Wandelend dromen

Ik fiets niet, nee maar rijd wel een auto, zelfs naar mijn moeder die om de hoek woont. Mijn excuus, ik vind het te koud nog. Ik wandel wel, steevast elke dag een half uur. Het maakt me niet uit hoe koud het ook is. Als was het om mijn stramme rug even wat flexibiliteit te bieden. En ow ja, ik heb dat abonnement op een sportschool, maar kom er nooit. Al word ik er wel maandelijks aan herinnerd als de automatische incasso verschijnt op mijn konto. En echt, dan schaam ik me diep. Voor twee luttele seconden.

Anyhow, op dat pad in het enge bos zag ik gisteren een huis te koop staan. Ik zag mezelf daar al helemaal zitten, in die tuin met uitzicht op het water even daar verderop. Ik droomde er even dieper in weg. Ik zou twee honden nemen, die ook kunnen fungeren als vloerkleed in de vorm van Newfoundlanders. De tuin zou ik op de meest Japanse manier inrichten met een sereen vijvertje en ditto standbeeld als fontein. Echt, terwijl ik wandelde, had ik dat huis al helemaal ingericht, opgetogen en klaar voor gebruik.

Ergens heb ik nog altijd dat idee, dat ik samen met moederlief zo’n huisje aanschaf. Ik de bovenverdieping, zij beneden. Al moet ik daar voor mezelf wel wat kanttekeningen plaatsen. Mijn moeder en ik zouden elkaar eens de tent uitvechten. Want wij kunnen goed door één deur samen, maar zijn aan elkaar gewaagd qua temperament, zeg maar. En hoewel onze beide appartementen heerlijk dichtbij een supermarkt liggen, wat dus vooral ’s winters voor gemak zorgt, het wonen in een flat komt toch nét niet in de buurt van een huis.

En terwijl ik dit zo schrijf, zie ik zelfs mijn feline vriendjes genieten van de vrijheid daar. Al jagend op vogels in en nabij het water.

Had je mij gezegd, tien jaar geleden, dat ik zo’n plek nu zou ambiëren, dan had ik met mijn wijsvinger naar mijn voorhoofd gewezen. Verwonder me wel vaker over dat soort verrassingen. Nog even, en ik zou spruitjes eens lekker gaan vinden, zeg…

De man die mijn leven veranderde

Ik sta in een lift die een eigen leven schijnt te leiden. De lift stopt op elke vloer, terwijl ik vanuit mijn appartement van de bovenste étage kom. Nog minstens vijf verdiepingen te gaan besluit ik mijn claustrofobie te laten voor wat het is en de lift uit te stappen zodra de deur opent.

Ik kan nu twee dingen doen. Of terug naar mijn huis boven, maar dan moet ik alle étages naar boven via het trappenhuis beklimmen. Of via de trap naar beneden. Ik huiver, want sta boven aan de trap. Kennelijk heb ik plotseling last van hoogtevrees en ik houd me stevig vast aan de trapleuning met mijn ene hand, terwijl de andere een tas draagt vol met lege flessen die dringend retour moeten naar de supermarkt, waar ik heen wil.

Een wat oudere man, sportief gekleed in jogging-outfit, rent me voorbij de trap af.
Op de verdieping daaronder staat hij plotseling stil, draait zich om en vraagt:

“Gaat het wel?”
“Nu, ik adem, dus schijn te leven!” is mijn antwoord, ietwat sarcastisch.

“Kan ik u helpen met uw tas?”
“Nee, het gaat. Dank u vriendelijk!”

“U moet aan uw conditie werken.”

Waar komt dit zo plotseling vandaan, vraag ik me dan af.

Hij: “Beneden in de kelder is een fitness-ruimte, daar kunt u heen, elke dag!”
“Yes, I know!”

En terwijl ik dit zeg, lijkt de wijze waarop ik dat zeg op de stem van Sybil, de vrouw van Basil Fawlty van Fawlty Towers, die komedieserie.

“Het gebruik van de fitness-ruimte is gratis, maar dat wist u al!”

Nee, dat is het niet. Het is niet gratis, maar ik wil zijn stemming niet vergallen door te stellen dat dat gebruik van de fitness-ruimte inbegrepen is bij het totaalbedrag van de huur. Dus zeg ik, ietwat korzelig:

“Yes, I know!”

Weer à la Sybil. Minor detail.
Hij draait zich om, en rent de rest van de trappen af. Ik hoop hem niet meer tegen te komen.

