#WOT, deel 7: conditie

Al ben ik het afgelopen jaar dan minstens 12 kilo afgevallen, dat doet niets goeds voor mijn conditie. Toch ben ik ontzettend dankbaar voor die gewichtsafname. Elke dag (?!) spring ik enthousiast op mijn weegschaal om te zien, of ik alweer een kilootje minder heb bereikt. Maar niets van dat alles. Die weegschaal roept elke dag wel weer 77 en nog wat.

Het #WOT woord van vorige week was:

Conditie = 1) Beding 2) Criterium 3) Eis 4) Fitheid 5) Fysieke toestand 6) Lichamelijke gesteldheid 7) Uithoudingsvermogen 8) Vereiste

Menopauze voorbij

Ergens vermoed ik zomaar dat de ergste menopauzeklachten ineens spontaan het raam uit zijn gevlogen. Ik ben daar behoorlijk vrolijk onder. En dat mag ook wel, want die verrekte menopauze begon zo ongeveer rond mijn 41ste levensjaar. En nu, na zo’n 14/15 jaar, vind ik het zelf ook wel genoeg geweest. Ik weet niet of dat nu direct betrekking heeft op die plotselinge gewichtsafname. Ik vermoed zomaar van wel, naast de nodige stress rond mantelzorgen en het overlijden van mijn broer in december vorig jaar.

Langzaam weer opbouwen

Het zou nu dus bijzonder fijn zijn als ikzelf de moed ook had om mijn conditie weer langzaam maar gestaag te gaan opbouwen. Sinds ik een paar geleden plotseling de bof kreeg, is mijn slaapbehoefte nog steeds gigantisch. En dat ergert me zelf nog het meest. Then again, roept men niet voor niets dat een gezonde slaapgewoonte meehelpt aan dito gewichtsverlies.

Sporten is niet mijn forté

Hoewel ik dus super blij ben met mezelf op bepaalde fronten, mag ik nog wel iets gaan doen aan mijn sportgewoonten. Weer meer op de fiets stappen. Meer wandelen. Meer bewegen. Dat verrekte uithoudingsvermogen weer op de rit krijgen.

Vorig jaar, in september, dacht ik te gaan aquafitnessen, maar werd na een luttele twee keer bezoek aan dat verrekte zwembad direct gestraft door een keiharde val op een betonnen vloer. Ik ben letterlijk 3 maanden aan het revalideren geweest en nog steeds weigert mijn rechtervoet af en toe.

Dat soort ongelukjes tijdens het sporten overkomt me wel vaker. En altijd als ik de neiging heb mijn lichamelijke gesteldheid een boost te geven. Je zou bijna denken dat sporten een gevaarlijke nieuwe hobby is, in mijn geval. Maar wat ik ook wil met mijn conditie, steeds weer lukt het me keihard langs die sportschool te fietsen en tegelijkertijd mijn tong uit te steken.

Schrijf je mee?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen. De vorige woorden kun je in het archief vinden.

Planken

Tot mijn veertigste was er nog niets aan de hand. Mijn buik leek strak, en ik had tot die tijd nog zo goed alle verleidingen weten te weerstaan, al was het dan wel verdraaide moeilijk gebleken. Als rechtgeaarde kwart-Belg hou ik immers iets te veel van friet. En bitterballen, dat ook.

Maar toch, ik zou never nooit niet tot die vrouw verworden met een slappe buik, té dik, en schijnbaar uitgezakt voor het leven. Past niet bij mij. En dat zat niet in mijn Karma. Dacht ik. Misschien wel in mijn genen, maar dan nog. Het zou mij niet overkomen.

Mijn buikspieren dachten sindsdien, ‘bekijk het maar, als je ons zo verwaarloost, dan gaan we wel nutteloos hangen als een treurwilg, omdat ze al dagen aandacht en water moet ontberen.’

Soms vind ik mijn eigen spiegelbeeld dan ook wat verwaarloosbaar. Met recht. Echt naakt zul je me daar niet voor aantreffen. Misschien alleen om te zien, of het echt al tijd is om actie te ondernemen. Maar ik denk dan niet in acties als ‘planken voor het leven’, nee. Ik denk aan afvallen, en de huisarts net zo lang lastig vallen met mijn zielige buikwand, totdat hij me doorverwijst naar een goede liposuctie-chirurg.

Want hee, je moest ‘es hard aan de slag. Je moest ‘es een poging wagen om die luie buikspieren weer werkzaam te krijgen.

Toch, ergens… en stiekem vind ik dat liposuctie-gebeuren toch ook wel weer een beetje eng. Heb ooit eens zo’n ‘operatie’ gezien, en ze gaan bepaald niet luchtig en lichtvaardig om met zo’n buik. Nee, er gaan slangen in, die hardhandig al dat vet er uit moeten zuigen. Dat pompt, rukt, en trekt dat het een lievelust is. Volgens mij voel je je nadien beslist geradbraakt. En ook dodelijk vermoeid. Nee, toegegeven, ik weet niet of ik dat wel moet willen. Al lijkt het dan ’the easy way out’.

Want hee… ik weet dus niet wat erger is. Je zelf gaan vermoeien met een hachelijke dagelijkse training met de 15 beste buikspieroefeningen ooit of… toch maar smeken om een liposuctie.

Dus voordat ik mezelf naar een huisarts begeef voor dat vurig gewenste verwijsbriefje, ga ik dan, denk ik, toch maar eerst aan die begerenswaardige buikwand werken. Al zal dat wat bloed, zweet en tranen gaan kosten.

Ik en mijn buikspieren zijn dat wel waard.