Pix over vriendschap

Volgens de filosoof Aristoteles kan een mens niet zonder vriendschap. Vaak wordt er gesteld, dat je immers je vrienden kunt kiezen en je familie niet. Over dat laatste kan ik dan wel wat wrevelig zijn. Ik bedoel, waarom accepteert men zelfs familie niet als een mogelijke vriend voor het leven. Dan ineens weet ik dat het leven uit keuzes bestaat.

  1. Hoeveel vrienden heb je?

    Op dit moment zijn mijn vriendschappen op een hand te tellen, maar ik heb nooit veel vrienden gehad.
    Vroeger voelde ik me een rasecht buitenbeentje. Vond mezelf niet echt passen binnen enig kader of gezelschap. Dat was een keuze, snap ik nu. Misschien was ik wel te hard op zoek naar mijn eigen individualiteit.
    Naarmate ik ouder word, besef ik dat ik meer behoefte heb aan mensen om me heen. Het lijkt wel, of ik plotseling ontwaakt ben, en mijn individualiteit voldoende is uitgeput. Misschien ook dat mijn oogluiken zijn open gegaan en dat ik me realiseer dat ik helegaar niet die vreemde snoeshaan ben, waarvan ik dacht dat ik die was.
    Tegenwoordig zie ik overeenkomsten. Ik zie grappige herkenbaarheden. Ik ontmoet mensen, en kan ze heel interessant vinden. Plots.

  2. In hoeverre zijn je online-vrienden je echte vrienden?

    Ik koester wat dat betreft geen illusies. Online kun je immers een sterke verwantschap ervaren, die in real life als sneeuw voor de zon kan verdwijnen, getuige de diverse dates uit het verleden. 😉

  3. Hoeveel vrienden had je vroeger?

    Ook vroeger had ik niet veel vrienden, en die vriendschappen sloot ik eerder met mannen dan vrouwen. Zelfs als de mannen meer wilden dan dat, zag ik dat gemakshalve maar over het hoofd. Ik vond vrouwen altijd wat ingewikkeld. Ja zeggen, maar nee denken. En als je ruzie kreeg, dan bleef het een levenslange strijd, leek dat wel. Terwijl je van een man een stoot voor je kop kon krijgen, en het misverstand daarmee opgelost werd.
    Ik ben niet iemand van jaren onenigheid. Ik ben die persoon die na een stevige ruzie, de eerste is die de telefoon oppakt omdat het leven te kort is om te lang in onmin te leven.

  4. Geloof jij het idee van een best-friend-forever? Of kunnen vriendschappen komen en gaan?

    Ik heb in de loop der jaren veel best-friends-forever versleten. De reden dat ik ze versleet is dat ik me tijdelijk opwond over de eenzijdigheid van die vriendschap. Dat is wat anderen noemen: dat verrekte verwachtingspatroon dat je ten aanzien van die ander hebt.
    Mocht ik me ergens in de steek gelaten voelen, vanwege mijn idee dat het van mijn kant meer geven dan nemen was, dan kon ik een vriendschap subiet opzeggen. Vaak leidde dat tot vele vraagtekens bij die ander.

  5. Kies: is vriendschap iets wat je actief moet zoeken of is vriendschap iets wat je overkomt?

    Wat mij betreft is een goede ‘klik’ al die motivatie om elkaar eens nader te onderzoeken. Meestal ben ik dan de eerste die het initiatief neemt om de ander van harte uit te nodigen eens een koffie, biertje of wijntje te gaan verbrassen op een zonnig terrasje.

  6. Met wie – uit je verleden – zou je wel weer contact willen opnemen (maar misschien niet durft)?

    Ik had een vriendin – sinds mijn dertiende – die ik een jaar of wat geleden, vanwege dat verrekte verwachtingspatroon, de deur heb gewezen. Vaak kreeg ik het idee dat ze wegens een verschil in zwaarte en afhankelijkheid altijd weer de baas wilde zijn. Soms mis ik haar. Nog steeds.

  7. Moet je iets gemeenschappelijks hebben om vrienden te kunnen zijn?

    Zolang die ‘klik’ er is, en je samen gezellig honderduit kunt babbelen over legio onderwerpen is vriendschap altijd mogelijk.

