Het c-virus is ook hier geland

Uit eigen collectie

Had mezelf nog zo beloofd vrij te blijven van dat coronavirus. Ik heb letterlijk alle preventiemaatregelen best wel in acht gehouden, dacht niet zo slordig te zijn. Puntje van aandacht is hier, dat di mama (83 jaar oud nu) astmapatiënte is. Ik wilde niet dat ze door mijn schuld op een ICafdeling terecht zou komen.

Welnu, de omgekeerde wereld is in werking getreden. Niet ik, maar zij liep het coronavirus als eerste op, vorige week bij haar boetseerclubje. Aangezien ze ook nog een vaccinatie had gehad, is het resultaat ‘redelijk’ mild. Al hoest ze wel als een oude hond die nog een poging doet te blaffen.

Wat mij betreft, begonnen de perikelen zondagavond. Ik wilde slapen. Vroeg. Slapen is bij mij een teken, naast die opdoemende koortsrillingen, dat er wat onder de leden zit.

Maandagmorgen deden we zelftests, en ik bleek negatief. En di Mama positief. Ze heeft geen koorts gehad, we houden dat natuurlijk angstvallig goed in de gaten. En ik heb haar huisarts direct op de hoogte gesteld. Mij persoonlijk doet het niets, een weekje ziek zijn, maar bij di Mama gaat zulks te dikwijls gepaard met een longontsteking, die ik te allen tijde wil vermijden. Dat snap je.

Ikzelf kreeg wel verhoging, maar het blijft steeds netjes onder de 38.5˚C. Mooi man. Komt vast door die eerdere vaccinaties dat je lichaam toch een klein beetje afweer tegen dat shitvirus kent.

En in gedachten zie ik mijn witte bloedlichaampjes als soldaatjes dat indrukwekkende gevecht aangaan tegen die nietsvermoedende binnendringende coronaviruscellen. En het dan een klein beetje winnen. Een weinig, zodanig dat het lijkt of het virus wint, maar dan toch dat het in milde verhoudingen blijft. Yihaa. En lekker pûh.

Ik werd net badend in het zweet wakker na een dagje onverkwikkelijk veel geslapen te hebben. En voelde me alsof er intern hier ook werkelijk waar een heuse oorlog woedt.

Vertel nu iedereen die het maar horen wil, dat ik er binnen 5 dagen vanaf ben. Natuurlijk moet je dat niet roepen, maar hee, 5 dagen uitzieken is toch nog netjes en dan blijft het binnen de perken. Mede omdat het maar een eenzaam ding is, dat uitzieken. En mensen op afstand houden. Dat kan mij niet kort genoeg duren.

Coronadagboek, dag 34

Het valt me nog alleszins mee om dichtbij mezelf te blijven. Aan de ene kant lukt dat, omdat ik het potdorie verzuim om me al te veel te laten informeren. Ik heb me voorgenomen om alleen de persconferenties van de heren politici te bekijken en dat op me in te laten werken. Ik ben al blij dat we deze lockdown een intelligente noemen. Dat snapt men direct. Zelfs ik.

Als ik me al te veel inlees, krijg ik af en toe van die rare angstkriebels. Vooral als men roept dat mondkapjes wellicht verplicht worden. Mijn hemel, ik heb nu – op die anderhalve meter afstand – al zo’n moeite met spraakverstaan. Als ik me dan ook al niet meer kan bedienen van spraakafzien, dan kun je beter geen gesprek meer met me aanknopen. Wel lekker rustig, overigens.

Door de tijdlijn van de diverse Sociale Media scrollend zie je precies wat anderen zoal bezighoudt; “De anderhalve-meter-toekomst- maatschappij” en zullen wij in die toekomst ooit nog terugkeren naar wat we ooit dachten dat ‘normaal’ was?

Ergens was ‘normaal’ natuurlijk helemaal niet normaal. Als iedereen liefst tweemaal per jaar op een verre vakantiereis wil (en toch GroenLinks stemt) en twee auto’s (natuurlijk van die hybridemodellen) voor de deur. Een hoog salaris (of basisinkomen) tegen minder uren werk. En bij aanschaf van een huis, direct op z’n strepen staat voor wat betreft dat perfecte ex- en interieur. En normaal was het zeker niét, dat als je iemand vroeg hoe het hem verging het antwoord louter was: “Druk, druk, druk!”

