Op gevaar voor eigen leven is het op dit moment niet handig op een of andere manier het oneens met me te zijn. Mijn stress levels zijn ongekend hoog. Mijn lichaam schreeuwt onrust. Het moet de adrenaline zijn, die weet dat het me dit keer gaat lukken.

Op alle fronten (ik ben een dramaqueen, ik weet) verwacht ik enorme proporties te gaan aannemen, hetzij door overmatig snoepen dan wel eten.

M’n handen zoeken naar iets. Ofwel om te slaan. Ofwel om bezig te zijn.

Zinvol. Niet destructief. Dat moest maar eens over zijn.

Het is werkelijk van de zotte wat een verslaving met je doet. Ik ben hyper op momenten dat ik rustig mag zijn. Dat er ook rust heerst.

Mijn hersenpan lijkt me te waarschuwen dat er elk moment een Derde Wereldoorlog kan uitbarsten. Het is in opperste staat van paraatheid.

Ik zucht en puf alsof ik ieder moment kan gaan bevallen van iets wat lijkt op niets of een strontkind. Ik drink water alsof het gratis is.

Zo graag wil ik – net als anderen – beweren dat stoppen eigenlijk een piece of cake is. Ik wil dit lachend kunnen doen. Omdat ik weet dat ik mezelf er een plezier mee doe.

Het is niet handig nl. dat je:

  • Buiten adem bent als je een trap bestijgt, fietst of na seks;
  • Je afvraagt of je tijdig genoeg nicotine in huis hebt om de nacht door te komen;
  • Stinkt naar tabak;
  • Weet dat het succesvol stoppen je een geweldige boost zou geven, omdat je er wél kracht voor hebt;

Ik verbeeld me, dat ik een soort van therapie aan het volgen ben. In een groep verplicht word op te staan, mezelf voor te stellen. Zoals men dat ook in de VS doet:

“Ik ben Irene, en verslaafd aan nicotine! Maar ben het zo zat dat ik er wel klaar mee ben! Ik ben van plan deze verslaving lachend van me af te schudden. Alsof het een lelijke jas was die me eigenlijk niet past. Omdat ik het waard ben een gezondere levensstijl te aanvaarden.”

Maar ook:

“Ik ben geboren zonder sigaret in mijn mond!”

Zo nu jij weer…

Mijn excuses voor deze vorm om het van me af te schrijven. Ergens wil ik een zgn. ‘blog of committment‘ hebben die ik terug kan lezen op een moment dat afkicken moeilijk is, maar niet onmogelijk.