Mijn 5 vragen aan @EefHermans

Nog iemand voor wie ik een grenzeloos respect aan de dag leg, qua schrijven, dan is dat voor Eef Hermans. Haar humor, haar show, don’t tell vakmanschap, en die onverbloemde eerlijkheid in haar teksten, maakt me altijd weer blij. En eerlijk, ook een tikje jaloers.

Het is maar goed dat ik me destijds nog kon inhouden – tijdens onze blogmeeting – anders had ik beslist haar handtekening gevraagd.

Dus, wie is Eef?

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)

    Mijn 5 vragen aan @EefHermans ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @EefHermans (Twitter)

    Ik ben Evelyne (Eef) Hermans, copywriter, schrijfdocent en blogger. Maar wie ik echt bén? Dat is elke dag weer anders. Eergisteren was ik journalist en interviewde ik de nieuwe directeur van de Directie Communicatie en Marketing aan de de Universiteit Utrecht. Vandaag ben ik moeder van twee kinderen en zit ik bij te komen van het altijd stressige ochtendritueel (“We moeten NU de deur uit! Hoezo je hebt je broek nog niet aan?? Dan ga je maar in je blote billen!!”). Morgen ben ik hardloper en train ik voor de 10 km in oktober. Overmorgen ben ik levensgenieter en probeer ik de drukke week van me af te zetten met sushi of een lekker speciaalbiertje. Ik ben tegen wil en dank een vrij intens persoon. Als ik enthousiast ben, ben ik ook ECHT enthousiast. Als ik verdrietig ben lopen de tranen als vanzelf over mijn wangen. Ik ben niet boos, maar woest, niet blij, maar een stuiterbal. Dat is soms vermoeiend, maar hee, ik lééf.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Ik groeide op in de polder, in het kleine dorpje Ossendrecht. Op mijn negentiende vertrok ik naar Utrecht en daar woon ik nu nog steeds. Mijn jeugd bracht ik door in hutten in het bos, in een warm gezin met (over)bezorgde ouders en een lieve zus en met een opa die me handgeschreven brieven stuurde, waarin ik mijn passie voor schrijven herkende. Een paar jaar geleden ben ik gescheiden van de vader van mijn twee kinderen. Ik werd opnieuw verliefd, op een andere vader van twee kinderen. Dus nu heb ik er af en toe vier in huis. Dat is soms best pittig. Wat je allemaal niet doet voor de liefde, hè…

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Op het gebied van schrijven zette ik mijn eerste stap al op de basisschool. Het was voor mij altijd al duidelijk dat ik ‘iets met schrijven’ wilde gaan doen. Alle beslissingen die ik gedurende mijn hele leven heb genomen, hebben dan ook daarmee te maken. Dat ik nu niet meer samen ben met de vader van mijn kinderen, maar met een man die me respecteert en wél ziet wat ik kan, is echter ook een goede stap geweest. Het verandert je leven, letterlijk, als er iemand achter je staat die in je gelooft.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Laat je nooit, maar dan ook nooit, door iemand anders aanpraten dat je niet goed, knap, slim of leuk genoeg bent. Omring je met mensen die jou goed vinden zoals je bent. En schaam je niet voor je ‘mindere’ kanten. Iedereen heeft ze, niemand is perfect. Draag twee verschillende sokken of knalrode schoenen onder een paarse jurk. Als jij daar blij van wordt, is het goed.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Het liefst zou ik willen werken voor een creatief bureau, dat geen genoegen neemt met middelmatige content. Daar staat het internet namelijk vol mee. Grote platforms die een aantal jaren geleden nog autoriteit hadden en innovatief waren, plaatsen steeds vaker blogs en artikelen die gewoon echt niet goed genoeg meer zijn. Juist nu er zo’n content overload is, moeten we de lat hoger leggen. Ik hoef niet rijk te worden van mijn schrijfwerk, als ik maar genoeg geld verdien om iets van de wereld te kunnen zien.

