Hoe je te handhaven op de werkvloer?

Weet je, eigenlijk schuilt er niet zo’n bar en boze feministe in mij. Dat is, totdat ik bijkans implodeer als ik weer eens word geconfronteerd met dat botte seksisme, wat er bij sommige heren onder ons niet uit te slaan is. Dan gaan er wat stoppen los qua explosies. Zowel intern als extern. En dat betekent dan dat de heren zich heel gauw moeten verstoppen, willen ze niet geslachtofferd worden door mijn beruchte zweepje.

We moeten het samen doen

Want ik ben van mening dat we het allemaal samen moeten doen. Samen moeten we de klus klaren. En wat ik me van de werkvloer kan herinneren, is dat juist die mix van mannen en vrouwen samen, het samenspel veel interessanter kan maken.

Waar het de heren soms ontbreekt aan doortastendheid, kan de vrouw daarin beter heersen. Waar het de dames soms ontbreekt aan doorzettingsvermogen, kunnen de heren beter hun balletje in het goal trappen. Ga zo maar door.

Zelfs de dames zijn niet mals onder elkaar

Het verbaast me daarom soms hoe niet de heren het de dames moeilijk maken, maar de dames onder elkaar ook niet mals zijn. Het soms verdraaid achter de ellebogen hebben, waar het kansen en uitdagingen betreft.

Ooit leerde ik van een bevriende mannelijke manager het begrip tacklen, toen ik mezelf genoodzaakt voelde weer eens voor mezelf op te komen. En godsamme, wat voelde het fijn toen ik daar in die gang pardoes mijn onderbeen uitstak en mijn rivale zo dat kunstje leerde. Ze kon zich nog net vastgrijpen aan de dichtstbijzijnde muur en trok daarna vragend haar wenkbrauwen naar me op. Voor de rest van de duur van haar arbeidscontract bij dat bedrijf. Alsof ze het begrepen had.

Uiteindelijk is dat tacklen nog een heikel ding, en moet je daar nog verrekte voorzichtig mee omgaan. Ik benut het dan ook alleen als mijn zweepje niet werkt op de heren. En als ik weer eens word voorbijgestreefd door de tegenpartij die ietwat slinkse middelen benut om hogerop te geraken ten koste van mij of die ander. Zie het als een staaltje opvoedkunde. Daar ben je echt nooit mee klaar…

Waar zijn ze bang voor?

Ondanks dat ik me nauwelijks interesseer voor politiek enzo, hoor ik recentelijk toch wat alarmbellen rinkelen qua feministische inslag. Het gaat niet goed – en dat is echt een verklaring beneden de waarheid – met onze rechten als vrouw. In de VS mag je potdorie niet eens beslissen over je eigen lichaam en de wijze waarop je zelf richting wil geven aan de rest van je leven. En nu lees ik dat er in het Russische parlement even tussen neus en lippen goedkeurend wordt gestemd over het toestaan van huiselijk geweld. Hoe bespottelijk is dit, anno 2017?

Ik sta – echt waar – al bijna op de barricades. Nu ben ik me aan het bezinnen hoe ik dat het beste kan aanpakken.

Moeten we het heerschap opnieuw overweldigen? Gekleed als in een Superwoman outfit? Je weet wel, met vuurrode haren, en pronte vormen, hoewel ik me dan misschien moet worstelen in een of andere strak keurslijf à la Kim Kardashian. De vraag is of ik dat wel wil. Ze hebben me hoe dan ook maar te accepteren zoals ik ben.

Ik voel niet zoveel voor die feministische aanpak gedurende de jaren zeventig uit de vorige eeuw. Ik ga echt de deur niet uit zonder een decente beha. Want de jaren dat mijn tepels in die noordelijke richting wezen liggen te ver terug in mijn geheugen. Helaas.

Nee, dit is onzin natuurlijk. Ik probeer hoe dan ook de humor er van in te blijven zien.

Even ter herinnering, voor het heerschap dat nog twijfelt…

Het feminisme is een maatschappelijke en politieke stroming die streeft naar dezelfde rechten en mogelijkheden voor vrouwen zoals die gelden voor mannen. Dit streven wordt ook wel de emancipatie van de vrouw genoemd. In het feminisme wordt de scheve (machts)verhouding tussen mannen en vrouwen bekritiseerd.

Misschien waren deze laffe acties ook wel te verwachten, want het heerschap hoeft met deze regelingen niets. Ze hoeven niet te veranderen. Ze hoeven zich niet aan te passen. Zij mogen alles. Dat is op en top dat inflexibele denkvermogen wat heren zo kenmerkt. Het getuigt ook niet van enige intelligentie, never mind emotionele intelligentie.

Want laten we wel wezen, mannen die vrouwen onderdrukken zijn alleen maar bang om qua kracht in te boeten dan wel te verliezen. Dat doen ze met onderdrukken sowieso, maar omdat ze gelijkheid nog nooit een kans hebben gegeven, zullen ze dat positieve resultaat waarschijnlijk nooit echt kúnnen inzien…