Als anderen zó vréselijk pósitief in het leven staan, krijg ik het daar soms warm en koud tegelijk van. Natuurlijk lijkt het gras elders altijd groener. Gelukkig ben ik niet de enige, getuige de artikelen die ik soms – heel soms – ook lees.

Lekker ongegeneerd stampvoeten

Ik vind het af en toe best lekker namelijk, om even aan die schaduwzijde van mijn brein te morren. Om te stampen met mijn voeten. Om te schelden en te tieren. Om mensen uit te kafferen, al weet ik dat ik dat beter alleen in gedachten kan doen. Je moet weten, ik ben nogal een driftkikker van aard, al uit zich dat niet zo, qua fysieke verschijning. Integendeel, ik líjk de rust zelve.

Ik kan soms danig in de put zitten. Ik heb er zelfs eens over nagedacht om mijn achternaam (Van Putten) te verwaarlozen en te kiezen voor een wat zonniger naam. Dacht zelfs, dat ik dat in de put zitten op me afriep.

Het lijkt er soms verdacht veel op dat je niet kunt achterhalen wat dat chagrijn veroorzaakt, totdat je er eens goed voor gaat zitten. En Hallelujah, jezelf eens afvraagt waarom die bui je ineens overvalt. Ergens is het goed voor. Je leeft en doorleeft je emoties eens goed.

Ik kan dan heel diep gaan. Logisch, want ik ben die denker die nooit ophoudt met piekeren. Zo schijn ik ook – geheel onbewust en liever – ongewenst – voor anderen te denken. Ik kan daarom soms wezenloos zitten te prakkiseren wat mijn eigen pad is of zou moeten zijn, in die wirwar van het leven en dientengevolge overspoelde emoties die anderen lukraak bij je veroorzaken.

Voor een paar uur of een dag

Maar niets is minder waar. Want geef me dat dagje dat ik de somberheid zelve ben, en de dag erop lijk ik wakker te worden met verse ideeën, nieuwe inspiratie, en leef ik weer helemaal op.

Die negatieve buien kunnen me soms tot schaterlachen dwingen, want ergens weet ik dat ik de humor van mezelf in de put ook wel weer kan zien. Uiteindelijk weet ik dan weer wat ik allemaal niet heb, en die ander wél. Ik pleeg altijd van mezelf te denken dat ik die waardevolle eigenschappen van die ander, ook bij mezelf kan triggeren en tot uiting kan laten komen.

Conclusie

Je waardeert pas wat je hebt, totdat je het mist. Net als dat wc-papier…