  8. Moet je ongeveer even oud zijn om elkaars beste vrienden te kunnen worden?

    Wat mij betreft zijn vriendschappen in elke leeftijdsklasse mogelijk. Dat is niet afhankelijk van leeftijd, zolang die ‘klik’, dat ‘verbond’ er maar is.

  9. Wat moet je bij jou dus doen om vriend-af te worden?

    Zodra ik het gevoel krijg, dat ikzelf of die ander in een soort van afhankelijkheidsmodus verdwaal, dan kan ik heel erg in paniek raken.

  10. Met welke bekende Nederlander zou je wel bevriend willen zijn?

    In mijn geval wordt het een Belgische, en wel Goedele Liekens. Ze lijkt me een aangenaam, vriendelijk en charmant mens en interessant om beter te leren kennen.

Wie volgt? Beantwoord ook deze vragen

En post ze op je eigen blog. Vergeet niet de link naar je blogpost onder deze van mij – in de reacties – achter te laten. Ik beloof je dat ik het lees, en een welgemeende reactie terugplaats…

Mijn 5 vragen aan @OffenbergNicole

Al tijden volg ik @OffenbergNicole op Twitter. En heel vaak lees ik haar blogs vanwege interessante en treffende onderwerpen. En wat leuk – denk ik dan – dat we als mens zoveel gemeen mogen hebben en dat Nicole haarfijn haar vinger op onze pols ligt qua innerlijk. Geen wonder dat ze zichzelf ‘innerpreneur’ noemt.

Nicole heeft mijn vragen op haar eigen karakteristieke wijze ingevuld. Dus vandaar dat ik haar nu aan het woord laat…

  1. Wie ben ik?
    Mijn 5 vragen aan @OffenbergNicole ~ iPixelDiva.nl
    Foto van @OffenbergNicole (Twitter)

    Ik ben Nicole. Introverte huismus die graag reist. Ik ben een observator, een Champions League liefhebber en deed ooit fanatiek aan Taekwondo. Ik stel hoge eisen aan mijzelf, ben een nieuwsfreak. Wil het beste uit mezelf halen. Maar heb ook een prettig soort gemakzucht over me waardoor ik op tijd stil ga zitten. Ik draag het liefst wandelschoenen. Ik hecht enorm aan mijn vrijheid. Ik schrijf en teken graag. Ben heel erg van afspraak is afspraak. Betrouwbaar. Kan goed nee zeggen. Van buiten rustig en kalm, van binnen wel eens een achtbaan. Ik houd niet van feestjes, verjaardagen, grote groepen of bijeenkomsten. Ik ben het liefst alleen en werk het liefst alleen of een op een met alleen maar leuke mensen. Een assessmentpsycholoog zei ooit: u kijkt tegen niets of niemand op, dat zou een probleem kunnen zijn, ware het niet dat u heel empathisch bent. Als kind viste ik de blaadjes uit het plaatselijke zwembad, want anders verdronken ze en dat vond ik zielig. Gelukkig ben ik daar wel overheen. Ik kan mensen in beweging brengen. Ik durf mijn klanten echt alles te vragen en ook op te dragen. Ik kan slecht hoofdrekenen, ben een ramp in het huishouden en kan heel goed werken met rommel om me heen. En o ja, ik ben nu alweer 11 jaar zelfstandig ondernemer.

  2. Waar kom ik vandaan?

    Uit het nest van Dorus en Diny. Opgegroeid in de Achterhoek. Samen met mijn jongere broer. Warme jeugd. Fijne ouders. Nuchter. Praktisch. Ietwat beschermend. Trotse vader, directeur sociale dienst. Dus: zorg dat je financieel niet afhankelijk wordt. Creatieve moeder, stond heel haar leven voor de klas.. Ik had een hele warme thuisbasis. Ik kreeg een soort van basiszelfvertrouwen mee. Ik mocht er zijn. Er werd onvoorwaardelijk van me gehouden. Mijn ouders doorzagen al vroeg mijn introverte inslag. Ze lieten dat. Dwongen me niet iets te zijn wat ik niet was. Wel was het belangrijk dat als je een keuze maakte, je er ook echt voor ging. Gebruik je talenten, welke dat ook zijn. Voor mij betekende dat dat ik me lekker uitleefde in schrijven, tekenen, veel lezen, muziek en observeren. Eigenlijk die dingen waar ik nu als ondernemer mijn geld mee verdien. En werk was belangrijk, maar uiteindelijk ook maar werk.

