Stampvoeten

Stampvoeten

Bron afbeelding: Pixabay.com

Soms heb ik de neiging om heel hard te stampvoeten. Het zit ‘m natuurlijk in die nieuwe puberteit waarin ik verzeild ben geraakt, al ben ik dan wel bijna ongemerkt mijn midlifecrisis voorbij gescheurd. Nah ja, misschien dat het nu toeslaat? Zomaar ineens. Want, waar blijven de ‘seks, drugs en rock ’n roll’? Waar blijft dat spannende? Hoe is het mogelijk dat het leven zich zo gezapig afspeelt? Waar ging het fout? Dat vraag jij je vast ook wel eens af, vermoed ik.

En als ik dan op Twitter iets voorbij zie komen, waarin iemand een ‘stout’ voorstel krijgt, en die persoon doodleuk reageert ‘dat ze eerst maar een partijtje moeten midgetgolfen’. En ik op Facebook de vraag lees, wie nu toch wel de absolute blog-goeroe is? Dan wil ik subiet een potje theatraal gillen.

Ik mis dat spreekwoordelijke stukslaan van mijn gitaar, al speel ik dat instrument helegaar niet, alsof ik stijf sta van de drugs. Of lam van de drank.

Want ja, ik ben opgegroeid zonder dat verschijnsel van de Kardashians. Ik ben nog opgevoed met artiesten die berucht werden omdat ze hun gitaren op de hoofden van hun fans dreigden stuk te slaan. Ik kan me herinneren dat de zo vurig door mij gerespecteerde artiesten hun hotelkamers drastisch verbouwden, om wat publiciteit te genereren. Niet goedschiks, dan maar kwaadschiks. Op die fiets.

Dus ja, ik ben ook een fan van. Soort van. En gelukkig leven die oude rakkers allemaal nog in soort van gepamperde toestand, vermoed ik. Ik neem tenminste aan dat ze – net als ik – bij tijd en wijlen kunnen losgaan op drank, drugs, seks en en kalmeringstabletjes. En Hallelujah, ik vermoed dan dat ik in een continue stroom van rouw verwikkeld zal zijn, mocht hun iets overkomen. Misschien ga ik dan ook wel al die positieve achterklap tot me nemen, omdat ik het vóórdien nooit mocht lezen van mezelf.

Terwijl die magie, die ze tijdens het leven verspreid hebben, pas als ze dood zijn wordt geëerd.

Vandaar dat ik liefst even al die verantwoordelijkheden en de serieusheid van het bestaan wil ontduiken. Gewoon omdat de wereld soms te zwart/wit is, om te blijven acteren als een kleurrijke muurbloem…

Post-navigatie:

Wat je niet wil missen:

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.

Scroll Up
%d bloggers liken dit: