Keuzes

Het is vroeg deze zondagochtend, als ik me laaf aan ettelijke koppen koffie en mijn Facebook open. De eerste foto is prompt die van de canine adoptiegroep, met natuurlijk een aanblik van de mooiste hond ter wereld, die oh zo verlangend de wereld inkijkt. Zo ben ik ook tegenwoordig ook een trouwe volger van ettelijke andere, maar dan feline, adoptiegroepen. En verrek, dat ik absoluut niet in staat ben een keuze te maken. Geen één.

Ze zijn allemaal zo leuk en lief, op het eerste gezicht. Ik wil ze allemaal. Maar hee, dat kan natuurlijk niet. Maar mijn arme hart heeft het soms zwaar te verduren als ik dan ook nog een verhaal erbij lees. Dus scroll ik vaker wel dan niet, maar weer gauw verder. “De Tijd is nog niet Rijp”, vertel ik mezelf manhaftig. Je hebt immers nog een kater thuis zitten, die alle aandacht en liefde ook verdient.

Ik zou natuurlijk korte metten kunnen maken en me subiet af kunnen melden op die abo’s op die adoptiegroepen. Maar ergens roept mijn hart dan dat ik struisvogelpolitiek uitoefen.

Van de week moest kat Binkie even iets kwijt in de vorm van kotsen, en maakte daarop een buiteling. Waardoor ik dusdanig uit evenwicht geraakte, want het leek er even op of hij had een vorm van epilepsie, plotseling, of was het toch een soort van tia?

De daaropvolgende dagen houd ik mijn kat angstwekkend in de gaten. Maar gelukkig blijven die rare en nare stuiptrekkingen verder achterwege. Toch weet mijn ietwat angstige hartje, dat het zomaar ineens gebeurd kan zijn. En een leven zonder katten of zelfs een hond me schier onmogelijk lijkt.

Bovenal blijf ik toch ook stiekem heel geïnteresseerd of toch dat kleine hummeltje mijn toch al chaotische huishouden zou kunnen opleuken. Ik hoef alleen maar dat juiste moment af te wachten en dan toe te slaan. Al weet ik nu al, dat elke keuze die ik zal moeten maken stress zal opleveren. Het liefst zou ik willen, dat iemand me iets van een hond of kat toewijst, alsof dat ooit zou gebeuren. En dan weet ik dan ook weer dat dat keuzetraject er naar toe al een reuze groeispurt mijnerzijds is.

#WOT deel 15: Facebook

‘Gut oh gut, hoeveel non-news, hoeveel hypes, hoeveel OP.ROER.GE.KRAAI mogen we nog meer verwachten in de toekomst?’ dacht ik, ‘en houdt dit ooit op?’ Natuurlijk, we moeten ons ergens druk om maken. Da’s goed, we moeten nadenken over wat we werkelijk prijs willen geven. An sich, vind ik dat een prachtig ding, maar ik maak me geen zorgen, vooralsnog, over hoe interessant ik zou kunnen zijn voor de algoritmen van iedere politieke en commerciële marketingdeskundige.

Iets verbaast me wel omtrent dat laatste. Ik lees dat bij anderen dat we helemaal en allemaal ‘gemanipuleerd’ worden. Echt? Echt waar? Is dat louter iets van politieke en commerciële deskundigen, of doen we dat allemaal zelf ook wel eens, zolang we er zelf maar bij gebaat zijn?

Pasen, Moederdag, Sint Maarten, Sinterklaas en zelfs Kerstmis, het is allemaal bedacht door de commercie, fluistert de achterdochtige burger, die verborgen achter elke straathoek een complot vermoedt. Het ligt natuurlijk ook een beetje onze typische Nederlandse en gierige aard. Wij willen alles wel hebben, maar dan wel gratis.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Facebook ~ Sociaalnetwerksite waarop je berichten kunt posten, vrienden toevoegen, spelletjes kunt spelen

Welnu, Facebook is gratis, maar leeft natuurlijk niet van het mooie weer, niet van de wind, en niet omdat men ons zo aardig vindt en zo graag een fijn en mooi leven wil bezorgen. Nee, mensen, ze vergaren inderdaad die data. Data die jij vrijwillig prijs wil geven. Nu zijn we in Nederland dus al erg gierig, dus verbaast me die spectaculaire poging tot het verkrijgen van hogere kijkcijfers van Arjen Lubach totaal niet. Echt, zou hij niet louter hogere kijkcijfers hebben beoogd? Of interesseert dat hele kl*teFacebook en onze privacy hem werkelijk? Ook hier worden we opnieuw gemanipuleerd en wordt onze aandacht afgeleid van de wezenlijke feiten.

Ach, begrijp me goed, die Arjen Lubach is erg geestig, maar is wel een oproerkraaier. En hij heeft zijn kijkcijferkanon – denk ik – dus nu wel gehaald, omdat hij inspeelt op angsthazerij, en een mogelijke complottheorie die bij iedereen goed zal vallen.

Maar wat mij betreft had hij het net zo goed over het bestaan van UFO’s en aliens kunnen hebben. Al snappen zelfs Arjen – en ik – waarom die aliens tot op de dag van vandaag never nooit niet landen hier, afgaande op die individuele Facebookstatussen…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.