    Wat daarbij van invloed was: toen mijn vader 42 was, kreeg hij een hartaanval. Vrij ernstig. Ik was 12 en het drukte me met de neus op de feiten: mijn ouders zijn sterfelijk. Hard werken is leuk, maar niet heilig. Op zowel mijzelf als mijn broer had die gebeurtenis veel invloed. Ergens kregen we mee: doe wat je leuk vindt, alles is relatief, weet wat echt belangrijk is in het leven. Ik geloof dat ik daardoor al jong keuzes leerde maken voor wat telt voor mij.

    Zo wist ik al jong dat ik geen kinderen wilde. In de Achterhoek liep veel langs een vaste lijn. Ik wilde dat niet. Maar als introverte huismus liet ik dat niet merken. Ik ging en ga nog steeds heel erg mijn eigen gang. Ik heb geen behoefte aan barricadegedrag, maar wil gewoon lekker mijn eigen leven leiden. Geen kinderen dus. Is ook nooit een punt geweest in onze relatie. Het is een keuze die voor mij heel erg klopt. Ik ben graag alleen, vrij en onafhankelijk. Overigens woon ik nu in Breda.

  3. De stappen naar nu

    Ik studeerde Spaanse taal en letterkunde en studeerde af in internationale bedrijfscommunicatie. Ik was jarenlang een trotse ambtenaar, werkte als communicatieadviseur, leerde daardoor ook veel schrijven: redactiewerk, speeches, persberichten. Altijd goede banen gehad, organisatieadviseur, leiding geven, iedereen was blij met mij maar ik was op een gegeven moment niet meer blij met hoe het ging. In 2006 startte ik mijn eigen bedrijf naast mijn baan in loondienst. Een van de beste keuzes die ik ooit heb gemaakt. Op mijn 40-ste verjaardag in 2008 nam ik definitief afscheid van de loondienstbaan. Ik had genoeg klanten en ik durfde. Twee weken na dat definitieve ontslag bleek mijn moeder ongeneeslijk ziek. 66 jaar. Echt totaal onverwacht. Ze werkte nog, stond met plezier voor de klas. Cruciale periode in mijn leven. Omdat mijn vader al ziek was, ging ze bij haar tweelingzus in huis wonen. Pure liefde. Ik gaf de grote opdracht die ik net had gekregen op en zorgde samen met mijn oom en tante voor haar. Los van het verdriet was dit een bijzondere en onvergetelijke periode. Ze stierf uiteindelijk vier maanden later door euthanasie. Ook de gesprekken die we samen daarover voerden maakten veel indruk. En binnen tien maanden stierf ook mijn vader. Dat jaar loopt als een breuklijn door mijn leven.

    Ik kapte met vriendschappen die energie vroegen, klanten die niet pasten, manieren van werken waar ik wel klaar mee was, ik ging nog veel meer doen wat ik wilde. Het leven dat ik nu leid is mede daarop terug te voeren. Ik ben nog meer gaan reizen. Sta losser in wat anderen van me vinden. Die periode heeft me voorgoed laten zien hoe relatief alles is en dat je niet moet wachten met die dingen te doen die echt belangrijk zijn.

    Het leven dat ik nu leid weerspiegelt wat ik wil en wie ik ben. Ik leef en werk op mijn voorwaarden. Ik reis veel. Soms met en soms zonder man. Ben zeker vijf tot zes keer per jaar echt weg. En combineer dat soms met mijn werk. Ik zeg nee tegen dingen die me niet bevallen. Mensen die met mij willen werken waar ik weinig mee heb, komen er niet in. Ik woon elk jaar een tijdje in Madrid, alleen. Daar geef ik dan ook een training. Omdat ik daar heel erg blij van word. Dit is wie ik ben, wil zijn, wil leven. Ik hoef niet voor de moeilijkste weg te kiezen, maar houd er wel van mezelf uit te dagen, in m’n hoofd en door dingen te doen.

