Tagdepressie

Coronadagboek, dag 57

C

Gisteren opende ik nog nietsvermoedend en met wijd open ogen mijn Facebook tijdlijn. En scrollde wat verveeld door de berichten, soms waren dat complottheorieën, soms nieuws wat ik persoonlijk al als fake ervaar, totdat ik het bericht las van ene A. waardoor mijn maag letterlijk pijn deed van ellende.

Het bericht bevat haar euthanasiewens, mede vanwege deze Coronashit.

Mijn eerste reactie is dan direct bijna een schreeuw. “Nee, doe het niet!” En wil haar dan direct mijn verhaal doen van zo’n twintig geleden. Ja, ook ik zag het leven toen even helemaal niet meer zitten, zat er helemaal doorheen. Ben van het ene hoekje in mijn hersenpan, naar de andere gekropen. En al wat ik zag was narigheid. Ellende. En geen uitweg. Zelfs niet in de dood, want bij wijze van, had ik daar zelfs de kracht niet meer voor.

Ik zat letterlijk te vegeteren op mijn bankstel. Grondig. Vanzelfsprekend wijt ik het achteraf aan de verkeerde medicatie, waardoor ik ook niet de neiging had, of de wil, om ook maar iets op te pakken.

Na een poosje zo tussen wal en schip gezeten te hebben, pakte mijn moeder me op, bij de haren als het ware. Ik moest maar eens een poosje weer thuis logeren, bij mijn ouders.

Je moet weten, mijn ouders zijn bouwers – of verbouwers – zo je het noemen wil en altijd actief. ‘s Morgens klussen ze. ‘s Middags is er wat tijd voor de leukere dingen. Dat klussen is trouwens een weinig understatement. Ze werken zich het liefst uit de naad, tot de zweetdruppels hun vege lijf en hun bloed en ideeën gekookt hebben. En dat verwachtten ze min of meer ook van mij.

Stilzitten was er dus niet langer bij. Ik moest aan het werk. Schnellstens. Pas als mijn zweetdruppels parelden van mijn voorhoofd, mocht ik met een kopje koffie en een koekje genieten van een korte welverdiende pauze.

Dat werken in het zweet des aanschijns is me achteraf reuze bevallen. Ik bespeurde niet alleen dat ik nog wel iets kon doen of bewerkstelligen. Ik bouwde immers mee. En zag vooruitgang. Bovendien voelde ik me werkelijk ook lichamelijk beter na een uurtje of wat aan stevige transpiratie. Fysiek werk doet dat blijkbaar met je.

Binnen no time hebben mijn ouders, en met name mijn moeder me dus flink ‘gerepareerd’. Stilzitten was immers geen optie meer. Ondernemen is het motto. En dat liefst in fysieke toestand. Totdat je ‘s avonds hondsmoe achterover valt in bed. En je ‘s morgens weer wakker wordt, met nieuwe te beginnen plannen, met dat lijflijke baden in het zweet als traktatie. Als toetje.

Nog steeds als ik dreig weer even in die stilzitmodus te geraken, vlieg ik als het ware in paniek in actie. En elke keer verrast de uitkomst me weer…

0
0

Depressie

D

Heel veel nog jonge mensen lijden aan een depressie, volgens het nieuws op tv. Waarom verbaast dit mij dit niet? Vooral jonge mensen krijgen te maken met een lawine aan vooral slecht nieuws, en dat 24/7. Bovendien wordt er van jonge mensen te veel verwacht. Door al die gebroken gezinnen waaruit ze komen, krijgen ze niet alleen een spoedcursus volwassen worden, maar ook het gevoel dat ze continu aan een survival trip bezig zijn. Tel daarbij op hoe veel gewicht er wordt gelegd op uiterlijkheden, maar ook het hebben van gadgets. En dan heb je al een recept voor de start van een depressie.

Schrijven is dan een uitkomst. Ik kan het iedereen aanbevelen. Zelf heb ik ook het gros van mijn narigheid van me af geschreven, de meeste gedeelten heb jij als lezer waarschijnlijk niet meegekregen. Soms ook had ik het lef om iets te publiceren, zonder na te denken over de consequenties. Dat was gedurende de tijd dat ik nog hoop had op een baan. Toen ik besefte dat een potentiële werkgever zou kunnen schrikken, trok ik subiet de gewraakte blogpost terug. Dat terwijl men me toch altijd weer moedig genoeg vond, juist omdat ik openhartig was. Ik herken het dilemma dus: aan de ene kant wil je van de daken schreeuwen wat er in je omgaat, terwijl je aan de andere kant ook niet zeker genoeg bent wat een ander daarmee zou kunnen doen.

Ergens is dat van de zotte. Want waarom zou je mee willen werken aan het in stand houden van een taboe?

Schrijven werkt dus helend. Zo dapper zijn om die ander jouw hersenspinsels te laten lezen, ook.

Ik kan niet genoeg onderstrepen, wat een ander voor je zou kunnen betekenen in die moeilijke tijden. Vaak ook weet je je juist gesteund, als je je verlangens en wensen maar openbaar durft te maken. De enige val die je voor jezelf creëert namelijk is dat je alles in je eentje zou moeten oplossen, terwijl er minstens honderd mensen in je omgeving een helpende hand kunnen zijn. Naast dat je denkt dat je volwassen moet worden, natuurlijk. Geloof mij, dat is een val waar menigeen weer gauw uitgekropen is…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.