Er gebeurt iets grappigs met mij als ik ziek ben. Dan krijg ik altijd de onweerstaanbare drang om een markant boek op te pakken dat me smeekt te vertalen. Maar dan vertaal ik dus altijd naar het Engels. En zo is mijn liefde voor taal eigenlijk min of meer ontloken (mooi woord). Ik wil namelijk veel woorden en synoniemen kennen en dan ook nog de Engelse varianten. En spelen met taal als Kunstje.

Om op je 11de te gaan beginnen met het vertalen van een boek dat me bij de strot greep naar het Engels, is daar een zinnige psychologische verklaring voor te vinden, vraag ik je?

Anyhow, dit boek dat ik dus wilde vertalen, was al vertaald vanuit Engels naar Nederlands. En dus zou je kunnen stellen dat ik helegaar niet hoefde te vertalen. Nee, dat wist ik ook wel, maar ik wilde de tijd min of meer doden door afleiding te zoeken. En mezelf aangenaam verpozen met vraagstukken, als in, hoe vertaal ik een zinsnede nu het best.

Ik ben mijn carrière misgelopen, wat ik je brom.

Het boek mag ik je zeker niet onthouden: Gevangene van haar Hart, en als absolute uitschieter in het western genre mag dit zeker niet ontbreken in je boekenkast:

Het is een evenwichtig verhaal, dat inzicht geeft in de drijfveren van blanken en indianen ten tijde van de verovering van het wilde westen door de kolonisten. Een jong meisje komt na een gijzelingsdrama bij de Comanche-indianen terecht. Zij wordt een van hen en trouwt met de latere leider van de indianen. Tijdens rooftochten strijdt zij aan zijn zijde en doet voor een geoefend indiaan niet onder. Zij maakt de teloorgang van de indianen mee, die uiteindelijk niet opgewassen zijn tegen de overmacht en de wreedheden van de blanken.

Het boek leerde me bovendien een aardig eind op weg, hoe een spannend verhaal kan worden opgebouwd. En what’s worse, hoe ik mezelf dat ook wilde aanleren. Ik kreeg zo’n alleJezus respect voor de schrijver van dit boek, dat het me jaloers maakte.

Namelijk, diep binnen in mij schuilt een schrijfster die er uit wil.