Het beste zwaard zit nog altijd in de schede, wat me doet verlangen naar een vrouwelijke president. Ergens juich ik Hillary Clinton toe, en dat louter omdát ze een vrouw is. Maar het mag voor mij de pret niet drukken wie dat is, voor heel even, maar heb toch liever wel een democratisch talent.

Misschien dat we dan eindelijk de grote wereldproblemen kunnen oplossen zonder geweld, maar door gezellig samen een stukje chocola te verbijten.

Inderdaad moeten we bruggen bouwen. De heren – politici – schijnen alleen in muren te kunnen denken.

Bovendien is het nogal gevaarlijk om een man in het heetst van zijn midlifecrisis zo’n verantwoording mee te geven. Dames kunnen zónder, wat leidt tot slimmere communicatie, al was het alleen al vanwege onze hormoonhuishouding én iestrogeen, waardoor we links of rechts beter tot acceptabele concessies kunnen komen.

En moet ik echt onze speerpunten – als het hebben van borsten, het tonen van emoties en het durven vragen om hulp – nog eens toelichten?

Sowieso wordt multitasking binnen de politiek dan een gegeven in plaats van een fatale fout binnen het rendementsdenken. Unitasking, come on, er kan toch zoveel meer worden opgelost binnen een ambtsperiode? In goede zin, waar alle partijen werkelijk zullen floreren?

I rest my case. And Clinton you go, go, go