Het zal voor sommigen een verrassing zijn, maar we leven in 2016. Reeds. En als ik zo eens wat lees, her en der, valt het me op dat sommige zaken nog steeds de taboesfeer in worden getrokken. Om eens een voorbeeld te noemen: een Eurovisie Songfestival participant die in een eerder leven een porno fetish had. En dat er dan een expliciete naakfoto wordt getoond.

Tjonge. Shocking. Echt waar, denk ik dan? Moet ik daar werkelijk stijl van achterover slaan? Is het werkelijk een artikel waard? Of is dat weer zo’n typisch geval van het niet beschikbaar hebben van beter leesvoer voor het gros van het gepeupel?

Het kan natuurlijk ook zo zijn, dat die pieken en dalen – lees: normen en waarden – worden beïnvloed door de journalistieke willekeur na een crisis. Want dit is wel een crisis, wat mij betreft. Ergens is het van de zotte, dat men nog zo graag dit soort nieuwtjes brengt alsof het een grootse geheime ontdekking is, wat men terstond die taboesfeer intrekt.

Ik vraag me dan ook meermaals af, of het journaille – en dan voornamelijk die van de Showbizz literatuur – ergens in de jaren dertig is blijven hangen.

Zo kleinburgerlijk komt Nederland niet op me over, immers. Altijd – als ik in gesprek raak met de mensheid – blijkt juist het tegenovergestelde het geval. Mijn medeburgers zijn vooral vooruitstrevend en altijd weer in staat dat soort onzinnige maatstaven te relativeren.

Me dunkt, dat we wel wat beter leesmateriaal mogen zien. Of nog beter, dat we het journaille eens op moeten voeden, liefst met een zweepje totdat het lezen van hun eigen onzin ook die pijn aan hun eigen ogen zal doen. Dat zal ze leren…