Tagforever single

Vraagteken (?)

V

Pikte ergens signalen met veel vraagtekens op. “Vrouw van eind veertig, ziet er nog redelijk geconserveerd uit, maar zonder partner? Zal wel ‘beschikbaar’ zijn voor een getrouwde vent.” Je ziet het ze denken, en sommigen vragen het ook. Ronduit. “Doe je het met een getrouwde vent? Doe je jezelf daar niet tekort mee?” Zonder op mijn antwoord te wachten. Dat dus.

Het zal je gedacht zijn. Louter de afgelopen twee weken waren namelijk erg druk in de chat. Tweemaal volgde dan ook die ontmoeting. Tweemaal zo’n vent, die spreekt over zijn partner en saaiheid. Gezapigheid. Het ontbreken van passie binnen de relatie, na verloop van tijd. Bij de ene vent, die gewoon uit is op een eenmalige wip snap ik dat, maar wil het niet. Bij die ander moet ook ik tandenknarsen. Bijten op de tong. Mezelf dwingen mijn schouders op te halen en hard weg te hollen.

Het is namelijk ook voor mij niet altijd eenvoudig. Soms wel heel lachwekkend. Als zo’n chat met een mooi Facebookprofiel inderdaad ‘fake’ blijkt te zijn, omdat je direct begrijpt dat je wordt belazerd met een vraag als: ‘What age have you?” Andere keren sluit ik mezelf op in het donkerste hokje van mijn ziel. En vind mezelf dan te zielig voor woorden. Vermoed dat ik altijd alleen over zal blijven. Als enige. Terwijl ik dat zo niet verdien of is het juist ‘that I’m worth it’?

Soms herpak ik me dan, en schrijf dan een stoere blogpost over alle voordelen van een single vrouw boven bezet zijn, dat zal ze leren.

Maar misschien, heel misschien, moet ik in dit leven eerst leren nee zeggen. Weten wat liefde waard is. Mij waard is. En respect hebben en koesteren voor andermans leven, dat ook. Misschien is dit gewoon een goede les voor mij. Een les voor het leven, wie weet? Misschien ook voor dit moment. Totdat je het met jezelf eens wordt:

Het leven is de liefde waard.

0
0

Over drama's die geen drama's zijn

O

Het valt me pas de laatste jaren op, dat ik ben verworden tot dat zwarte schaap van de familie. Nou, eigenlijk ook van deze hele buurt. Men doet altijd verwoede pogingen me als een normaal mens te bejegenen, hoor, daar niet van. Maar ergens bespeur ik toch dat ze me enigszins die vreemde eend in de bijt vinden. Ergens kan ik daar wel om giebelen, want ik wil er absoluut geen drama van maken. Het zit zo, ik ben single, en zij die me beter kennen, zijn denk ik – net als ikzelf – tot de conclusie gekomen dat ik het allemaal wel prima vind zo. Ik doe geen moeite, niet om te veranderen, niet om erbij te horen, en vooral dat ik niet zoekende ben. Naar anders, dan wie ik ben.

Dat schept voor mezelf vooral wat rust. Ik kan immers doen en laten wat ik wil. Thuiskomen wanneer ik wil. Voor mezelf koken of toch die droge boterham eten als ik daar zin in heb. Mijn slipjes en vuile sokken was ik zelf, als ik ze al kan vinden want als gezegend creatief mens leef ik vrijwel continu in chaos. Die voor mezelf nog best wel kristalhelder is, maar dat terzijde.

De discrepantie schuilt hem vooral in mijn persoonlijke opvattingen over relaties en dat wat anderen daarmee meemaken. Ergens waan ik mezelf een gewaarschuwd mens, waarvan men zegt dat ik daarom reeds uit ‘twee’ besta.

Laatst mocht ik het wat schokkende relaas van een vriendin aanhoren, en waar ging dat over? Juist, je raadt het al… het waren verwikkelingen in haar nog prille stappen op dat amoureuze pad. Na reeds een reeks van nare ontwikkelingen te hebben ervaren in haar verleden. Dat noem ik bagage. Zo’n verhaal eindigt dan niet zo prettig. Nee, want factoren als bindingsangst, verwachtingen over en weer, en teleurstellingen liggen op de loer, met een dramatisch einde als gevolg.

Ik hoor dat alles aan, en slik mijn mening in. Ergens besef je, dat die ander meer heeft aan een troostende schouder op zo’n moment.

Ik las ooit, dat ieder mens waarschijnlijk drie keer in zijn/haar leven verliefd wordt. Ergens denk ik dat dat wel aardig kan kloppen, heb ik nog mooi één te gaan. Want hoop doet leven. En ik ben nu alvast zuinig op dat moment. De drama’s uit mijn verleden die ik je zal besparen, en wat ik dus mijn onzichtbare schouderzakje noem, die schud ik nu langzaam – als een kat met natte pootjes – van me af. Daar neem ik wel even de tijd voor. En ik leg dat ook niet alvast uit aan de rest van de wereld. Nee, joh. Ik laat dat lekker betijen.

Want ergens weet ik dat er een echo schuilt in het woord tijd, als je er goed naar luistert terwijl je dat uitspreekt. De jaren, maanden, weken, enz., die nog voor me liggen heb ik beslist nodig om dat stempel van dramaqueen van me af te schudden. Dus leg ik de woorden van Godfried Bomans – dat voor vriendschap tijd een bondgenoot is, maar voor de liefde een gevaar – maar geduldig naast me neer.

0
0

Einzelgänger, ik!