  4. Dus jouw vraag: waar wil je heen met je blog en je leven

    Ik hoef nergens heen. Ik ben er, gewoon nu, hier met alles dat er is. Alles is er al. Ik reis. Ik leer. Ik heb lief. Run mijn bedrijf en ik doe wat ik het allerleukste vind en ook gewoon heel goed kan waarmee ik betekenis heb voor anderen.

    Wat betreft mijn blog, ik wil blijven schrijven. Over wat mijn klanten bezighoudt en wat mijzelf bezighoudt. Ik hou van het spelen van taal en uitdrukking geven aan wat er speelt en wat ik om me heen zie. Er is al een boek van mijn beste 50 blogs. Wie weet maak ik er nog wel een. Ik heb geen vastomlijnde plannen. Behalve dan te genieten van wat er nu is, te doen wat er in me op komt. En te reizen, lief te hebben, te leren, elke dag weer. Via een opleiding of coach, via boeken, door heel veel te lezen en te observeren als ik op reis ben.

  5. En wat ik tegen een kind zou zeggen

    Doe wat je leuk vindt en wat bij je past. Kijk om je heen. Ga op reis. Blijf je hele leven nieuwsgierig. Ja, vooral dat. Verlies nooit je nieuwsgierigheid. Verwonder je. Laat je niks aanpraten. En laat je vooral niet gek maken.

Blijf je hele leven nieuwsgierig, dat typeert mij ook altijd. En spelen met taal en uitdrukking geven aan wat er in je leven speelt is ook zo’n karakteristiek ding. Ook jij, Nicole, hartelijk dank dat je mijn vragen zo openhartig hebt beantwoord!

Mijn 5 vragen aan @_MissMarleen

Wij doen samen al jaren de #WOT (#WriteOnThursday), volgens mij al sinds Karin het spul bedacht. @_MissMarleen komt – en is een van de weinigen die ik nog niet in den lijve heb mogen ontmoeten – op mij over als een gezellige en verstandige vrouw, die net als ik graag schrijft. Volgens mij hebben we ook bijna dezelfde achtergrond in werk en ervaring.

Vandaar natuurlijk dat ook Marleen niet mocht ontbreken, ik vuurde van harte ook deze vragen op haar af.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?
    Mijn 5 vragen aan @_MissMarleen ~ iPixelDiva.nl
    Foto van @_MissMarleen

    Ik ben Marleen, 40 en een beetje. Liefhebber van lezen, schrijven en Netflix. Dit in willekeurige volgorde. Leert elke dag een beetje meer. Niet altijd even leuk, wel altijd nuttig. Buigt negatief om naar positief.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Thuis waren we met zijn vijven. Ik sta in het midden, mijn ouders boven mij, zus en broer onder mij. Door de aanhang is het gezin gegroeid. Ik woon in Eibergen aan de rand van het centrum en op een steenworp afstand van het park. Hier geniet ik van de wandelingen met mijn allerliefste golden retriever Pip. Terwijl het stadse leven mij heeft geboeid en altijd zal blijven boeien, ben ik nu heel erg op mijn plek waar ik nu woon. Ik heb mijn plekje gevonden.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Ik was een rustig, bescheiden en verlegen meisje met blonde krulletjes. Ik viel, denk ik, niet erg op. Inmiddels heb ik mijn eigen plek allang gevonden en weet ik dat ook ik er mag zijn. Letterlijk treed ik niet erg op de voorgrond, maar middels mijn blog heb ik mijzelf wel een plekje op het wereldwijde web toegeëigend. En dit plekje sta ik niet snel meer af.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Je mag er zijn. Jij hebt net zoveel recht hier te zijn als ieder ander. Plaats je iemand op een voetstuk? Ga er naast staan. Niemand is meer dan jij bent. Leer van je fouten, want ze zullen worden gemaakt. Ooit ben je dankbaar dat je die fouten mocht maken.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Persoonlijk doe ik het best leuk. In mijn werk- en privé-leven ben ik dik tevreden. Ik blijf streven naar persoonlijke groei. Steeds opnieuw zoek ik de (persoonlijke) uitdaging op. Stilstand is achteruitgang. Mijn blog mag meer. Hier ben ik kritisch over. Ik wil meer schrijven met een vast patroon. De #WOT en #PHOT blogposts zijn hierin een favoriet. Leuk om hiermee een onderdeel te zijn van een leuk groepje andere bloggers. Allemaal uniek in ons schrijven. Ik schrijf enkel wat ik leuk vind en wat bij mij past.

Je mag er zijn. En stilstand is achteruitgang. Mooie uitspraken voor deze maandagochtend. Bij dezen ook mijn dank aan @_MissMarleen voor deze leuke invulling…

Mijn 5 vragen aan @GabrielvanEeke1

Natuurlijk kennen we allemaal HoeMannenDenken.nl en dus zeker weten ook Gabriël van Eekelen, als vaste columnist. Door zijn schrijfsels ben ik op die site beland en kom er geregeld langs om 1) inspiratie op te doen (als weerwoord vooral) en 2) om me te verkneukelen.

Gabriël is vooral een aardige man die blijkbaar even de tijd vindt om mijn spervuur aan vragen ook te beantwoorden. Enjoy!

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?
    Mijn 5 vragen aan @gabrielvaneeke1 ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @GabrielvanEeke1

    Ik ben Gabriël. Vader van twee Draken, man van een Helmondse en bovengemiddeld liefhebber van het theaterwereldje.
    Blogger op Hoemannendenken en vooral met grote verwondering kijkend naar deze wereld.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Geboren en getogen op de grote Markt van Zevenbergen, in een oud, krakerig herenhuis. Vader was organist en pianoleraar, moeder was huisvrouw. Vader vrijwel altijd aan het werk, moeder ook.
    Twee oudere broers en voornamelijk gedrieën bezig met skelteren, knikkeren en fietsen. Als het maar buiten was. Altijd buiten.
    In de pubertijd fietsend naar Breda, wat goed uitziende, gespierde torso’s met zich meebracht. Niet dat het meisjes aantrok, want ook gele vlekken onder de oksels leverden de enkele reis van 18 kilometer op.
    Allen zijn we uiteindelijk uitgevlogen. De een met wat meer hulp van de ouders dan de ander. Maar allen gelukkig met het heden, op onze eigen manier.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Mijn levensverhaal is er eentje met veel zwarte randjes. Ik heb daar meerdere blogs aan gewijd, dus graag maar in het archief van hoemannendenken. Het heeft te maken met misbruik.
    Overleven, dat is het kernwoord dat het beste bij de eerste 30 jaar van mijn leven past. Maar luctor et emergo.
    Nu heb ik een rugzak vol stront, maar ook extreem veel kennis en inzicht in de mensheid. Ik voel precies aan wie ik kan vertrouwen en wie niet, en ik weet precies wat ik wel en niet wil. En vooral welke kant ik op wil.
    Mijn grootste uitdaging is om de Draken zo veilig en vrij mogelijk op te voeden en daarom hebben mijn vrouw en ik een veilig thuishonk als belangrijkste doel gesteld.
    Dat lukt. En dus ben ik geslaagd. Want met alle gedoe rondom ons leven hebben de kinderen een gelukkig gevoel en al het andere is niet belangrijk.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Vertrouw op jezelf.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    De blogs die ik schrijf zijn te allen tijde ondergeschikt aan de invulling van mijn leven. Ik vind het fantastisch om te mogen schrijven voor HoeMannenDenken.nl, maar ik zie het niet als een intens belangrijk onderdeel van mijn leven. Als het ophoudt is het jammer, maar niet onoverkomelijk.
    De meeste blogs die ik schrijf hebben een humoristische inval. Als de mensen die het lezen een glimlach krijgen is het prima.
    Sommige blogs zijn juist heel serieus of persoonlijk. Af en toe krijg ik een pb van iemand die zichzelf erin herkent. Dat is prettig, maar niet het doel.
    Het doel van mijn leven is simpel; er voor de kinderen zijn. Niets meer, niets minder. En daar heb ik mijn handen aan vol!

Zo herkenbaar, schrijven met een serieuze ondertoon, en vaak die humoristische tic. En dan meegeven dat kids vooral op hunzelf mogen vertrouwen. Ook jij, hartelijk dank, Gabriël, dat je even de tijd nam voor mijn vragen…

Mijn 5 vragen aan @RSnijders

Zelfs als ik iets niet – zeker – weet, is daar altijd @RSnijders nog. Hij van Vakblog, je-weet-wel. Altijd in voor een kwinkslag, hij kan zijn kennis dondersgoed onder woorden brengen, en qua lengte maakte hij ook nog eens indruk. Ik kan het weten, want ik heb hem ‘in het echtie’ mogen ontmoeten, ook.

Vertel, Raymond, wie ben jij?

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Mijn 5 vragen aan @RSnijders ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @RSnijders (Twitter)

    Ik geloof niet dat ik mezelf als sappig of intens zou durven beschrijven maar vrolijk ben ik meestal wel. Ik ben Raymond, 44 jaar, 2 meter lang en een paar (ok, iets meer dan dat) kilo’s steviger dan ik zou willen. Ik wilde bibliothecaris worden toen ik nog een klein jongetje was en dat is precies wat ik gedaan heb. Maar ik denk niet dat ik een hele gewone bibliothecaris ben want ik hou, behalve van boeken, ook van ICT, (auteurs)recht, ebooks en alles wat maar met het (digitale) informatievak te maken heeft. Werk en privé lopen wat dat betreft ook al mijn hele leven door elkaar heen want ik zal nooit stoppen met bibliothecaris zijn.
    Ik geloof ook stellig dat elke bibliothecaris, informatiespecialist of welke functiebenaming we ook hebben, zijn of haar kennis vrijelijk moet delen met anderen en dat breng ik in de praktijk door al 10 jaar op o.a. mijn blog te schrijven over alles wat ik interessant en relevant vind. Jaren geleden heb ik mezelf ook weten te bevrijden van een verlammende verlegenheid en klets ik ook presentaties en workshops aan elkaar. Daar verbaas ik mezelf nog steeds over want tot nauwelijks tien jaar geleden durfde ik niet eens voor een groepje mensen iets te zeggen dus je kunt een oude hond wel degelijk nieuwe trucs leren.
    Dat ik al mijn hele leven boeken (en tegenwoordig vooral ebooks) verslind zal waarschijnlijk niemand vreemd vinden maar niet iedereen weet dat ik ook duizenden uren met het kijken van Japanse anime heb doorgebracht en dat ik minstens net zo veel uren in het spelen van pc en consolegames heb zitten. De afgelopen 10 jaar kom ik daar nog maar weinig aan toe want dankzij mijn twee kinderen heb ik nog veel meer leuke dingen gevonden om de dagen mee te vullen.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Ik ben in 1973 geboren in Almelo – ja dat van het stoplicht – en heb mijn jeugd doorgebracht samen met een jongere zus in Mariaparochie, een piepklein plaatsje aan de rand van Almelo. Mijn vader heeft vele jaren als automonteur gewerkt en daarna tot zijn pensioen in een machinefabriek gewerkt waar broodsnijmachines gemaakt werden. Mijn moeder runde het huishouden en ik denk dat beiden het wel een uitdaging vonden om een zoon te hebben die de hele dag met zijn neus in de boeken zat, schriften vol schreef met verhalen en droomde om bibliothecaris te worden ‘maar dan wel eentje die iets met computers deed’. Heel veel snapten ze er niet van want wat had je daar nou aan in het leven.
    Dat wist ik zelf ook nog niet natuurlijk maar na het afronden van mijn VWO hoefde ik niet lang te denken en koos ik meteen voor het doen van de Bibliotheekopleiding in Deventer. Een studiebegeleider onthutst in Almelo achterlatend die niet snapte dat ik een bibliotheekopleiding ging doen na een zwaar bétapakket op VWO gedaan te hebben. En een docent Nederland teleurgesteld te hebben die er van overtuigd was dat mijn toekomst bij een studie Nederlands lag.
