Ik blog de zomer door – deel 4 – slot

Londen, daar wil ik absoluut en onvoorwaardelijk zijn. Voornamelijk omdat ik mezelf daar graag zie zitten in een obscuur hoekje van een donkerbruine pub. Met mijn iPad, en daarnaast steevast een English cup of something. En dan maar schrijven, onderwijl alle prikkels en inspiratie opdoen door het daar aanwezige en voorbijgaande publiek. Mijn taak daar: ik switch even van life- naar travelblogger. En dat dan kunnen doen tot het einde der tijden. Ik teken er alvast voor.

Natuurlijk was ik er vaker. En viel het me op dat de sfeer tussen mensen daar wat vriendelijker is, en dat men nergens van opkijkt. De keren dat men “Please” zegt en “You’re Welcome” zijn niet te tellen. Van Londenaren en de rest van de mensheid daar kun je die beruchte humor en behulpzaamheid leren.

Totaal ben ik zo’n drie keer geweest in die hoofdstad.

De laatste keer was met een vriendin, en sliepen we in een fijn hotel dichtbij Finsbury Park waar even daarvoor een festival had plaatsgevonden. Al die mensen stroomden uit naar The Underground Subway en daartussen manoeuvreerden wij onszelf ook. Je moet je voorstellen hoe ordelijk dat daar verloopt zo tussen de bobby’s te paard. We hadden de leukste gesprekken tot aan London City. En daarna hebben we nog met twee heerlijke homo’s genoten van een paar biertjes in Soho. De sfeer was top. En dat is een blijvende herinnering, daar kom je nooit meer los van.

En wat te denken van die wat oudere vrouw die me tegemoet kwam bij een tankstation, mijn arm vastpakte en zei: “It’s a luv’ly day, today, luv’!” Om nooit meer te vergeten, en in een doosje binnen in je hart te verstoppen. Zo lief.

Dus graag, eerder gisteren dan vandaag, boekte ik weer die trip naar Londen. Het kan niet vaak genoeg…

Dit is mijn vierde schrijfsel voor de vierde en laatste blogopdracht in het kader van ‘Ik blog de zomer door’ van met-k.com. Laat onder Karin’s blogpost over dit deel je link naar je eigen blogpost achter, zodat iedereen kan meelezen…

De vierde blogopdracht: Je mag een periode werken in een zomerse stad in Europa. Waar ga je naartoe en wat wil je leren?

Ik blog de zomer door – deel 3

Met wisselende emoties nam ik afscheid van mijn lagere school. Deze periode was een leuke geweest. Ik kon met al mijn klasgenootjes door een deur en had er veel vrienden. En zou ze zeker gaan missen.

Wat was ik blij dat ik tenminste één klasgenootje mee mocht nemen naar het Triniteitslyceum in Haarlem. Ik kan me herinneren dat ik bepaald enthousiast was mijn toekomst, al leek het nog zover weg. Als je terug kunt kijken op een leuke en stabiele jeugd, dan kunnen de vooruitzichten alleen maar nog beter worden natuurlijk.

De school die ik zou gaan bezoeken is nu ter ziele, wat overigens geldt voor de meeste scholen die ik bezocht. Mijn herinneringen zijn er niet minder om.

De laatste schooldag zou erg interessant zijn. Ik keek er dan ook naar uit.

Mijn zesde klas zou de musical ‘Au revoir, Paris!’ brengen voor het publiek, de ouders en jongere jongens en meisjes die het wilden zien. Ik had een van de hoofdrollen, die van Yvonne.

Gedurende de generale repetitie ging alles geweldig voorspoedig, maar tijdens ons optreden die avond bleek dat ik halverwege mijn lef verloor en al stotterend een brok in mijn keel moest wegslikken toen ik eenmaal mijn rol moest laten gelden. Dat gebeurde zo luidruchtig dat de hele zaal onder tafel lag. Van het lachen weliswaar.

Ik niet, ik wilde alleen maar het toneel zo snel mogelijk verlaten en deze bühne-ervaring zo snel mogelijk vergeten. Maar J. – mijn vriendje destijds – nam heel eventjes de rol van me over door van mijn plaats naar zijn eigen plaats te wippen en met wisselende stemmetjes een one-man-show weg te geven. Hij hield daarbij mijn hand stevig vast, zodat ik niet weg kon lopen. Dat gaf me zoveel steun, dat ik mijn rol op een zeker moment vanzelf weer overnam.

Later vroeg een van de ouders nog aan me of ik die prop expres zo luidkeels had weggeslikt, om de spanningen en nervositeit van de groep in een klap weg te vagen, want het verliep allemaal vlekkeloos daarna. Ik knikte maar bevestigend: hij moest eens weten.

