.

Al hebben ze dan wel jaren mijn sofa als krabpaal benut. En al vond ik de penetrante geur van die kattenbak bij vlagen een ontzettend obstakel in mijn eigen huis.

Ik denk nu, zomaar, dat het niet eens zo lang zal duren eer er weer nieuwe feline vriendjes hun opwachting zullen maken in dit kleine maar chaotische huishouden. Dan heb ik tenminste een excuus om te roepen dat het hier doodleuk niet netjes kán zijn.

Het #WOT woord van deze week is

Stem = 1) Alt 2) Communicatiemiddel 3) Electorale mening 4) Geluid 5) Inspraak 6) Invloed 7) Keel 8) Klank 9) Medezeggenschap 10) Meningsuiting 11) Oordeel 12) Spraakgeluid

Hardhollend stilstaan

Ik bespeur bij mezelf nu vooral de neiging om met mezelf te praten. En zo nu en dan uit ik mezelf dan ook luidkeels om maar iets te horen in die hardnekkige stilte. Nooit eerder heb ik dat zo ervaren. Maar goed, ik was dan ook al sinds 1991 die fervente poezenmoeder.

Mijn moeder schonk me toen de eerste 2 kittens in een heel schattig kattenmandje. Dat was nadat mijn broer die gevoeglijk naast me woonde een hond (een Berner Sennen) had aangeschaft, en ik luidkeels mijn stem roerde dat ik naast een fulltime baan never nooit een hond zou kunnen houden.

Max, mijn liefste rode kater stierf toen hij 14 was in mijn armen bij de dierenarts. En mijn hemel, wat heb ik daar ook een verdriet van gehad. Toen Sammie 16 was kreeg ik nog twee katten van mijn bovenbuurvrouw, die geheel onverwachts zwanger raakte, en direct haar katten kwijt wilde. Ik werd op slag verliefd op het poesje van dat setje. Sammie werd liefst 19 jaar oud. Spooky, de lieve poes verloor ik ook in mijn armen bij de dierenarts vlak na Kerstmis nu twee jaar geleden. En nu sinds gisteren dus ook Binkie, die 16 werd.

Zo’n besluit om een huisdier in te laten slapen, dat is er een die je moet nemen en die is behoorlijk pittig te noemen. Al heb ik dan wel respect voor zo’n dierenarts die je in niets laat blijken wat de uitkomst van jouw handelen dient te zijn.

Maar ik houd er niet van als beesten lijden. Zeker niet ten koste van mij.

Dus af en toe schrei ik ten hemel en vraag hardop aan hun allemaal me te vergeven omdat ik hen geen pijn toewens, of deed in het verleden. Zo blijven ze voor mij toch een klein beetje dichtbij.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

Geplaatst op Categorieën Pix' WOTTags ,

Auteur: Pix

Hee hallo, ik ben Irene, mijn nick is Pix, en ik blog sinds 2002. Mijn schrijflust doet me vaak naar het toetsenbord grijpen. Dat alles onder het genot van veel koffie en chocolate bites, gewoon omdat alles nu eenmaal veel mooie - en lekkere - flow vergt. Enneuhm..., mijn haar zit ook nog 'es altijd goed! Zie ook mijn about-pagina.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze site gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

%d bloggers liken dit: