Muilkorf

Vind mensen die huisdieren houden over het algemeen plezante mensen. Ze zijn vaak wat chaotisch, net als ik. Houden wel van een beetje speelsheid in het leven, net als ik. En ook zij leven vaak van dag tot dag.

Ben zelf opgegroeid in een hondengezin. We hadden ze in alle soorten en maten. En hoewel ik nu meer van de katten ben, houd ik nog steeds van alle soorten beesten, groot en klein. Dat dierenliefhebbende geurtje moet ik vast en zeker bij me dragen.

Daarom vind ik het vaak wat verwonderlijk als ik tijdens mijn frisse ochtendwandeling gemuilkorfte honden tegenkom, die niet zullen aarzelen een onverwachte aanval te doen in het voorbijgaan.

‘Hij doet niets hoor,’ roept zo’n eigenaar dan nog verwonderderder als ik terugschrik van die aanval. En me terecht afvraag of een vrouw wel in staat zal blijken zo’n hond in toom te houden.

‘Hij bijt alleen kleinere hondjes! Vandaar die muilkorf!’

Dan vraag ik me dus af, waarom men per se een hond wil hebben die te boek staat als potentieel gevaarlijk.

Ik snap dat mensen met een duur huis of interieur beslist een soort van bewaking nodig hebben. En dat je dan een soort van Pitbull, Rottweiler of zelfs Dobermann rond hebt lopen in je achtertuintje.

Wat ik niet snap, is dat die mensen soort van grinniken dat ieder ander mens van zo’n gemuilkorft beest terugschrikt. Alsof het raar is, dat je een beetje angst toont. Terwijl ik donders goed weet, dat elk beest die plots doemende angst van verre ruíkt. Ik kan het echter niet helpen. Angstig worden of raken ligt op zo’n moment net even buiten mijn comfortzone. Het is niet controleerbaar. Het is wel te temmen.

Maar ik zou het toch aanmerkelijk prettiger vinden, als die hond getemd zou zijn, én betrouwbaar bovendien. Al reageert die vast ook op een impuls en zijn gut instinct.

Dus ik zal waarschijnlijk nooit volledig begrijpen waarom iemand kiest voor een potentieel onbetrouwbare hond. Want een samenleving – zelfs met zo’n hond – werkt alleen in letterlijke zin. En ik vraag mezelf dan stiekem af, of zo’n eigenaar dat plezante wezenlijk wel wil.

De man met die agressieve Rottweiler

Met grote ogen van angst zag ik plots in mijn linkerooghoek dat achterop de man met die agressieve Rottweiler liep. Ik heb het niet zo op die man. Ten eerste dreigt zijn hond me altijd aan te vallen. Ten tweede vindt hij dat zo grappig dat hij het niet nalaat een big smile op z’n pokerface te toveren op zo’n moment.

Iedere voorbijganger krijgt een knauw

Nu ben ik niet de enige mens of andere hond die die Rottweiler dreigt aan te vallen. Hij moet wel heel strak aan de riem worden gehouden, en ik denk dat als de man ook maar even zijn aandacht laat verslappen dat er dan nare dingen gebeuren.

Soms wil ik hem dan uit pure nijd slaan omdat hij waagt te lachen om dat schrikeffect. En omdat hij niet in staat is in te zien dat zulks niet normaal is. Soms ook wil ik hem vragen wat hem bezielt om op deze manier anderen te – laten – benaderen.

Ooit zal ik dat doen, hoewel ik niet verwacht er een zinnig antwoord op te krijgen.

Het hoeft niet die agressiviteit

In ons gezin hebben we altijd honden gehad. Van die honden met een lieve snuit en die totaal niet angstaanjagend waren. Tot het moment daar is dat ons iets werd aangedaan, want op zo’n moment zal een hond heus niet aarzelen zijn nek uit te steken voor je.

Ik zou het je zelfs niet aanraden om in het bijzijn van onze Shit-zu van elf jaar oud ook maar een vinger – zelfs niet speels – naar ons te wijzen. Ze grijpt je in je kuiten of enkels en die venijnige tandjes kunnen erg lang doorwerken, voorspel ik je.

Daarom heb ik altijd wat moeite met mensen die een soortement van agressiviteit tentoon willen spreiden. Ergens vermoed ik dat ze niet sporen en dringend hulp nodig hebben. Niet in de laatste plaats omdat ook hun opvoeding van de hond me zorgen baart.

En omdat ze het niet verdienen, dit soort liefde…