Vannacht was ik enkele uren op. Wakker. Klaar wakker. En ik liet mijn ogen eens de revue passeren, op Twitter en op Facebook. Ik lees nog maar weinig kranten moet ik bekennen. Ik hanteer soort van een struisvogelpolitiek. Het nieuws laat ik nog sporadisch toe, want 24/7 nieuwsvoorziening is me soms ietwat te sensationeel. Soms lees ik Sociale Media dan louter om onze wereldatmosfeer fysiek en qua smaak te proeven. Met een sterke bak koffie en een cracker met veel knoflook en kaas, maar dat terzijde. Ik zend dan niet, maar ontvang wel. Ongeremd. En niet alleen omdat ik zelf wat vragen heb, en er nog niet eens zo zeker van ben dat dat de juiste vragen zijn. Ik wil dan weten wat er bij anderen leeft, en wat de algemene perceptie is.

Op zich is dat heel interessant, want naar blijkt zijn er – dankzij overbrugbare verschillen – nog veel meer overeenkomsten. Blijk ik toch een heus mens van vlees en bloed te zijn. En de rest van onze wereldbewoners ook.

Dat valt normaliter niet zo op, maar meestal wel als het fout gaat. En in menig optiek gaat het momenteel fout. En dan heb ik het niet alleen over onze huidige politieke situatie, maar ook elders.

Ik vraag me dan af, hoe het in vredesnaam mogelijk is dat wij – bijvoorbeeld na een man als Obama – kunnen worden opgezadeld met een Trumpeteer. En dat eigenlijk omdat het gros van de mensheid zich niet zo bewust is van het belang van onze democratie. Waarom dacht men dat het allemaal wel in orde zou komen en liet men het na een persoonlijke stem uit te brengen?

Misschien is het handig om even de definitie van dat te herhalen:

Democratie is een bestuursvorm waarbij het volk zelf stemt over de wetten, of de vertegenwoordigers kiest die de wetten maken. Hierbij is het volk dus baas in eigen gebied, en kunnen er geen maatregelen en wetten opgelegd worden als de meerderheid van de bevolking het er niet mee eens is.

Zie daar, het staat er allemaal écht!

Als er eerdaags weer een mogelijkheid zal zijn om mijn persoonlijke stem uit te brengen bij de verkiezingen, ga ik dat op ludieke wijze doen. Ik laat me voordien uitbundig informeren in het kader van al die verkiezingsprogramma’s, en laat dat allemaal extra intensief op me inwerken.

Als het moment dan daar is dat ik mijn stem mág uitbrengen, dan kleed ik me er speciaal voor om. Dressed to the nines. Als een struisvogel op hakken. Ik neem mijn stembiljet vriendelijk in ontvangst van een van die vrijwilligers, ik zal ze eens vriendelijk toelachen en bedanken voor hun inzet. Ik zal dat stembiljet voorzien van het mooiste kalligrafisch verantwoorde kruis middels dat rode potlood, daar waar ik dat nodig acht. En met een zwierige zwaai mijn ingevulde biljet deponeren in de daartoe bestemde container.

Dat doe ik – niet alleen voor jou – maar ook voor mij.