#WOT, deel 29: cursus

Terwijl ik me vroeger – als betweterige puber – opsloot in mijn kamertje met mijn muziek en wat onrealistische dromen, kan ik me hedentendage wel voor mijn kop slaan dat ik niet verder heb geleerd.

Maar allez oeps, het kan nog altijd, vertel ik mezelf dan maar manhaftig. Alleen steekt het me een weinig dat de opleidingen die ik zou willen volgen, astronomische kostenplaatjes hebben. Denk dan HBO Bachelor Communicatie & Multimediadesign bijvoorbeeld.

Zo’n twintig jaar geleden kon ik op kantoor de meest interessante cursussen volgen. Ik heb in het jaar van het Millennium dan ook Projectmatig Werken, en cursussen ITIL Foundation, Word, Excel & PowerPoint Troubleshooting en twee jaar daarna ook nog een cursus Communicatie gevolgd. Dat laatste vond ik dermate interessant dat ik me ging focussen op een toekomst daarin. Wat me achteraf zelf nog het meest verbaast: Communicatie en slechthorendheid, hoezo past dat samen?

Het #WOT woord van deze week is:

Cursus = 1) Aantal lessen over een bepaald onderwerp, 2) hoeveelheid leerstof, 3) kortdurende opleiding, 4) leergang, 5) les, 6) Onderricht, 7) onderwijs, 8) opleiding, 9) schriftelijk onderricht.

Lievelingetje

Ergens was ik gedurende die cursussen dan ook altijd de meest vurige deelnemer. Wist overal wel het antwoord op, en zwaaide bijna continu met mijn vinger in de lucht. Achteraf bezien, werd ik ook vaak gezien als het lievelingetje van de meester.

Als dat mij gedurende de middelbare schooltijd was overkomen, had ik destijds direct meer gespijbeld. Want wie wil dat nu, het lievelingetje van de meester zijn? Blègh. Tegenwoordig bezie ik dat toch anders. Misschien ben ik dan toch wat wijzerder geworden?

Ooit doe ik het

En nog steeds zit ik te vlassen op goedkopere oplossingen om mezelf achteraf toch dat HBO-niveau aan te kunnen meten. Dat zou immers wel een goede plus zijn voor mijn zelfbeeld. Maar goed, dat ik destijds ook die opleiding Management volgde, want dat bijpassende label HBO dat lonkte me maar al te aantrekkelijk toe…

Doe jij ook mee met de #WOT?

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.

Currrrsus

Je zal maar ’s nachts wakker worden, en dan op Social Media een gratis cursus – uit te spreken als: ‘currrsus’ – vinden, en je daar gelijk voor aanmelden. Ik vind ’s nachts dus heel interessante zaken, en ik krijg dan ook niet zo zeer de neiging om overdag luid te smeken of we met z’n allen kunnen doen of we inmiddels reeds gestemd hebben. Heb mijn buik nu wel vol van de neiging van sommige mensen om hun mening over hun politieke voorkeuren door Jan en Alleman’s strot te duwen. Aan de andere kant, en dat is dan weer mijn gevoel voor rechtvaardigheid, is het natuurlijk best interessant te constateren wat men zoal denkt. Dat terzijde.

De cursus gaat over Typografie: ‘Better Web Typography for a better Web‘. En echt, soms wil ik spontaan weer terug naar de schoolbanken. Hetzij om weer melig propjes te schieten naar zo’n schoolfrik, dan wel voor verse input, heb danig behoefte om weer iets op te steken. Soms blijf je zo hangen in je eigen referentiekader. En over dat laatste maak ik me best wel zorgen. Ik houd er niet zo van om in een vakje geduwd te worden. En toch zal dat ongetwijfeld gebeuren, valt niet aan te ontkomen. Ergens, in mijn onbewuste, zal ik daar ook wel aan meewerken. Hoe hard ik ook mijn best doe, mijn medemens beter in te schatten.

