Waar was dat nou, dat ik las dat de enige goede manier om een verstoorde relatie tot eten te krijgen is door een dieet te volgen? Dat klopt als een bus. Zet mij drie weken op Sonja Bakker en daarna kan ik overgaan tot het weg schransen van de meest lugubere combinaties eten. Echt, ik eet dan gewoon een stuk worst, gevolgd door slagroomsoesjes, een boterham of drie met pindakaas mΓ©t dikke augurk tot aan kwark toe. En ik word er van de weeromstuit niet eens misselijk van. Verbaast me zelf nog het meest. Pas als ik dan mezelf dwing tot relativeren en regelmatig – that is, minstens vier tot vijf keer per week – een gezonde maaltijd te nuttigen, dan pas kan ik enigszins proportioneel gezond denken en gebalanceerd zijn.

Nu is er weer dat gedoe met eieren, terwijl men met dat onverwachte gifgoedje nog niet eens fatsoenlijk zelfmoord kan plegen.

Wat hebben we nog meer gehad? Oh ja, melk, da’s ook zo’n heftig ding. Gelukkig heb ik er al sinds mijn geboorte een bloedhekel aan, en leerde ik pas in redelijk volwassen toestand bijvoorbeeld ook kaas te eten. Maar melk, dat is dus de ene dag heel gezond, en de volgende dag kun je er aan sterven, bij wijze van spreken. Ik word er behoorlijk confuus van, al die boute uitspraken van die gezondheidswetenschappers.

Water drinken is ook zo’n leuk concept. Ik lach me altijd wezenloos om al die mensen die zweren niet zonder dat geijkte flesje water te kunnen. Sommige mensen kun je er dan ook mee uittekenen. In de ene hand een flesje water en in de andere een smartphone, want natuurlijk moet je zoveel mogelijk selfies maken van je gezondheidsmanie. Totdat ik dan lees, wat de regel gewoon altijd bevestigt, een teveel is nooit goed, en dat dat ook voor water geldt. Proest.

In mijn woonplaats – Haarlem – zou je dus een delirium kunnen krijgen door kraanwater te drinken vanwege een verhoogde toevoeging van kalk. Maar geen nood, in de supermarkt kun je ook kraanwater kopen, alleen betaal je je dan scheel aan het kunnen opscheppen over welk merk water je prefereert.

Ik drink nog wel steevast mijn dagelijkse dosis aan cola, hoewel het me niet verbaast dat het me onlangs gelukt is een oude ‘goudkleurige’ armband er roestvrij mee te krijgen. Als cola aldus roesten voorkomt en dat goedje voorgoed verwijdert, leef ik nog lang en gelukkig, denk ik dan maar.

Nu ik weet dat eten en drinken zo gevoelig ligt, kan ik er – net als humor – gewoon om lachen…