E

Ik vind mannen heel leuk. Alle mannen. Vrouwen ook, dus ook alle vrouwen, bij-de-weg. Maar ergens is er bij mij iets mis gegaan. Ik denk dat m’n ouders een vluggertje hadden destijds en dat knopje ‘relatie willen’ vergeten zijn. Ik maal er niets om. Ik ben een Einzelgänger. Dat weet ik, voel ik. En bij dezen accepteer ik het volkomen. Nu de rest van de wereld nog.

Vorige week nog, bespeurde ik bij mezelf veel rondom mijn hoofd dansende vraagtekens. Ik had een date. Maar toen dat afspraakje daar was, begon ik ineens me af te vragen met veel uitroeptekens, waarom ik dat gedraai om die ander heen ook alweer wilde. Als het nou een vrolijk dansje met elkaar was, spontaan, in allerijl een must-do geknutselde meeting, dan had ik me er waarschijnlijk nog wel bij neer kunnen leggen. Maar niets van dat alles, ik vroeg me zelfs af, waarom zit ik hier en ga ik iemand ontmoeten met het oog op de liefde.

Ik vind het zelfs vergeefse moeite om te snuffelen aan die ander. Iets leuks te ontdekken wat me boeit. Of samen nog meer tijd te willen doorbrengen. Ergens denk ik, laat maar. Het interesseert me niet veel. Het heeft voor mij geen zin om te bepalen of die ander juist mijn tegenpool is, of op me lijkt. Of die ander op zoek is naar een gelijkwaardige relatie of juist niet. Wil ik dan wel een relatie?

De meeste mensen verklaren me voor gek. Al járen. Terwijl sommigen juist zeggen jaloers te zijn op mijn vrijheid. En dat zijn dan voornamelijk mensen in een relatie.

En dan ineens, is daar dat besef. Ik ga het niet meer doén, daten!

Ik denk dat ik er niet gebakken voor ben. En mijn kop staat er ook niet naar. Ondanks die tijd in het verleden dat ik dacht dat ik mezelf in andermans schoot wilde werpen en zeggen: “Maak me gelukkig!”

Eindelijk is het besef daar, dat ik mezelf reeds lang gelukkig voel. Alleen. Niet met die ander, niet vanwege die ander. Ook niet vanwege dat greintje ijdelheid dat nog binnenin me leeft. Maar gewoon voor mezelf, en toestaan dat ik er geen behoefte aan heb.

Alleen willen zijn is wat mij betreft geheel okee. Ik heb die ander niet nodig om me dat te vertellen. Dat geluk te ervaren is mijns inziens niet louter een kwestie van omdenken, maar voelen.

0
0

Pix is de scheve ogen beu

P

Van je familie moet je het maar hebben. De indirecte maar nooit rechtstreekse hints ten aanzien van mijn seksuele voorkeur nog daargelaten. Het geharrewar omdat je al die jaren niet voldeed aan dat gruwelijke huisje-boompje-beestje-ideaal. De verzuchting en mededeling dat het geluk ooit ergens op me ligt te wachten. En dat men het best begrijpt dat ik soms eenzaam kan zijn. Ik kan niet anders dan erom grinniken.

Reeds toen mijn eerste vriendje riep: ‘Ik ben zo blij dat jij de weg zo goed weet te vinden in mijn keuken!’ sloeg ik op tilt en liep weg. Al konden we het nog zo goed vinden. Ik was echter niet van plan om me als zijn huishoudster te gedragen. Terwijl hij halfliggend, zijn benen ondersteund door een krat bier, naar alweer dat potje voetbal op tv keek. M’n hersenen voelden toen al een pijnlijk schisma. En dus sloeg ik op de vlucht.

Primair kan ik wel stellen dat het gros van de mannen van mening is dat een vrouw nog steeds als enige recht dat aanrecht heeft. En dat bleek vooral nadat de initiële verliefdheid overging in ‘liefde’. Ik ervaar dat terecht als een aanval op mijn toch al individuele natuur.

Wel moet ik eerlijk bekennen dat de periode rond mijn vijfendertigste een wat zware was. Broerlief ging immers wel voor die valkuil en bracht twee prachtige kids voort. Wat mij toen enigszins deed twijfelen. Moest ik dan toch zwichten voor die man en dringend op zoek gaan of Bewust Ongehuwde Moeder worden? Of zou ik in staat blijken het als een intellectueel vraagstuk te bezien die te verwaarlozen is?

Ik kreeg een heldere mening over kinderen, temeer ik me nog al te goed die tijd herinnerde. Ik vond kinderen eigenlijk helemaal niet leuk. Ja ze zijn wel leuk natuurlijk, maar vooral als ze je bij huil- en schreeuwpartijen weer kunt afleveren aan de rechtmatige partijen.

Ik sla eerlijk gezegd nog wel eens in paniek als ik denk aan mijn oudedag-voorziening. Bijvoorbeeld als ik de huidige vereiste mantelzorg-toestanden zie en meemaak. Wie zal er dan voor mij zorgen? Terwijl ik hoop dat tegen die tijd zo’n berucht euthanasie-spuitje reeds gemeengoed zal zijn.

Ondertussen houd ik me geniepig afzijdig van de relatie-perikelen van familie, vrienden en kennissen. Lach ik in mijn vuistje omdat ik ergens vind dat al die mensen er toch maar mooi zijn ingestonken, dat ideaal. En ontwikkel ik mezelf door vriendjes te worden met mezelf in de wetenschap dat ik dan wezenlijk niet alleen zal zijn. Volgens mij is die vondst alleen al het grootste geluk dat je jezelf kunt schenken…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.