In het holst van de nacht, lijkt wel, maar als ik naar mijn wekker kijk is het 4:58 uur, word ik wakker van een indringend geluid. Ik probeer enigszins uit mijn ruw verstoorde slaap te komen. Probeer een gooi te doen naar de wekker. Die mag het raam uitgemieterd worden, maar dat is niet het geluid wat ik zoëven hoorde. Was het de telefoon die rinkelde dan? Nee, ook niet. Half zuchtend, kruip ik meer dan lopend richting mijn voordeur. Check het spionnetje, maar zie alleen een vlok zwart haar, dus moet ik de deur wel openen. Terwijl ik de deur van het nachtslot doe, zet ik het op een kier, en kijk recht in de ogen van de man van het trappenhuis, die middag.

“Goedemorgen! Zullen we nu even samen gaan sporten?”

Ik kom niet verder dan zijn uitbundige goedemorgen. Meestal heb ik de neiging iemand die zo vrolijk en met zoveel kracht enthousiast op dit tijdstip is, een dreun te geven.

“Wát moét zé?”

Hij grinnikt kort en zegt doodleuk: “Ik werk om acht uur. Dus we hebben nu minstens twee en een half uur om even wat conditie op te bouwen.”

Ik kijk hem eens heel boos aan. Maar hij ook. En zijn blik spreekt boekdelen:
‘Mens, wat sta je hier nog? Je denkt toch niet dat ik bij iedereen sta aan te bellen op dit belachelijke tijdstip om te vragen of ze mee gaan sporten?’

Nee, denk ik, da’s waar. Daar zit wat in.
Ik kijk eens naar mijn hemmetje. En zeg:

“Ik moet mezelf eerst aankleden!”
“Okee. Ik wacht wel even in de gang!”

Ik doe de deur dicht. En laat mezelf bijna zakken tot de vloer om terstond verder te pitten. Maar dat kan niet. Deze man wacht op me.

Ik kleed me haastig om in mijn sportiefste en gevaarlijkste outfit. Open de deur opnieuw en ga sporten met deze man die het waagt mijn leven zo drastisch te willen veranderen.

De volgende dag, hetzelfde ritueel. Weer drukt iemand op de deurbel, klokslag 4:58 uur. Weer diezelfde man. Weer mijn verplichte sportieve uurtjes. Deze man weet van geen opgeven. Zelfs gedurende het weekend ben ik niet veilig.

Badend in het zweet word ik vervolgens klokslag 4:58 uur wakker. En wacht op de deurbel. Ik hoor niets.

Zou het een droom zijn geweest?

Pix beoefent de Shinto-kunst

Plotsklaps lag ik daar wakker te zijn. Ergens had een luide gong geslagen. Mijn rug voelde wat hards, blijkbaar lag ik op een matje in een kamer waar het minimalisme scheen te overheersen. De schuifdeur werd voorzichtig opengeschoven en een Japanse dame stapte naar binnen met een kan thee. Ze schonk een kopje in en met een uitnodigende hoofdbeweging overhandigde ze het. Dus rook ik er even aan en nam voorzichtig een slokje.

Ik had geen besef van tijd, dus tikte ik even op mijn linkerpols. De theedame wees naar een klok op de muur die bijna in volledige duisternis hing, en het licht ging aan. Het was 4.48 uur. Blijkbaar in de ochtend, omdat door het enige raam in deze kamer alleen de volle maan toescheen.

De dame stond op en liep naar een ander vertrek. Kwam uiteindelijk terug met wat kleding die ze voor me neerlegde. En terwijl ik me afvroeg waarom ik op dit belachelijk vroege tijdstip gewekt was, en de communicatie minimaal, kleedde ik me toch snel aan.

Klokslag 4:58 uur ging ze me voor naar buiten waar het ochtendlicht al begon door te schemeren. We liepen van een soort van erker naar een tuin door een ander vertrek weer naar buiten. Daar stond een wat oudere man. Hij boog diep toen hij ons zag. Ik wist niet beter dan die buiging op dezelfde wijze te beantwoorden. De dame boog nogmaals diep terwijl ze me daarna alleen liet met de man.

Ik draaide me om richting de man. Hij begon in het Engels een gesprek met me en vroeg of ik een goede nachtrust had gehad en vroeg of ik klaar was voor deze exercitie. Ik had geen idee waarover hij het had, was nog half in dromenland, vooral omdat deze situatie me zo vreemd voorkwam. Mijn opgetrokken wenkbrauw vertelde hem blijkbaar genoeg.

Zwijgend nam hij allerlei prachtig uitziende posities aan van waaruit een soort innerlijke harmonie ontstaat, Shinto-oefeningen. Ik had er wel eens over gelezen, maar was me er niet bewust van geweest dat we dat op dit tijdstip zouden gaan doen. Hij draaide zich af en toe om en nodigde me steeds weer uit om erin mee te gaan. En hoewel mijn gewrichten wat traag reageerden kopieerde ik zijn houding.

Badend in het zweet werd ik om 4:48 uur wakker. Het was een mooie droom geweest. En ik vroeg me af of mijn onderbewuste me iets trachtte te vertellen…