    In het derde jaar van mijn studie meldde ik me in een vlaag van verstandsverbijstering (zo voelde het tenminste) aan voor een kampeertrip met studenten van bibliotheekopleidingen uit meerdere landen. Het bleek het begin te zijn van een andere koers in mijn leven: ik werd lid van de studentenvereniging en heb twee jaar de tijd van mijn leven gehad in de redactie van het studentenblad waar ik tientallen stukjes voor schreef onder net zo veel pseudoniemen. Ik ontmoette mijn grote liefde in een andere commissie van de studentenvereniging en we gingen samen wonen in Deventer toen ik mijn diploma op zak had. Daar wonen we ruim 20 jaar later nog steeds, al hebben we een ruimer huis moeten zoeken toen kind nummer twee zich aandiende.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Mariaparochie bestaat eigenlijk maar uit één lange straat. Maar wel met een kerk, een school *en* een bibliotheek die schuin tegenover de school stond. De kleine bibliotheek van Mariaparochie was maar twee middagen per week open (de dinsdag en de vrijdag) maar dat waren dus ook meteen de middagen dat ik er te vinden was. Ik las alles wat me leuk en interessant leek en dat bleek zo’n beetje alles te zijn.
    Ik was er al snel uit: werken in een bibliotheek moest wel de beste baan in de hele wereld zijn want je kon alles te weten te komen wat je maar wilde zonder dat je moest kiezen voor maar 1 vakgebied. Letterlijk een plek waar alle kennis en waar alle mooie verhalen in handbereik liggen. Bijna veertig jaar later voel ik nog precies hetzelfde als ik een bibliotheek binnenstap dus ik weet dat ik inderdaad het mooiste beroep heb dat je maar kunt hebben.
    Na de bibliotheekopleiding gedaan te hebben vond ik mijn eerste baan bij de bibliotheek Techniek van de hogeschool Enschede. Dat deed ik part-time in combinatie met een universitaire studie Documentaire Informatiewetenschap maar toen ik full-time kon gaan werken in Enschede stopte ik na 1 jaar met die studie. Na zes jaar verwisselde ik de hogeschool Enschede voor de hogeschool Windesheim en daar zit ik 15 jaar later nog steeds met heel veel plezier.
    Na mijn studententijd heb ik een tijd gehad waarin ik nog maar weinig schreef maar toen ik blogsoftware ontdekte besloot ik meteen om te gaan bloggen. Niet om gelezen te worden maar gewoon, omdat ik het leuk en nuttig vond om te schrijven over de dingen die ik interessant vond. Het was voor mij de perfecte manier om uit te zoeken hoe iets werkte want als je er iets over wilt schrijven zul je je toch goed moeten verdiepen in dat onderwerp. Het was jarenlang iets dat ik ook voornamelijk voor mezelf deed want veel bekijks had mijn blog niet. Dat veranderde langzamerhand waardoor ik ook heel veel mensen leerde kennen dankzij mijn blog en het bloggen. Schrijven (en gelezen worden) kan en wil ik niet meer wegdenken uit mijn leven.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Neem de tijd om te ontdekken wat je leuk vindt om te doen en waar je goed in bent. Je zult ontdekken dat het dezelfde dingen zijn. Twijfel niet aan jezelf, negeer alle (goedbedoelde) adviezen van anderen en vaar je eigen koers. Er zijn te veel mensen die een mening hebben over anderen en te weinig mensen waar je echt goed mee kunt praten zonder al die adviezen om je oren te krijgen. De truc is die laatste groep mensen te vinden 🙂

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven? 

    Ik wil blijven doen wat ik nu doe. Genieten van het werk dat ik mag doen, genieten van het schrijven en alles wat het me brengt. En natuurlijk hoop ik vooral nog heel veel leuke, boeiende en interessante mensen te ontmoeten.

Inderdaad, is dat een mooie tip: de tijd nemen om te ontdekken wat je leuk vindt om te doen en waar je goed in bent. En dat raakvlak zien. Ook jij dank, Raymond, voor je openhartigheid…