In een ver – donkergrijs – verleden schreef ik een blogpost over mijn historische gedachten. Het was geen fijn beeld wat ik neerpende, eerlijk en niet gespeend van persoonlijke kwellingen, maar wel een die je noopte me een Direct Message via Twitter te sturen. Je wilde me ontmoeten. En dus spraken we af op een wat winderig station, halverwege. En na een wat fragiele kennismaking lachte je me uit, toen ik vanwege die wind mijn sigaret maar niet kon aansteken. Dat voorval omschreef wel zo’n beetje onze relatie. Ergens is dat altijd zo gebleven, al stond je me dan wel oogluikend toe je bij te staan de lay-out van je blog aan te passen.

Je had – als geen ander mens – een heel duidelijke visie hoe je dat zag. En ook dat typeerde je: je was een man met een visie. Daar mocht je het mee eens zijn of juist niet. Je ging dat debat nooit uit de weg. Er zijn maar bitter weinig mensen van wie ik dat pik, maar van jou kon ik het hebben. Al konden we ook wel stekelige spitsvondigheden aan elkaars adres sturen, ergens mocht ik je graag.

Gisteravond nam ik de vrijheid je site te updaten naar de nieuwste WordPress-versie. En toen dat gelukt was, stuurde ik je een Direct Message, die werd beantwoord door je zoon, Jim, met de vraag of ik hem even kon terugbellen. Vrijwel meteen voelde ik dat er iets niet aan de haak was. Ik voelde dan ook de rillingen over mijn rug lopen toen Jim me vertelde dat je in alle rust was ingeslapen.

“Verlost!” dacht ik vrijwel meteen. “Je hebt of hoeft niet langer te lijden.”

En direct ook ervaar ik die sympathie ten aanzien van je zoon die je op deze wijze hebt moeten vinden. Het is ieders’ kind grootste nachtmerrie, waarschijnlijk. En zo ook die van mij.

Vaak genoeg heb ik proppen weg moeten slikken omtrent je mededeelzaamheid over je pijn en gezondheid op Twitter. Vaak genoeg kon ik geen woorden vinden om je troost te bieden. Het enige wat ik altijd wél kon doen is je ergens mee terzijde te staan, en dat stilzwijgend op me nemen. En ergens weet ik dat je dat zwijgzaam accepteerde.

Ruud, ik zal je – persoonlijke berichten en tweets – missen als geen ander. Rust zacht…