Wij leven anno 2016, mensen! En het valt me zomaar ineens op, dat er nog verdomd veel mensen – lees: vooral de jongere generatie en heren die nog geen echte relatie mogen genieten – er een te rigide gedachtestructuur op na houden. Ik doel op meningen en verwachtingen ten aanzien van dames die de veertig inmiddels zijn gepasseerd.

Vroegah, inderdaad, gedroegen vrouwen op die leeftijd zich al als heel oud. Ze droegen kleding, waarvan ik vind dat mijn betbetovergrootmoeder ze gerust nog veel langer in de winkel had mogen laten hangen. Hun leefstijl was er een waarvan ik die doodse saaiheid niet kan bevroeden. Als ik terugkijk op hun leven, hoop ik altijd dat ze alsnog een soort van revolutie teweeg gaan brengen. Als protest op jarenlange conditionering waardoor ze nooit echt hebben kunnen léven.

En nu, anno 2016, kijk ik om me heen en zie ik dat dames op die leeftijd pertinent weigeren zich iets aan te laten meten, wat door de goegemeente wordt opgelegd. Gelukkig. Ja, natuurlijk behoor ik ook tot die leeftijdscategorie. Wat dacht je?

Dat ik me ook maar iets aantrek van een meninkje dat ik me in de leeftijd van 48 niet meer in een tijgervelletje mag hullen? Of dat er van me verwacht wordt, dat ik nu plotseling een voorkeur heb voor een badpak, in plaats van een polkadot string? En ja heus, ik durf nog steeds topless te gaan, zonder dat ik me iets aantrek van de afkeurende blikken die me geschonken worden door een overwegend snobistische jeugd.

De joints die ik tegenwoordig rook hebben een medicinale werking, after all. De wijntjes die ik met een bigger smile achterover sla, zijn goed voor het stevig doortikken van mijn hart. De seks is nu beter dan ik ooit had durven hopen. Eruit met die ongerepte verlegenheid. Frank en vrij jezelf zijn, waarbij eindelijk dat zelfbewustzijn de juiste plek heeft gekregen. En natuurlijk besef ik, dat ik als overjarige puber de kankerstokjes zou moeten laten voor wat ze zijn. Ik loop immers meer risico, maar mijn hemel: je moet toch één slechte eigenschap hebben?