Rimpelingen

Het begon heel stilzwijgend. Plotseling waren daar de eerste grijze haartjes rond mijn slapen, al was ik nog wat jong met mijn 26. Ik trok ze er gewoon manhaftig uit. Kedang.

Nu is het al zover gekomen dat zelfs mijn ooghaartjes en wenkbrauwen eraan moeten geloven. Soms knipte ik wimpers (knip, knip) weg, met als gevolg dat die wimperhaartjes links korter zijn dan rechts. Dat is niet slim want ooghaartjes groeien helaas niet meer aan of zelfs langer, zelfs niet met Pokon, of met andere haargroeimiddelen, volgens mijn recente studie. Een optie zou dus nepwimpers kunnen zijn, maar daar knipper ik te veel en heftig voor.

Wat ik wel immens waardeer aan de rest van mijn oogleden zijn mijn lachrimpels. Niets meer aan doen, fluister ik mezelf maar toe. Gracieus oud(er) worden vind ik dan niet eens zo erg meer.

Ook dat grijze haar heb ik nu wel geaccepteerd, want mijn echte coupe is reeds volledig grijs. Verven doe ik het daarom niet langer. Ik roep daarom maar steeds stoer dat grijs het nieuwe rood is.

Ik kan wel stellen dat dit soort uitingen van ouderdom blijkbaar meer respect van de jeugd oproept. Al heb ik dan nog zo’n hekel aan ‘mevrouw’ genoemd te worden. Ergens doet het me dan wel weer goed.

Wat ik – edoch – afschuwelijk vind is dat er rimpelige kipfiletjes – van die lellebellen – verschijnen, onder je bovenarmen en aan de binnenkant van de bovenbenen. Voor iemand die altijd trots mocht zijn op benen zonder cellulitis is dat toch wel een ramp. Moet dat nu toch stilletjes aan allemaal gaan bedekken, voortdurend.

En plotseling snap je dan die Botox en Fillers heel goed. Ik spaar er nog net niet voor, maar blijkbaar is het wel zo’n veilige gedachte dat mocht de nood aan de vrouw komen, het beschikbaar is. Of het wel zo betaalbaar is, en het gebruik van dat soort middelen op andere plekken dan normaliter gangbaar is, dat laat ik dan maar – wijs als ik ben – in het midden…

Zilverkleurig haar is het nieuwe rood

Ik stierf daarnet 1.001 doden, want mijn haar zat even in de paarskleurige verf. En volgens mij ben ik te ongeduldig, dus spoelde ik het te vroeg uit. Ik zit met een dilemma namelijk: mijn coupe wordt ofwel gekortwiekt, ofwel in één klap zilvergrijs, om die verdomde uitgroei definitief normaal te laten lijken. Voor zover dat mogelijk is.

Mocht de zilverachtige kleur nu toch te hebben gepakt, dan blijft het deze lengte, dat snap je. Het was maar heel even een brainwave, mijn toevlucht tot de wanhopige schaarkunsten van mijn Kinki kappers, want weet dat ik er na een week alweer spijt van zou krijgen.

Sinds jaren ben ik op zoek naar gedegen advies voor mijn haar. Maar natuurlijk, mijn haar zit altijd goed. I know. Die kleur, echter.

Al vanaf mijn zesentwintigste dringt er iets hardnekkigs doorheen. Grijs of wit, dat ligt er maar aan van waar het belicht wordt. Inmiddels is het rond mijn slapen zelfs al geheel wit. En soms kan ik het niet laten me af te vragen hoe het eruit zou zien, als ik nooit mijn toevlucht had genomen tot blonderen. Het voordeel van doorgaan voor smartass Blondie stijl is daarnaast nog eens dat men oprecht verbaasd is als ik mijn mond eens laat spreken. Als in: parbleu.

Maar er is geen kapper die me tot op heden een realistischer kleur kan bieden. Als ik vraag of ze het nu definitief grijs kunnen maken, antwoordt men zelfs dat er geen verf ‘bestaat’ in die kleur. Edoch, als je goed speurt op het Internet weet je dat de Granny looks helemaal tha bomb is, momenteel. Zelfs de jeugd heeft dat opgepikt. En omdat ik me niets wijs laat maken, over hoe mijn derde puberteit er fysiek moet uitzien, doe ik er gezelligst aan mee.

Ik zocht en vond uiteindelijk, Hallelujah, mijn te gekke haarspecialist: attitudeholland.nl, waar men gewoon de mafste kleuren kan aanschaffen, ook voor zo’n Gothic uitstraling. Ik zou zeggen, doe er je voordeel mee.

Je moet het zo zien, immers:

Waar geen grijze haren groeien, zitten geen hersens