Misschien is juist deze periode goed voor bezinning ten aanzien van een reëel wensen- en eisenpakket van de mensheid. Want wat heeft een mens nu werkelijk nodig? Een goede gezondheid (?!), een flinke dosis mazzel of geluk, zo je het noemen wil, en beslist die zwaarwichtige pogingen om eindelijk eens tevreden te zijn met wat je hebt. En krijgt.

Zonder die voortdurende naijver en afgunst te koesteren jegens die miljardairs die blijkbaar ooit een briljant idee hebben uitgewerkt en daarvoor beloond werden. Vooral die verbittering ten aanzien van de blijkbaar meer fortuinlijken van deze aardkloot, snap ik werkelijk niets.

Maar goed, ik ben ook maar een mens van vlees en bloed. Nochtans, lijkt de afterparty van hopelijk deze Coronageschiedenis, een geweldig feestje te gaan worden. Met tenminste een stijging van netto 100% in ons empathie- en leefvermogen.

Corona-dagboek, dag 3

Gelukkig kon ik vandaag (lees: gisteren) het klusregime een weinig loslaten. Er kwamen veel vragen door via de WhatsApp. Vragen die me aan het werk hebben gezet. Dat werk is mooi. Vooral als het betrekking heeft op wat mij betreft een respectabele en hoogstaande functie in onze (buurt)maatschappij.

Via mijn advertentie op buuv.nu, waar ik gratis mijn webdesign skills aanbied aan mensen die hulp nodig hebben met hun WordPress site – denk: stichtingen of minder-bedeelden – kwam de vraag van mevrouw Neide.

Mevrouw Neide is binnen onze wijk een project gestart, dat heet Kunstnest.org (de site is nog in aanbouw en wordt per dag beter), (wat het leukste is aan websites bouwen: het is, werkelijk waar, nooit echt klaar).

Het is een organisatie die een stimulans voor kinderen in de wijk wil zijn met betrekking tot, je raadt het al, Kunst.

Neide heeft zelf een bijzonder verleden. Ze is opgegroeid in Angola, tijdens een burgeroorlog en heeft veel last ondervonden van die gruwelijke werkelijkheid. Bij de verwerking van haar oorlogstrauma heeft ze veel baat gehad aan het werken met kunst. Waardoor ze nu absoluut overtuigd is van haar nobele missie om kinderen cultureel en kunstzinnig te inspireren.

En dat doet ze goed, en met bezieling. Ik vind het uitermate knap dat iemand in staat is haar verleden zodanig af te schudden, dat ze met een positief wereldbeeld zo’n traject kan opzetten.

Dit project is zo’n lichtpunt voor mij en natuurlijk ook haar, dat ik er elke dag een beetje vrolijker van raak. Zelfs gedurende deze hachelijke omstandigheid.

Wat mij betreft mogen er meer van dat soort trajecten volgen. Het houdt niet alleen de gemeenschap, maar ook mij met mijn Kunstje als webbouwer, altijd rationeel en op de been.

Corona-dagboek, dag 2

Gedurende de dag houd ik me aangenaam bezig met mijn regime (lees dag 1). En probeer ik zo weinig mogelijk stil te staan bij het totale absurde van deze situatie. Zul je net zien, dat je juist nu zo veel mogelijk in contact wil zijn. Dat je de aanrakingen en knuffels, waar je normaal nooit naar taalt, nu ineens schijnt te missen. Of dat vriendelijke woord.

Geloof mij, ik vind het nogal zorgwekkend dat mensen anderhalve meter van je wegdeinzen tijdens dat kortstondige bezoekje aan de supermarkt. Of tijdens die babbel in de lift met wat buurtjes.

Het helpt me wel, enigszins, dat ik mijn brein afleid met klusjes. En daarnaast vrolijke gedachten. Muziek is daar zo’n behulpzaam middel bij. Het kalefatert mijn stemming per direct qua zo’n 150% op. De zon schijnt ook, het is met recht warmer. Ik kan even wat frisse lucht binnenlaten door mijn balkondeur een uurtje open te zetten.

Stiekem is mijn brein toch onbewust bezig met allerhande theorieën. Wat als ik toch maar mooi niet besmet ben, dan kan ik toch gewoon even bij mijn moedertje op bezoek? Of breng ik haar dan toch weer in gevaar? Dat niet weten, en toch een beetje huiverig blijven, maakt dat ik me ’s avonds toch maar even laat informeren door het nieuws. Me inlees via Internet. En die toespraak van onze PM op me laat inwerken.

