Gelukkig ben ik niet de enige die zich dit herinnert. Vandaag zag ik dit: Jojanneke van den Bosch’s Facebook-post.

Morgen, 13 juli 2015, is het dertig (30) jaar geleden dat de eerste #LiveAid werd gehouden in zowel Londen (VK) als Philadelphia (VS). Flarden van mijn geheugen doemen weer op. Ik nam het gros van beide concerten op op VHS-videobanden, en heb daar nog dagen, weken, maanden en jaren op geteerd.

Wat een fantastisch evenement was dat. Evenzo was het voor een goed doel, de redding van enkele Zuid-Afrikaanse landen en voornamelijk Ethiopië, maar ik geloof niet dat ik (18 jaar oud) me er destijds al te druk over maakte. Al was dat natuurlijk wel de bedoeling. Een hele reeks aan steengoede artiesten op één podium in de – wat me nog levendig bijstaat – zinderende hitte. Het publiek dat steevast meedeinde, meezong en danste. Zelfs al was je niet in de gelegenheid het van dichtbij mee te maken.

Televisies die van heinde en ver op loeihard stonden zodat het leek of de hele buurt daar ook aanwezig was. De sfeer was uitstekend. En iedereen genoot ervan.

Nog jaren later keek ik uit naar nog zo’n grandioos evenement, al zou dat natuurlijk een niet te klaren klus zijn. Dit was typisch zo’n one-off.

Wat leuker is, is dat de meeste artiesten nog steeds favoriet zijn, hier. En dat sommigen artiesten zowel in Londen als in Philadelphia optraden, vlogen op diezelfde dag door middel van supersonische vliegtuigen naar de VS.

Queen (met Freddy Mercury die toen nog leefde), Mick Jagger en David Bowie, U2, Sting, Paul McCartney (die het concert in Wembley Stadion afsloot), Tina Turner (don’t we miss her?), Madonna, etc., die daar allemaal stonden dankzij Bob Geldof.

Dat zijn van die dagen die bijna gegrift zijn in mijn hersenpan, omdat ik inderdaad nog precies weet waar ik was, wat ik deed, en hoe ik ervan genoot. En jij?

Hieronder het hele concert… Enjoy!