Tagfilm review

Review Bohemian Rhapsody

R

Als ik iets danig mis in rock ‘n roll these days, is het wel dat grootse koninklijke mantel meeslepende en tegelijkertijd de spot daarmee van Freddy Mercury. Die kroon die hij daarbij met een schalkse glimlach droeg, was maar al te kenmerkend voor zijn relativeringsvermogen. Maar weinig mensen, behalve Mick Jagger misschien én David Bowie, kunnen dat.

Soms mis ik het dan ook erbarmelijk, te midden van dat brave van de huidige rock ‘n roll scènes. Waar blijven inderdaad de gossipverhalen? Het stukslaan van gitaren op de bühne? Waar blijven die verhalen over orgies en overdaad aan drank & drugs? Is het journaille plotseling volwassen geworden? Of andersom? Of is de hedendaagse rock ‘n roll wereld verzonken in een diepe slaap, waaruit alleen maar halve wijsheden voortvloeien?

Dus, je begrijpt, moest ik deze film gaan zien. En wat de reviews tot dusverre laten lezen is het een film ‘met een lach en een traan’. Dat laatste vond ik nogal tegenvallen, al vond ik de humor wel overduidelijk aanwezig. En niet noodzakelijkerwijs alleen die van ‘Freddy’.

Ik was min of meer geamuseerd tijdens de persconferentie waarin louter ‘Freddy’ het hemd van het lijf werd bevraagd. En men zich geen zier scheen te interesseren voor hun meest recente plaat. Freddy scheen dat mystieke talent te hebben dat het het journaille meer over hem privé wilde weten, dan zijn real live prestaties op het podium. Laat staan dat men überhaupt interesse had in de overige bandleden. Of hun muziek. Maar ja, die muziek stond al als een huis, stevig te balanceren op een wiebelige rock.

En is het overduidelijk herkenbaar als blijkt dat ook ‘Freddy’ uiteindelijk verraden werd door een ‘yes-man(ager)’ die hem allesbehalve het goede pad liet bewandelen, tijdens zijn tijdelijke split van de band Queen.

Wat wel goed doorkomt is dat Freddy Mercury inderdaad een geweldig charisma had en overduidelijk die ruwe diamant in ‘tha works’ bleek.

Wat ik een beetje jammer vond was dat het gezichtsuiterlijk van Freddy Mercury nadeliger werd opgevoerd dan het in werkelijkheid was. Maar misschien ligt dat aan mij, en heb ik Freddy als grootheid in gedachten in soort van een mooi en knap standbeeld geboetseerd.

Ik geef deze film dan ook maar 3 sterren omdat het hoe dan ook een leuke en goede waarschuwing voor bands is die hedentendage proberen het verder te schoppen in rock ‘n roll dan Queen.

0
0

Filmreview The Beguiled

F

Als je houdt van slow scenes en bovendien kostuumdrama’s is deze film, The Beguiled, misschien iets voor jou. Natuurlijk wil ik het plot niet vooraf verraden, maar daar ontkom je eigenlijk niet aan met deze film van de hand van Sofia Coppola.

Plot

Een van de jonge meisjes in het Internaat is op zoek naar geschikte champignons en stuit in het enge bos op een gewonde soldaat (Colin Farrel). Ze weet hem mee te krijgen naar de imposante mansion en aldaar wordt hij met zorg opgekalefaterd door Miss Martha (een wat satanische rol door Nicole Kidman). Het zou een film natuurlijk niet sieren als er niet een ‘gespannen seksuele sfeer’ aan wordt gekoppeld met alle aanwezige dames in dit meisjes Internaat, wat hem uiteindelijk fataal wordt.

Review

Ik kreeg het Spaans benauwd bij het zien van de dresscode, het insnoeren van de vele lagen kleding bij de dames, gedurende de periode van de Amerikaanse burgeroorlog (1861-1865). Want oef, wat ben ik blij dat we daar sindsdien wat relaxter mee omgaan.

Normaal houd ik absoluut niet van films waar geen actie, geen sprankje humor, en het leven als een negatieve black hole wordt afgebeeld. Edoch, het past wel in deze film, waarin alles traag, trager, traagst wordt weergegeven. Ik vond die ‘gespannen seksuele sfeer’ niet bijster goed uitgekauwd, dat had nog veel beter gekund.

Conclusie

Het eind van de film is dan echter weer subliem. Omdat het jonge meisje weer op pad mag, het enge bos in, om geschikte en ditmaal ‘dodelijke’ champignons te gaan plukken. De film eindigt op een spectaculair lugubere manier, wat ik vrijwel het enige pluspunt vond van de film, omdat het zo verweven is met het begin.

Honderd minuten zien van dit soort tragedies, en je stapt de bioscoop uit met nieuwe opties, hernieuwde kansen en het feit dat je blij bent dat je NU leeft.

0
0

Review film: 'How to be single'

R

Alice krijgt de kolder in haar kop en vertelt haar partner dat ze graag eens als single door het leven gaat. Omdat ze nog nooit alleen heeft gewoond, en altijd van de hak op tak sprong, van het ene nest naar het volgende, waagt ze de diepe sprong en verhuist in haar up. Vindt een nieuwe baan bij een advocatenkantoor, waar ze haar maffe collega Robin tegen het vege lijf loopt, welke rol briljant werd vertolkt door Rebel Wilson. Alice begeeft zich vaak samen met Robin op het vrijgezelle pad, zonder zich al teveel aan plannen dan wel goals te houden. Anything goes en alles mag.

De zoektocht naar dé manier om je als alleenstaande te gedragen wordt tussen het grandioze feestfestijn door dat singles kunnen hebben, stilletjes aan in je oor gefluisterd.
Natuurlijk wil ik verder niet al teveel verklappen van deze jacht. Maar de conclusie is niet echt spectaculair, en zeker niet veelzeggend.

Ik vond het een grappige film, die het absoluut waard is om gezien te worden, door twintigers, dertigers, maar daarboven dan weer niet. Het is zo’n film die met een beetje meer noire beter uitgediept had kunnen worden. De karakters zijn iets te oppervlakkig. Zelfs Alice komt niet echt tot haar recht, wat de zoektocht ook niet echt naar voldoening doet smaken. Al met al ging ik met meer vragen naar huis, omdat ik meer had verwacht van deze film. Een gemiste kans.

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.