Zelfbewust liet ik haar uitspreken – over die ander – terwijl ze vervolgens, doelgericht, een stilte liet vallen. Zou ik hier misschien op ingaan, hoorde ik haar denken? Vond ik dat wel op zijn plaats in dit gesprek, dacht ik zelf?

Als brein en hart het samen eens worden

Mijn intelligentie waarschuwt altijd dat ik mag twijfelen als iemand zich al te graag voordoet als vertrouwenspersoon, dus laat ik tegenwoordig ook maar mijn warme hart spreken. Dat betekent dat ik terstond stil wil blijven, omdat men nek en oren zodanig inspant om maar te horen wat ik werkelijk denk.

Laat je toch niet kennen

Onderwijl verander ik subtiel van onderwerp, want inderdaad, sommige roddels zijn te mooi om realiteit van te maken…