Coco in rust en ander nieuws

Uit eigen collectie

Het gaat wel lekker met mijn nieuwe kleine kittenaanwinst. Af en toe komt ze heerlijk troelen. En als ze het zat is, begint ze me speels te bijten. Nooit eerder een katachtige gehad die zo beet, maar het is vast haar speelsheid, denk ik.

Deze week, ter voorbereiding op onze ‘hittegolf’ hebben we speciale kiepraambeveiligingen aangebracht, zodat Coco te allen tijde veilig is mocht ze de wens hebben hier te ontsnappen. Daartoe heb ik zelfs een heuse boormachine aangeschaft, want ik presteerde het natuurlijk di Mama’s boormachine bijna geheel te slopen. Dat terzijde, er komt nu meer lucht in huis omdat beide kiepramen in de slaap- en logeerkamer ook weer open kunnen. Dat is met dit weer best fijn kan ik wel stellen.

Ik doe ook wat

Inmiddels ben ik qua vrijwilligerswerk aardig gevorderd. Er zijn twee websites klaargezet en ‘live’ gegaan, voor elke taak van de stichting waarvoor ik dus vrijwilligerswerk verricht. Ik heb flyers gemaakt, visitekaartjes ontworpen, de huisstijl in diverse documenten ingezet, kortom, ooit wordt het nog wat.

Het leukste van dit alles vind ik dan: ik koop altijd vectorafbeeldingen van vectorstock.com en zie daarin gelijk mogelijkheden hoe ze naar eigen wens toe te passen. Met de apps Affinity Designer (i.p.v. Photoshop en andere Adobeproducten) kun je daar lekker mee aan de slag. En dat is een reuze leuke hobby geworden. De flyers en visitekaartjes zien er dus heerlijk sprankelend uit. Echt eyecatchers, zoals dat dan heet.

Pittig

Het is echter niet alleen maar mooi en leuk allemaal. Deze week zou mijn broerlief jarig zijn geweest. En die dag werd pittig, niet alleen voor mij, maar ook voor di Mama. Ik geef het je ook te doen, een zoon verliezen. Te overleven, zelfs. Op sommige deelwaardige momenten heb ik nog steeds de neiging mijn broer appjes te sturen. En dan word je toch weer even geconfronteerd met het feit dat hij er niet meer is.

Het zou wat fijn zijn als hij toch vanaf een wolkje met ons mee blijft kijken. Dat is dan weer een troostrijke gedachte die ik mezelf zo af en toe gun.

Meet Coco!

Uit eigen collectie

Goh wat voelde ik me nerveus en afschuwelijk, sinds ik dat verlegen poesje die ik tot Coco omgedoopt heb, in huis nam. Op het moment dat ik haar losliet uit de reismand, helemaal na de reis vanuit Nijkerk, heeft ze zich uren verscholen. Iedere keer als ik ging kijken of er al een beetje beweging in zat, en of ze wellicht al de moed had opgevat, om de boel hier eens te verkennen, keek ze me wel heel lieflijk aan. Knipperde eens met haar ogen. Alsof ze wilde zeggen, ‘Joh, het komt wel goed, maar geef me wat tijd.’

Ze houdt van aanhalen en knuffelen

En tijd is iets waar ik maar zo weinig van heb, of beter, ik maak me zorgen. Verplaats me in het kleine kattenkopje met de vraag of ik hier nu wel goed aan gedaan heb. Ze wordt immers uit haar vertrouwde omgeving losgerukt, ineens, en krijgt daar mij en mijn wat chaotische huishouden voor terug. En of ze daar nu zo blij mee moet zijn?

Kiekeboe!

In ieder geval was ik wat moe van de lange autoreis, en warm van de hitte buiten, dat ik in slaap was gekukeld in bed. Uren later, kon ik mijn nieuwsgierigheid niet beknotten en ging eruit om te kijken of ze nu nog steeds diep verscholen achter de krabpaal in mijn logeerkamer lag. Maar nee, nergens te bekennen.

Even de buurt bekijken

Tot ik besloot haar water- en etensbakjes die ik voor haar neus had gepositioneerd, weer terug te plaatsen op hun vaste plek in de keuken. Ze lag plotseling, zo zag ik ineens haar witte staart, in de woonkamer achter de grote bank. Hoera! Zei mijn hart. Als het donker is, en de nacht van haar, gaat ze wel op onderzoek uit.

Anderhalve dag later

Komt ze ’s avonds zo tegen de donkerte tevoorschijn. Ze at in de keuken op het geijkte plekje haar eten op en drinkt wat. Ze vindt het al bijzonder fijn om aangehaald te worden, ook tijdens het eten. Alleen is ze nog niet echt zindelijk, maar ik denk dat dat aan de kattenbakkap ligt? Die vindt ze wellicht nog een stap te ver.

Enniehoo, ze volgt me sindsdien op de voet. En blijkt erg nieuwsgierig, want ze is al tig keer komen kijken terwijl ik ’s nachts in bed lag. De volgende dag om 6 uur moet ik even toiletteren en zie haar rustig uit het raam in de logeerkamer kijken.

Aan het eten

Enniewee, ik vind haar prachtig. Zo’n mooie witte poes had ik nog niet eerder gezien. En hoewel ze zeggen dat witte katten van nature wat dovig zijn, reageert en komt ze nieuwsgierig als ik rammel met haar snoepjes. Ik hoop dat ze nog lang bij me kan blijven, want tjonge, ze is een geweldige aanwinst.