Intens stuiterballen, dat herken ik hier ook wel. En dat je zelfs blij mag zijn / worden van je mindere kanten, dat zijn meerdere blogposts waard, immers. Ook jij dank Eef, voor je oprechte antwoorden…

Mijn 5 vragen aan @KittyKilian

Het gebeurt niet zo snel dat ik een grenzeloos respect voor iemand aan de dag leg. Edoch, één @KittyKilian krijgt dat van mij wél. Waarom? Omdat ze scherp is en blijft. En je onomwonden een verhaal uit de doeken doet. Ik durfde het – enigszins shakend – aan om ook mijn vragen op haar af te vuren.

Tot mijn grote genoegen – ik stuiterde ervan – kreeg ik de antwoorden. En vrij rap ook nog. Ik kan het dus niet laten deze gelijk online te gooien.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?Kitty Kilian. 57. Snapt het leven langzaamaan een beetje.
  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?
    Wijchen, bij Nijmegen. Vroeger wou ik er alleen maar weg. Tegenwoordig vind ik het er lekker rustig. Nu we internet hebben is het er wel uit te houden.
  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?
    Daar heb ik al uitgebreid over geblogd. Ik was een onaangepaste wijsneus, dus ik was veel alleen. Weinig vriendinnetjes. Ik las veel en ik was ook altijd al met schriftjes en verhaaltjes in de weer. Schoolkrant, School voor de Journalistiek, enzovoorts.
  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?
    Get over your fucking self. Je mag er zijn. Leer programmeren 😉
  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?
    Ik ben volkomen tevreden en gelukkig met waar ik ben. Veel beter kan het niet meer worden. Ik denk niet aan de toekomst. Sinds onze oudste zoon overleed leef ik met de dag. Bewust. Er is niks anders dan vandaag.

Kan heerlijk grinniken om dat Get over your fucking self. En ik vraag me af, inmiddels, of dat typische Einzelgängerschap onder schrijvers inherent is. Al zou ik me natuurlijk nooit durven meten aan een @KittyKilian, zelfs nu ze een sabbatical geniet… Dank je wel, Kitty…

Mijn 5 vragen aan @KarinWinters

Ook deze aardige dame mocht ik dan eindelijk ontmoeten tijdens een bloggers-meeting in het Utrechtse, vorig jaar. En soms ervaar je van nature die leuke klik met elkaar. Dus stonden we daar – als gezelligsten van de groep – buiten – in de kou – samen te roken.
Altijd leuk om ook Karin eens van dichterbij te mogen lezen. Dus was ook zij het haasje met betrekking tot mijn 5 vragen.

En jihaa… Dit is dan Karin Winters.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Mijn 5 vragen aan @KarinWinters ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @KarinWinters (Twitter)

    Ik ben er zo een die het lastig vind 50+ te zijn. De zwaartekracht slaat vernietigend toe. De leeftijdsgerichte temperatuurschommelingen zijn vooral van toepassing als je:

    1. een presentatie moet geven
    2. in de paskamer staat en probeert een jurkje te passen (wat natuurlijk een maat te klein is)
    3. zakelijk wilt overkomen en gaat voor een dikke klus bij een nieuwe opdrachtgever (angstzweet ziet er hetzelfde uit)

    Allemaal onzin natuurlijk… ik ben een levensgenieter met ups en downs. Als onderwijsondernemer sta ik mijn vrouwtje en als blogger geniet ik ervan om soms aan een boom te schudden. 
Ik ben echt blij vlagen een angsthaas en ben echt (zou je niet denken) vaak te bescheiden of liever gezegd niet brutaal genoeg.
 Mis ik dan kansen? Ja dikke kansen… dat moet echt anders!

