Even Downton Abbey

Foto geplukt van nieuwsblad.be

Joh, ben eigenlijk nooit zo voor de kostuumdrama’s. Te stijf. Te statig. Maar Downton Abbey heeft uiteindelijk wel mijn hart gestolen omdat het zo piekfijn de verhoudingen laat zien tussen ‘boven’ en ‘beneden’: lees de verhoudingen met het personeel van dit gruwelijk groteske paleis.

Met alle karakters ontwikkel je wel een band. En om heel eerlijk te zijn bewonder ik daar ons aller Maggie Smith nog het meest. Haar acteurskunsten zijn formidabel. Haar wat bijtende sarcasme vind ik heerlijk relativerend. Ik lach me vaak wezenloos als zij alleen al in beeld komt en haar tekst oreert.

En dus stapte ik gisteren geheel spontaan onze nieuwe bioscoop in Haarlem-Zuid binnen: Kinepolis en heb me onderwijl luidkeels snoepend gelaafd aan dit spektakel, de tweede film A new era.

En ik wil hier natuurlijk niet showstoppers weggeven, maar het verhaal handelt om de instandhouding van het paleis, waarbij de familie hun basis openstelt aan een filmmaker die het stulpje wel wil gebruiken als achtergrond voor een film. Ergens is het fijn om te zien dat ook die lui zich vroeger realiseerden dat er geld moest binnenkomen om hun grootse en meeslepende levensstijl en het onderhoud van ‘het pandje’ te kunnen waarborgen.

Hoe dan ook heb ik me weer kostelijk vermaakt gedurende de film. Ik waande me heel even in een andere wereld, waaruit ik me letterlijk los moest schudden toen ik daarna een BigMac bestelde bij de naastgelegen MacDonalds en ik weer op aarde terugkeerde.

Zo lang was het geleden dat ik laatst een bioscoop bezocht. En nu ik terugdenk aan hoe lang dat was, moet dat minstens Jurassic Park zijn geweest. Ik kan nog huiveren over de dinosaurasstappen die je ‘live’ kon ervaren bij zo’n grootse filmvoorstelling.

Ik heb me nu voorgenomen weer vaker een film te gaan zien die me even het gevoel schenkt een korte vakantie te hebben gehad.

Review: Absolutely Fabulous, the Movie

Een hardcore fan was ik al van de serie, destijds, zo’n twintig jaar geleden. En oh, oh, oh, wat keek ik uit naar deze film, want mijn Hemel, wat miste ik deze slapstick-comedy sindsdien.
Dus nodigde ik iedereen die maar wilde uit, om samen met mij naar de Filmschuur in Haarlem te gaan.
En om heel eerlijk te zijn, heb ik expres de recensies van het journaille niet gelezen. Films met een lach worden immers door hun bij voorbaat al afgeslacht.

Ik wilde het dus zelf gaan zien, en genieten. Dat ik niet de enige was die om elke luttele scène in schateren kan uitbarsten, bleek getuige mijn twee buurvrouwen in het theater, toen we eenmaal los konden en de film aanschouwden.

Gelukkig werd ik niet teleurgesteld, behalve een weinig door een wat te minimale rol van Bubble (door Jane Horrocks), van wie ik altijd een hele hoge pet op had. Figuurlijk gesproken dan, hè?

Edi (Edina Monsoon, door Jennifer Saunders) en Patsy (Stone, door Joanna Lumley), de twee overjarige hippies with an attitude, zijn door de jaren geen steek veranderd, ze ademen nog steeds glitz & glamour uit in al hun poriën. Hun vriendschap resulteert nog steeds in hilarisch, hoewel disfunctioneel gedrag en over-de-top conflicten.

Edi – met haar vraatzucht en voorkeur voor absoluut parmantige plateauzolen en bespottelijk kleurrijke kleding – is nog steeds die PR-adviseur, die door haar fratsen meer cliëntèle verliest dan onder haar hoede neemt. En Patsy, die nog steeds zuipt, snuift en niets eet sinds 1973, in haar wat vage baan als – ik herinnerde me dat geeneens meer, want ik dacht dat ze volledig teerde op de karige inkomsten van Edi – mode-expert (?!), krijgt te horen dat model Kate Moss op zoek is naar een nieuwe PR-adviseur. Wat leidt naar een nachtelijk opgezet plan, waarmee ze trachten Kate onder hun hoede te krijgen, wat natuurlijk mislukt. Dat eindigt in een tragedie, waarvan Edi publiekelijk wordt beschuldigd.

Hun levensstijl en eeuwige gebrek aan geld wordt daarmee bedreigd, dus verzinnen ze niet alleen een grootse ontsnapping naar het Zuiden van Frankrijk ‘waar alleen maar criminelen wonen’, maar ook dat Patsy (plan nr zoveel) eindelijk aan de man moet. Een rijke man, welteverstaan, om dood te kietelen.

Blijkbaar wordt de serie door een heleboel beroemde mensen ook gemist, getuige de vele cameo-rollen die door the rich and famous in deze film worden ‘gespeeld’.

Natuurlijk is het absurdistische plot niet een heel intellectueel hoogstandje, maar toch vond ik het geheel in stijl met de verwikkelingen van de eerdere serie. Mijn advies: gaat dat zien en geniet door je gedachten even op nul te zetten van onzin die er ook mag zijn.

Hoe een filmrecensie je op het verkeerde been kan zetten

Vaak lees ik reviews over films en boeken – al weet ik dat het puur een kwestie van smaak is – en laat me maar al te vaak leiden door negatief gewauwel. Vooral met betrekking tot komedies of iets dat door moet gaan voor een fijn ontspanningsmoment kun je er prat op gaan, dat er een kritische beoordeling te verwachten valt. En ik vraag me altijd af, waarom dat zo is.

Het is een beetje als kiezen voor veel drama in je leven, wat beduidend makkelijker is, dan een weinig relativeringsvermogen aan de dag leggen. De humor – zo essentieel in het leven – ligt op straat, maar probeer het maar eens te vangen in een scène voor ofwel een boek dan wel een film. Daarom heb ik uitermate veel respect voor hen die een beetje scherts tentoon – kunnen – spreiden. En natuurlijk valt dat allemaal samen met een kwestie voor smaak bij diegene die het ziet, hoort of leest.

Het afgelopen Pinksterweekend gingen we naar de film Mother’s Day, nadat we eerst de wat afkeurende review hadden gelezen. En echt, het zet je op het verkeerde been op zo’n moment. Bijna hadden we naar aanleiding daarvan niet naar die film gegaan. Maar aangezien ik de ervaring heb, dat het je eigen smaak is wat de recensie betreft, laat ik zo’n review dan van me afglijden. Soms worden alle wetten van het fatsoen onverbiddelijk met de voeten getreden, wat ik dan zo jammer vind. De film was best om aan te zien, wat mij betreft. En heeft best wel wat Karmapunten verdiend.

Het Karma van zo’n recensent is natuurlijk dat hij denkt dat ieder mens recht op zijn mening heeft en dat hij daar later wel voor gestraft zal worden. Al weten we allemaal dat de beleving van die ene, niet de realiteit van de ander hoeft te zijn. En natuurlijk geldt daarbij ook dat het delen een beleving an sich is. Ik weet wel, dat ik bij elke volgende recensie opnieuw zal twijfelen.

Natuurlijk is niemand perfect, maar een recensent laat dat wel heel erg goed merken.