Op naar een blijer gestel

Als mens ben ik verzot op diepgaande gesprekken, maar helaas is niet iedereen daar van gediend. Dat diepzinnige gewroet, zoals waar ik sta in dit leven, in mijn kracht staan, en hoe nu verder, houdt me lekker bezig. En ik was dan ook blij dat hier een cursus aan gewijd is: The Science of Well-being, zo las ik via een van mijn favoriete bloggers Maartje Luif.

Deze cursus wordt ook aan de prominente Yale-universiteit gegeven, en is zowel gratis als premium (met uiteindelijk wellicht dat felbegeerde certificaat) te volgen via Coursera.org.

Maartje heeft reeds enkele blogposts gewijd aan haar bevindingen, en daardoor werd ik als natuurlijk geprikkeld ook aan deze cursus deel te nemen.

Raise me up and don’t let me fall

Maar natuurlijk wil je dan weten wat mij persoonlijk prikkelt! Wat heeft het (voor mij) nog langer zin om te gaan putten uit wat er eerder mis ging in mijn leven? Welnu, ik wil niet langer gerepareerd worden, maar positief beïnvloed, liefst middels een gelukkig reeds bestaande positieve psychologie. Ik wil uitgaan van mijn reeds bestaande positieve kenmerken, en die nog krachtiger maken, zelfs daarvan uitgaan.

Ergens voelde ik al intuïtief aan, dat er iets moest bestaan als positieve psychologie. En ik vind het persoonlijk super interessant dat ik deze cursus ook nog eens in het Engels mag volgen, dat stimuleert me enorm.

See the dark shades of what I used to be

Want dat geluk afdwingen voor mezelf gaat me best redelijk af, maar er zijn van die momenten dat de klad erin komt. Dat ik even mijn middelpunt of basis schijn te vergeten (klink ik al als een zweefteef?) in die momenten dat het leven even niet zo mee lijkt te werken, zoals nu tijdens deze heftige tijden.

Dus als jullie me even kwijt zijn nu, dan vertoef ik in hogere cerebrale hemisferen. Het kost me immers maar tien weken van mijn leven…

Meer dan 10 dingen waar mijn hart een sprongetje van maakt

Soms twijfel ik ongenadig aan mezelf / mijn blogkunstje / mijn schrijfcapaciteit. Of ligt het aan iets anders? Als ik zo bezig ben met technisch fröbelen aan een website, vergeet ik ten eerste de tijd. Want hoeveel tijd heb je dan nog over om weer naar die andere mindset te switchen? Als ik aan mijn magic box werk, maar bitter weinig, ik zweer het je. En daarnaast vereist die technische mindset een soort van knop, wat men heeft vergeten te ‘installeren’ tijdens mijn totstandwording, zeg maar.

Maar hoe bepaal je nu waar je blij van wordt?

Ik zou zo ontzettend blij moeten zijn, dat ik mag fröbelen aan andermans website. Dat men je dat vertrouwen schenkt. Dat ik steevast doorga tot het gaatje, weet niet van opgeven, ook als iets wat moeilijker gaat dan wenselijk. Ik zou blij moeten zijn met dat resultaat. Er staat iets. Iets of iets anders, immers. Maar ik hobbel weer drastisch verder naar het volgende project. Dat geeft al enigszins aan, dat ik nauwelijks stilsta bij iets. Ik vergeet te genieten van het afgerond zijn van dat traject. Dat mag anders, vind ik.

In wezen, zou ik even die rust moeten kunnen vinden. Die ander te vragen een mooie testimonial te schrijven, om daar elke dag stiekem een blik op te werpen. Dat wordt je echter nooit aangeleerd. Trots mogen zijn op jezelf en je prestaties. Dat is ook een soort van Kunstje, zonder het te willen kleineren door dat ’tje’ erachter.

En men is vaak achteraf heel blij, want dat bespeur ik nadien aan de wijze waarop men met me blijft omgaan. Soms verbaast me dat, oprecht, maar dan is daar toch weer stiekem dat sprongetje van mijn hart.

Ik mocht willen, dat onze jeugd dat stukje ’trots zijn en eerlijk praten over prestaties’ al vroeg leert op school. Dat komt niet alleen ten gunste van hunzelf, maar kan zeker ook behulpzaam zijn bij toekomstige sollicitaties. Maar dat terzijde, ik dwaal af.

Uitzoeken waar mijn hart van blijft bouncen

Des morgens wandel ik. Dat doe ik expres. Als je zo’n hele dag bivakkeert op een bureaustoel krijgen alleen je vingers een oefening. Dus sinds jaar en dag, waag ik het een bepaald ritueel in te zetten. Poeslief wekt me al vroeg door me pootjes te geven, terwijl ik nog slaap, want ze wil kattensnoepjes, ze heeft waarschijnlijk honger. Ik sta op, en laat de douchekop zijn werk doen. Geloof me, ik zie er ’s morgens uit als een overjarige Punk. Ik verslind daarna loads of coffee, snack een sandwich weg, en kleed me aan. Daarna wil ik – no matter what happens – even naar buiten de frisse ochtend opsnuiven. Dat ritueel daar ben ik blij mee. Nog steeds.

Want ik zie tijdens zo’n wandeling heel even de sereniteit van de natuur. Alles is zoals het moet zijn en dat wil ik – zonder meer – klakkeloos accepteren. Ik wil vaker mooie foto’s schieten, maar vaker wel dan niet vergeet ik het im Moment.

Waar het hart vol van is

Ik word blijkbaar erg gelukkig in een bepaald moment. Het zijn lichtpuntjes. Dat duurt nooit eeuwig, maar als je het geluk heel even op zijn staart trapt, dan kan dat moment je hart weer doen opleven.

Vroeger haalde ik dat vaak het lezen van biografieën. Ik probeerde manhaftig uit te vinden hoe een ander dat nou deed, leven. Tegenwoordig neem ik liever zelf verantwoordelijkheid. Ik ben – denk ik – dan toch maar mooi bijna mens geworden.

Mijn hart leeft op als…

  • mijn poezelige kat me ’s morgens pootjes geeft en wekt
  • ik mijn eerste kop koffie nuttig
  • ik wandel en de overweldigende sereniteit en straling vanuit de natuur mag zien
  • iemand vriendelijk glimlacht of groet in het voorbijgaan
  • ik iets oplos, fix, of repareer wat kaduuk was
  • ik mijn planten zie in mijn boudoir (lees: woonkamer)
  • ik voor anderen mag kokkerellen en samen ervan mag genieten
  • ik mijn parasols in de warme zon mag opzetten
  • mijn buuf/of vrienden spontaan langskomt/en om even samen te scrummen
  • mijn moeder me ’s morgens via SMS meldt wakker te zijn
  • ik ’s avonds best wel moe, mijn hoofd neervlij op een kussen en ik in een diepe slaap sukkel

Zo’n lijstje dagelijks samenvatten

Om het goed te doen, zou ik liefst aan het eind van de dag dat lijstje eens moeten opsommen. Dat werkt voor mij beter, dan des morgens die morning papers te schrijven. Want vaker wel dan niet, ontaardt dat in een zielig gezeur, zeker als ik het niet te lang volhoud.

Waar maakt jouw hart een sprongetje van?

Zoals altijd krijg ik inspiratie van een ander… Ditmaal van Anneliesje.nl. Wie oh wie, neemt het stokje over?