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Wil je dat echt weten? Ik kom uit Utrecht en ga naar Drenthe. Dat is wel een dingetje denk ik, de stadse in een dorp met 876 inwoners. We gaan Drentenieren en wisselen een ordinair groot huis met veel trappetjes in voor een prachtig vrijstaand huis met een dikke tuin en een ‘prieel’. 
Samen met mijn keukentafellief vorm ik een tweedehands setje (serieel monogaam). Ik heb de lusten (oké, ook de lasten) van 3 toppers van kinderen die een afspiegeling zijn van de huidige tijd.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het 1ste wat je deed? En het volgende?

    Oei, wat een lastige vraag. Ooit ga ik wel uitleggen waarom ik die vraag op dit moment de allermoeilijkste vraag vind om luchtig op te antwoorden. 
Ik ben een ondernemersdochter. Mijn ouders hadden een wasserij en daar heb ik geleerd dat ‘iedereen gelijk is’. Mijn vader was een keiharde werker die tussen zijn personeel in stond en naast hen meewerkte. Zijn arbeidsethos heb ik meegekregen. 

De laatste 3 jaar heb ik mezelf onderwijsondernemer genoemd. Ik ben pas sinds een jaar echt welbewust ondernemer en durf ook nee te zeggen tegen dingen die ik gewoon niet leuk vind. Oh en ik zeg ook nee tegen klussen die schandalig slecht betaald worden, schei eens uit met je 7,50 per uur zeg! 
Ik heb gemerkt dat focussen op waar je goed in bent en daarbij blijven voor mij beter is dan alle kanten op schieten als ondernemer. 
Ik hoef er niet rijk van te worden, maar wil een gezond bedrijf hebben. 
Mij zie je niet meer terug (ook niet als het even minder gaat) als werknemer. Dat past bij zowel mijzelf als een baas niet meer.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Jij bent zelf het allerbelangrijkst dat er is in de wereld, kies dus altijd voor jezelf en bepaal jouw eigen weg. Met vallen en opstaan leer je meer dan een beetje sukkelen op een veilig geplaveid weggetje.
 Het klinkt wat egoïstisch maar na wat dingen meegemaakt te hebben in mijn leven, heb ik besloten altijd voor mezelf te kiezen, hoeveel pijn en ellende er ook op me afkomt als ik die keuzes maak.
 Daarmee bedoel ik niet dat je altijd heppiedepeppie door het leven moet huppelen. Je moet alleen kiezen wat je hart je ingeeft, ongeacht de gevolgen die het heeft.
 Zo dat was een echt zweefteef antwoord!

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Met mijn blog… gewoon lekker blijven schrijven en reflecteren op mijn handelen.
 Met mijn leven… met de verhuizing in het vooruitzicht… iets meer rust en iets minder achter mijn eigen staart aan hollen. 
Tijd om gewoon even niets te moeten, want oh wat zijn wij kwetsbaar en breekbaar en wat is het leven kostbaar. 
Samen 100 worden zit er niet in… dan maar samen 99.

Beiden zitten we zo ongeveer in dezelfde levensfase, hebben veel gemeen, zoals allebei ondernemersdochters zijn, soms te bescheiden, en mogen we graag ‘zweefteef’ antwoorden geven. Haha. Dank je wel, Karin… voor je oprechte antwoorden.

Mijn 5 vragen aan @DrsPee

Martha en ik kennen elkaar al heel wat jaartjes, en kunnen prima door één deur. We hebben ongeveer dezelfde ambities, schrijven allebei graag, en delen soms – voordat jullie dat weten – al elkaars wel en wee. Dus vanzelfsprekend mocht ook Martha niet minder dan de pineut zijn om mijn vragen te beantwoorden.

Meet… tadaa… Martha!!

