Lui en moe stapte ik de lift in. En begroette de vrouw die met me mee lifte naar de Begane Grond. Halverwege stopte de lift nogmaals en stapte een andere dame in met wie ik vaak babbel. Ze zag er ietwat gehavend uit, dus vroeg ik uit pure piëteit hoe het haar verging en zij mij.

‘Ow. Well. Ik rook en drink. Slik af en toe een tranquilizer. En dan gaat het weer tsjakka!’

rokendrinkentranq

Ik onderdrukte die glimlach om mijn eigen zelfspot. Ergens drong het beeld zich aan me op van ‘Medication Time’, een scène uit ‘One Flew over the Cuckoo’s Nest’. Echter, zij bleef heel serieus en wist zich geen raad met de situatie totdat ik zei dat ze mocht lachen.

Waarop ze haar rug rechtte en besloot zichzelf een serieuze blik aan te meten. En zei:

‘Neen, lachwekkend, dat was het niét! Maar herkenbaar, dát des temeer!’

Ik bedacht me stiekem dat deze vrouw prachtige blogs zou schrijven. Van een leven met zelfspot. Ik deed ’t echter niet. En toen de lift eenmaal beneden arriveerde, maakte ik een lichte buiging en nam afscheid. Haar in verwondering achterlatend…