Nu later, veel later, kan ik daar wel mijn eigen twijfels over mijn nabije toekomst in teruglezen. Ergens spreekt dat voor zich…

Dit is mijn derde, ditmaal non-fictieve, schrijfsel voor de derde blogopdracht in het kader van ‘Ik blog de zomer door’ van met-k.com. Laat onder Karin’s blogpost over dit deel je link naar je eigen blogpost achter, zodat iedereen kan meelezen…

De derde blogopdracht: Schrijf een blogpost over je herinneringen op de laatste schooldag van groep 8, of te wel de zesde klas. De zomervakantie begon en je nam afscheid van een belangrijke periode, om uit te kijken naar een nieuwe periode. Kun jij je nog herinneren, die laatste dag in groep 8, wat vroeger de zesde klas was? Was het een mooie dag, een verdrietige dag? Hoopvol? Eng? Scheen de zon en zei een leraar nog iets speciaals tegen je? Beschrijf in detail hoe die dag was en hoe het je gevormd heeft.

Ik blog de zomer door – deel 1

Hallo X,

De gedachte mijn auto keihard tegen een boom te rammen of die andere keuze, mezelf verschansen op een onbewoond eiland doemde gisteravond toen je me belde op. Die keuze bleek achteraf niet zo moeilijk, nadat jij me al die tijd had vergeten te vertellen er nog een andere relatie op na te houden. Natuurlijk mag je niet weten hoe ik daarvan baal en dat ik zwanger ben. Ik wil je alleen maar vertellen dat ik voorlopig even niet in je buurt kom en neem veiligheidshalve wat afstand. De behoefte om alleen te zijn en de rest van de wereld te negeren is nu mijn enige zelfbescherming.

Deze lege fles die ik vond, bleek aangespoeld op het strand, zal ik gebruiken om deze brief mee te versturen. Hoewel ik niet zeker ben of het je ooit zal bereiken. Dat kan me niet veel schelen, ik schrijf mijn verdriet van me af. En ik zal hier blijven en het van me afschrijven net zolang totdat je niets meer dan een vage herinnering blijkt te zijn die ik net zo makkelijk van me afspoel als het warme water van deze zee. Ik hoop dat ik hier in alle rust een prettige zwangerschap zal hebben. En helemaal in mijn up de baby ter wereld kan brengen.

Ik was zo boos en teleurgesteld dat ik mezelf bijna iets aan wilde doen, maar zelfs ik voel aan dat ik en de baby beter verdienen. Dus pakte ik die sporttas met wat kleding, hoewel het me heerlijk leek eens een poosje geen zorgen te hebben over mijn naaktheid, er zelfs van te genieten. Ik pakte een etui met potloden en wat kladblokken, smeet het in de tas, en dacht vervolgens ook aan een Stanley mes om de potloden te kunnen scherpen en misschien ook die navelstreng mee door te kunnen snijden. Dat begrijp je. Mijn goudglanzende cowboyhoed – tegen de zinderende hitte – moest het geheel afmaken.

En zo ging ik op pad met deze lichtgewicht bagage. Binnen enkele uren bevond ik me iets verder van hier en op de vraag of een visser me kon afzetten op het meest verre onbewoonde eiland belandde ik hier op een klein stukje te midden van een of andere exotische oceaan. Alleen die visser weet van mijn bestaan hier af. En dat is vooralsnog mijn enige mazzel toen ik hem grof betaalde met een flinke bonus toe.

Toen ik daar aankwam heb ik allereerst mijn sporttas als hoofdkussen benut om een dutje te doen op het hete strand en daarvan wakker wordend overzag ik het meest prachtige uitzicht die je je maar kunt voorstellen. Het is hier klam. Drukkend. Dus waag ik een poging de zee in te stappen om even af te koelen, waarna ik de directe omgeving zal gaan ontdekken. Om naar voedsel te speuren. Hoewel water absoluut een eerste vereiste is. Eens zien hoe ik dat ga koken en koelen.

Even verderop begint een oerwoud aan bomen. En dat lijkt me de perfect koele locatie om ’s middags een siësta te houden. Gelukkig kan ik mijn Stanley mes benutten om te proberen met takken een hut te bouwen. Then again, waarom zou ik dat willen? Ik ben hier toch alleen. En zie vooralsnog geen gevaar om beschutting te bouwen.

Ik zie in de verte alleen maar wat vogels vliegen. Ze herinneren me aan mijn vrijheid. Vrijheid om afstand van je te nemen. Vrijheid om voor mezelf te kiezen. En vrijheid om mijn leven in te richten zoals ik dat wens. Who needs you? I know, I need me.

Irene

Dit is mijn eerste fictieve schrijfsel voor de eerste blogopdracht in het kader van ‘Ik blog de zomer door’ van met-k.com. Laat onder Karin’s blogpost over dit deel je link naar je eigen blogpost achter, zodat iedereen kan meelezen…