Tag#corona

Vaccinatiefascinatie

V

Vandaag is de dag. Ik krijg die beruchte coronavaccinatie. En het is alsof de duvel ermee speelt want ik heb maar bitter weinig geslapen vannacht. Al hoef ik er dan maar één aangezien het de Janssen variant is. En ik heb niet noodzakelijkerwijs een angst voor naalden. Nee, dit hele proces en de organisatie erachter fascineert me.

Vroeger kreeg ik na een vaccinatie altijd als troost een zakje patat (ja, geen frietjes) of een ijsje. Nu, zo’n 40 jaar later, loopt het water me reeds in de mond bij het idee. Elke andere ouder zou zweren, these days, dat troostvoer vooral ‘not done’ is. Maar ik vind het eigenlijk wel iets hebben. En daarom heb ik mezelf beloofd op een traktatie vanavond. Steekt tong even uit naar de innerlijke protesterenden.

Ik kijk er nu al naar uit, om die druk bezochte locatie te bezoeken. In de rij te moeten staan. Je identificatie en uitnodiging te laten zien. Opnieuw gevolgd door een plekje in de rij. En dan uiteindelijk het prikje. Waarbij ik wel even moet melden dat ik altijd fier de andere kant uitkijk, hoewel ik niet bang ben voor pijn of bloed, wegens het zoeken naar elke mogelijke afleiding. Want je zou maar eens krampachtig kunnen gaan doen, waar relaxt natuurlijk heel gewenst is.

Nee, ik heb me mentaal nog niet voorbereid op eventuele bijwerkingen. Dat zal allemaal wel, waarschijnlijk reageer ik toch net even iets anders dan de rest. Of niet, maar dan toch.

Ondertussen kruipt de tijd voorbij. En houd ik me aangenaam bezig met innerlijke klussen, als ‘Wat als ik dit toch onverhoopt niet kom te overleven?’ of ‘Hou op met me, stel je niet zo aan!’ En vraag ik me manhaftig af, of iedereen deze makke ook zo wanstaltig aangaat?

Zal blij zijn als we twee weken verder zijn. Dan weet ik tenminste zeker of ik 5G aangestuurd ben. Of dat ik dan kan gaan beginnen aan een ware afsluiting van deze nare coronaperiode. Wat ik natuurlijk ga vieren met uitbundige terrasbezoeken en liters bubbelwijn. De zon doet vandaag dan uiteindelijk ook weer eens mee. Alsof het nooit iets anders dan goeds heeft betekend.

0
0

Coronaskills ontwikkeld

C

We kunnen zó veel benoemen met elkaar. We hebben ook allemaal een mening en dat mag. We leven in een vrij land, immers. Toch vind ik dat we ook wat hebben mogen leren van deze coronashit. Het is de vraag óf en wanneer, we dat allemaal weer zijn vergeten.

We begroeten elkaar veelal middels dat fameuze korte goedkeurende oogknikje. Zelfs met dat masker op. We kunnen inmiddels, zelfs met dat masker op, een glimlach ontwaren bij die ander. Te zien aan de ogen. We houden inmiddels een mijns inziens respectvolle afstand van elkaar. En wachten netjes totdat die ander het pand betreedt, dan wel verlaat.

Voor het mooiste effect kiezen we als we zelfs onze eigen schaduwen plaatsvervangend laten zoenen.

0
0

Even over die coronapreken

E

Gistermiddag bewoog ik me natuurlijk weer eens op glad ijs. Via Rijksoverheid.nl kwam ik op dit document dat men kan uitprinten als uitzonderingskaart op de mondkapjesplicht en dat wilde ik gaarne delen met mijn lotgenoten. De uitzondering geldt o.a. voor:

Mensen (en hun begeleiders van mensen) die afhankelijk zijn van non-verbale communicatie, zoals liplezen.

Nu moet je weten dat ikzelf zeer pragmatisch ben ingesteld; ik draag het mondkapje gewoon wél, al ben ik afhankelijk van spraakafzien, en draag zo’n mondkapje fier en overal waar dat verplicht is. Al vind ik het dan wel allerbelabberdst, maar ik denk dat iedereen dat zo langzamerhand wel vindt. Niemand vindt deze coronashit immers fijn. We zijn het allemaal een beetje zat of zat aan het worden.

Wat dus waarschijnlijk ook de stortvloed aan preken veroorzaakte die ik in ontvangst mocht nemen, nadat ik deze Facebookpost had geplaatst. En gek genoeg verbaast me dat enorm, achteraf.

Bovendien aarzelde iemand dan ook niet het als ‘laf’ te benoemen, omdat ik blijkbaar zo onder deze maatregel uit probeer te komen. Met als gevolg dat mijn bloeddruk tot ongekende hoogten steeg, en ik zowaar een beetje pissig terug reageerde, wat totaal niet in mijn bedoeling lag. Mijn Kunstje was immers, dat ik mijn mede-lotgenoten louter wilde informeren. En onbedoeld heb ik ietwat sarcastische reacties teruggekaatst, wat dan weer mijn typische gevoel voor humor mag heten.

Ik had natuurlijk beter moeten weten. Voordien. Ik kan dan wel mensen willen informeren, maar ik had daar nadrukkelijk aan toe moeten voegen wat mijn eigen standpunt in dezen is. En dat ik niet mensen wil aansporen om ongehoorzaam te zijn of te worden, of zelfs stout te laten zijn. Al is dit laatste, kennelijk nog wel een dingetje voor me.

Ik zit me nu danig af te vragen, waar deze mensheid toch heen moet met hun preken als de wereld hopelijk weer een beetje ‘normale proporties’ zal krijgen. Al denk ik dat sommigen graag anderen de les blijven lezen, vooral via media als Facebook. Je-weet-wel, van achter die onzichtbare Internetmuur. Anyhow… de preekkracht van de mensheid blijft zo wel op pijl, nu dat gevoel voor humor nog.

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.