Niet dat ik me naderhand enigszins gerustgesteld voel. Maar ik besef ineens wel des temeer de ernst van deze gruwelijke situatie. Hoewel mijn brein steeds weer uitvluchten wenst te verzinnen om het toch vanuit een ander gezichtspunt te bekijken. Een humoristisch standpunt. Maar het lachten vergaat me een beetje, zo zonder sociale contacten. Anderen schijnen dit soort situaties veel luchtiger op te nemen. Of lijkt dat maar zo?

Dan bedenk ik me plotseling dat het Internet niet alleen de meest waardevolle en prachtige uitvinding van alle tijden is. Dat ik ook blij ben met Whatsapp. En dat ik als de nood écht aan de man is, gewoon Skype aan kan zetten, zodat ik toch wat mensen kan spreken en aankijken.

Aan het eind van de dag ben ik met recht uitgeput. Mijn arme rug laat het afweten. Ik ga laat naar bed. En zak al snel weg in een diepe, dromerige, slaap…

Corona-dagboek, dag 1

Vandaag was dan die dag waarvan ik nooit vermoed had, dat die zou komen: een lockdown (correctie-update: verregaande maatregelen dus) van onze maatschappij. Het is zo’n vreemde gewaarwording. De eerste gedachte die bij me opkwam, was dat als ik niet zou doodgaan aan dit virus, beslist wel aan totale eenzaamheid. Wat natuurlijk onzinnig is, al wil ik op den dag liefst minstens 3x uitbreken van het binnenzitten, met dat temperament dat ik heb.

Tijd voor afzondering

Zo ben ik als de dood dat ik mijn moeder die lijdt aan astma (nee, niet COPD), zal aansteken mocht ik het virus dragen. Ik zou het mezelf nooit vergeven als zij zou komen te overlijden door een gruwelijke longontsteking of iets dergelijks. En mijn afwezigheid of het nalaten om haar te bezoeken heb ik haar, dan ook met een snik in mijn keel, getracht uit te leggen.

Er was tot op heden eigenlijk geen dag dat ik mijn moeder niet bezocht. Ze woont hier vrijwel om de hoek, dus is er altijd wel even een moment dat ik haar even kon zien, of een boodschap dan wel klusje voor haar kon doen. En er bestaat nog altijd iets als een telefoon, Whatsapp en indien de nood écht aan de man is, ben ik van plan haar op afstand uit te nodigen voor een Skype-High-Tea.

Terug naar mijn andere gedachten hierover: als we eenmaal weer bevrijd zijn van dit juk na (hopelijk) 6 april, we vast en zeker allemaal weer wat blijer zullen zijn mét elkaar en vóór elkaar.

Corona-regime

Iets diep binnen in me vertelt me, dat ik mezelf nu met klusjes bezig zal moeten houden om de tijd zo nuttig mogelijk door te brengen. Dat is, dat ik niet de hele dag en oneindig aan dit computerscherm gekluisterd wil zitten. Maar dat ik mezelf aangenaam bezig houd met een grandioze schoonmaakbeurt (hoera, het is bijna Lente) van deze toko.

Ik zie dit als volgt:

  • 08:00 uur: rise and shine, tijd voor koffie & ontbijt;
  • 08:30 uur: nieuwslezen, maar dan maar 5 minuten, online;
  • 09:00 uur: tijd voor je dagelijkse metamorfose, wassen, aankleden, make-up;
  • 09:30 uur: wandelen, minstens een half uur;
  • 10:00 uur: systematisch reinigen van slaap-/logeer-/huiskamer, dan wel het toilet of de badkamer. En die bergkast mag ook wel een opruimbeurt;
  • 12:30 uur: tijd voor een opkikker & lunch;
  • 13:30 uur: wandelen, minstens een half uur;
  • 14:00 uur: werken aan de computer / mijn hulp elders aanbieden;
  • 17:00 uur: tijd voor een drankje, en kokerellen;
  • 18:00 uur: playtime: tv-kijken / Netflixen / bingewatchen / boeken of magazines lezen;
  • 19:30 uur: nieuws kijken, maar maar 15 minuten, via de tv;
  • 19:45 uur: opnieuw playtime;
  • 23:56 uur: douchen en naar bed.