Spectaculair was het zeker, deze filmvertoning van Star Wars, the Force Awakens. De hoofdpersonen spraken me allemaal aan, zeker Rey. Eindelijk dan een vrouw in de hoofdrol.

En toch, toch zat ik stiekem te wachten tot Yoda zijn entree zou maken. En dat gebeurde niet. En dus maakte dat de herrijzenis van een nieuwe Yedi iets minder geloofwaardig. (Nu is dit fictie natuurlijk. Dus in hoeverre kun je dan spreken over geloofwaardig?) Vandaar dat ik hem toch even als leading image hierboven afbeeld.

Ergens vind ik het wel enorm prettig dat Rey (Daisey Ridley) mocht uitgroeien tot een vrouwelijke volwaardige Yedi. En dat zelfs Ren het onderspit moet delven omdat het goede het altijd weer overwint van het kwaad.

Maar ergens – deep down – had zo’n Yedimeester een gruwelijk interessante band moeten ontwikkelen met Rey. En dat, ontbrak er een beetje aan. Naast het ontbreken van de wijze raadgevingen van Yoda, vond ik de film wat koeltjes overkomen.

De enige warme band die tussen twee mensen echt goed verbeeld werd, was die tussen Han Solo (Harrison Parker als vanouds) en Princess Leia (Carrie Fisher). Maar ja, dat zijn dan ook die twee oude rotten die weten hoe warmbloedige relaties te onderhouden. En dat ook kunnen overbrengen op het witte doek.

Als altijd was ik heftig gecharmeerd van de robots in deze film. BB-8 kon me vertederen.

Ik zal als altijd een vrijwel eersterangs fan blijven van deze speelfilm, dus al met al is The Force Awakens zeker een aanrader. Al is het alleen maar om voor heel even jezelf te verliezen en te vertoeven tussen twee hele andere werelden.