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Ik ben een hemelbestormer die ontzettend snel heel enthousiast is over alles. Ik schrijf (erotische) verhalen, schrijf en geef cursussen over hoe je verhalen schrijft, geef haakworkshops en maak websites voor ZZP en MKB.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Ik ben officieel in Dordrecht geboren in het prachtige bouwjaar 1977. Onofficieel trouwens ook. En daar heb ik vier jaar gewoond. Na twee jaar kwam er een zusje bij. Daarna heb ik in verschillende plaatsen gewoond: Zoetermeer, Leiden, Delft, Den Haag en nu weer in Zoetermeer. Mijn jeugd was niet zo fijn: ik ben flinke tijd gepest (van mijn 4e tot mijn 18e), maar daar ben ik uiteindelijk uitgekomen. Zie vraag 3.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Na vijf jaar intensieve psychologische begeleiding, een maagverkleining en veel sporten ben ik waar ik nu ben: 55 kilo lichter, heel veel sterker en assertiever, zelfstandig ondernemer en happy single. Het overlijden van mijn vader en een aantal jaar later een auto-ongeluk hebben mij gebracht waar ik nu ben. De bijna-burn-out die ik opliep, zorgde ervoor dat ik kon heroverwegen wat ik wilde doen. Ik doe nu wat mij gelukkig maakt en dat is belangrijk.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Het advies dat ik zou geven, is luister naar je onderbuikgevoel. Als het niet goed voelt, moet je het niet doen. Leef zoals jij wil leven en trek je niets aan van mensen die je uitlachen, want jij komt er wel op jouw manier. Dat is ook echt de enige manier om te komen waar je wil zijn: jouw manier, jouw weg, jouw leven.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Eigen baas blijven, mijn VOF uitbouwen en zorgen dat ik mijn eigen principes niet in het gedrang breng om een opdracht te krijgen. Ik zou graag meer workshops verkopen, zodat meer mensen leren hoe ze hun eigen verhaal kunnen opschrijven.

Inderdaad een mooi advies, altijd luisteren naar je onderbuikgevoelens. Dat én kiezen voor je eigen pad in het leven. Ook jij hartelijk dank, Martha, voor het beantwoorden van de vragen van dit interview.

Mijn 5 vragen aan @SharpBenTwit

Wie ken hem niet, de man achter @Blogtrommel? We hebben samen via het Internet al heel wat meegemaakt. Hebben samen zelfs een forum geleid (inmiddels ter ziele gegaan) en samen qua bloggen ook heel wat gemeen.

Uiteraard wilde ik daarom per se ook Ben aan mijn reeds indrukwekkende lijst van interviewees toevoegen.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Mijn 5 vragen aan @SharpBenTwit ~ verWonderVrouw.nl
    Foto van @SharpBenTwit

    Pfieuw, dat vind ik altijd zo’n lastige! Niet dat ik te boek sta als een uitgedroogde zuurpruim, maar ik praat gewoon niet zo graag over mezelf. Omdat het er vaak niet toe doet, omdat wie ik ben slechts relevant is voor de mensen die écht belangrijk voor me zijn (sowieso zijn zij diegenen die bovenstaande vraag veel accurater kunnen beantwoorden). Bovendien, de situatie waarin ik mij bevind zorgt ervoor dat ik veel liever nu en dan een sterretje op mijn bol laat twinkelen, dan dat ik vol in de schijnwerpers ga staan…

    Maar goed, ik vrees dat er ook dit keer geen ontkomen aan is, hé Irene?

    Oké, hier gaan we: Ben, veertig-en-een-beetje en het resultaat van een wel zéér intense Congolees-Belgische samenwerking. Ondanks het feit dat er dus Centraal-Afrikaans bloed door mijn aderen stroomt heb ik de Belgische nationaliteit.

    Verder ben ik sinds mijn geboorte gezegend met een groot aantal fysieke beperkingen. Nu heeft iedereen beperkingen natuurlijk – beperkingen zijn des mensen – maar de mijne zie je vanop tientallen meters afstand. Een rolstoel is nu eenmaal met geen mogelijkheid onder de mat te vegen. Dat hoeft gelukkig niet, al zou het wel makkelijk zijn zo nu en dan.