De afleiding die een ander gezichtspunt me schenkt is zeer waardevol. En ik word heel gauw afgeleid, in die zin dat ik vaak onbewust allerlei andere kanten word ingetrokken. Zo zat ik dan ook altijd te droedelen tijdens de lessen, wat me altijd strafpunten of een preek opleverde. Ik kan me zelfs herinneren dat een van mijn docenten me daarom ooit dat puntje van overdenking meegaf: ‘Als je je te veel laat afleiden, zul je nooit een goede specialist worden.’ Dat was ik natuurlijk niet, ik herhaal – absoluut niet – met hem eens, eigenwijs als ik ben. Als je naar een groter plaatje kijkt, immers, zul je zien dat er veel afhankelijkheden zijn en daar bedoel ik dan maar mee dat het grote geheel volmaakt samenhangt door kleinere details, die tezamen die grote gemene ‘deler’ maken.

Ik meende dat die docent uit te moeten leggen, maar werd opnieuw afgeleid, door de entrée van één van mijn mede-leerlingen die te laat was. Hij voerde als excuus – ten overstaan van de hele klas – aan dat hij onderweg naar school over een brug reed, en viel door een groot gapend gat in die brug, dat was geslagen door een meteoriet die hem op het nippertje had gemist. Wat de klas deed brengen in een lachstuip. Ergens vond ik zijn alibi een goede verklaring voor wat ik dan noem een schijnbare toevalligheid, maar moest daar eerst goed over nadenken, voordat ik de docent kon vertellen dat toeval niet bestaat.

Dat zijn van die momenten die ik dagelijks mis. Je zou bijna wensen dat je weer even terug mocht in de tijd. Die schoolbanken kwamen voor mij wezenlijk veel te vroeg. Dát of ik word weer kinds…

Zelfspot revisited en noodzaak bij bloggen

Maar al te vaak wil ik verantwoordelijkheid nemen voor mijn blogposts, dat heet: ik wil humor, maar dan wel zónder het bespotten van anderen. Dat is best pittig. En heus, ik baal er ook wel eens van dat ik niet onbeschroomd een komische tirade weggeef omdat ik wel degelijk anderen bespot. Ik ben en blijf ook maar die mensch van vleesch en bloedt. Dus resteert er maar één ding, jezelf danig op de hak nemen als in zelfspot.

Zelfspot is een mooi ding. En als ik niet vergeet zowel mezelf als het bloggen niet zo serieus te nemen dan kan het je statistieken laten floreren. Punt van aandacht is wel dat als je al iets wilt bereiken serieus bezig moet zijn. Ik kan dat. Ware het niet dat – ik als regelrechte dramaqueen – serieuzer getinte blogs makkelijker uit de pen kan laten vloeien. Dat vind ik soms echt jammer. Then again, zo is en gaat het leven soms wel. En dit is een lifeblog notabene.

Soms fluit je door het leven omdat alles van een leien dakje gaat. Soms zit je zo te prutten en heb je ’t alleen maar moeilijk, moeilijk, moeilijk. Desalniettemin (mooi woord) kan ik meestal aan het einde van de dag wel weer de zonzijde inzien en komische lichtpuntjes bedenken wat de voorafgaande dag zo speciaal maakte.

Ik moet echter nog leren die zelfspot subtiel over te brengen in m’n schrijfsels. Eens met de feiten op de neus gedrukt worden kan geen kwaad en vandaar dat ik nu bij Evelyne Hermans een cursus volg. Ik ben benieuwd of ze me opnieuw kan kneden. En of ik zonder al teveel propjes schieten naar deze coach kan luisteren en zo mijn schrijven kan verbeteren.

Want wat schrijven en zelfspot betreft mag er bij mij best wat veranderen. Wie weet, zal jij als lezer dan ook meer plezier beleven aan mijn blogposts en meer van dáttum willen…