    Een en ander zorgt er wel voor dat iedere verplaatsing, iedere beweging en zelfs maar de onnozelste activiteit met de nodige planning dient te gebeuren. De meeste van die dingen gaan trouwens niet zonder hulp van derden. Lastig, want op sommige momenten wil je écht geen pottenkijkers maar moet je ze toch toelaten. En wie zoveel hulp ontvangt laat binnen de kortste keren zijn zelfbeschikkingsrecht verwateren en doet er goed aan altijd dankbaar, vriendelijk opgewekt en beleefd te blijven. Anders ben je als hulpbehoevende héél snel uitgezongen…

    Overigens zijn de gevolgen van die handicap op mijn leven van alledag gigantisch – op zowat alle levensdomeinen – maar nog wel te overzien. Met dank aan de verzorgingsstaat, de fenomenale inzet van verwanten en andere dierbaren, de stand van de moderne techniek en last but not least, mijn eigen doorzettingsvermogen.

    Al bij al heb ik geen reden tot klagen. Er zijn immers mensen die er veel en veel slechter voorstaan dan ik en er blijft nog meer dan genoeg leuks en belangwekkends over dat het allemaal de moeite waard maakt.

    Zo kus ik nog dagelijks mijn beide handjes dat mijn geestelijke vermogens zo goed als intact gebleven zijn. Met een speciale vermelding voor mijn taalvermogen. Als dat laatste me in de steek zou hebben gelaten, dan had het voor mij allemaal niet meer gehoeven…

    Met dat taalvermogen kan ik trouwens vele kanten uit en dit zowel mondeling als op schrift. Van overdreven bloemrijk, doch genuanceerd en evenwichtig volgens sommigen tot ronduit giftig cassant volgens anderen.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Ik ben de oudste uit een gezin van 6. Een groot gezin naar West-Europese begrippen, maar in centraal Afrika is 6 zowat de doorsnee. Van kindsbeen af ben ik dus gewoon om veel mensen en rumoer om me heen te hebben. Als ik daar nu op terugkijk – en zie hoe ik de laatste jaren geëvolueerd ben – dan vraag ik me wel eens af hoe ik dat destijds heb kunnen overleven. Tegenwoordig heb ik immers zoveel nood aan rust en kalmte.

    Over mijn jeugd wil ik niet veel kwijt. Laten we het er gewoon op houden dat die niet altijd even smoothly verliep. Dat laatste is trouwens niet allemaal terug te voeren tot die handicap.

    Tegenwoordig woon ik in een flat op 7 hoog in Vlaanderens oudste universiteitsstad (tevens de stad waar ik het levenslicht zag).De grote glasoppervlakken zorgen voor veel natuurlijk licht en een mooi uitzicht. In de zomer moet je echter bar weinig moeite doen om er een serre van zowat 120 vierkante meter te maken. Wie dus nog een geschikte plek zoekt om tomaten te kweken, er valt misschien wel wat te regelen.

    Intussen ben ik ook alweer 10 jaar getrouwd. Mijn vrouw trouwde met ‘r jeugdliefde. Ook zij heeft een handicap. Gelukkig voor ons (huwelijk) kijkt zij er op dezelfde manier tegenaan als ik naar de mijne: we moeten er willens nillens rekening mee houden (je kan er niet omheen fietsen), maar we weigeren pertinent om onze beperkingen een grotere rol te laten spelen dan strikt noodzakelijk. Er is verdorie nog een leven naast onze handicap.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Zonder er al te diep op in te willen gaan: als jong-volwassene zat ik een tijdje met hele zwarte gedachten. Ik ben iedereen tot last, ik kan voor niemand iets betekenen, wie zit er in godsnaam te wachten op een slimme neger in een rolstoel, dat soort muizenissen. Hoe ik hier ben uitgeraakt? Daar kan ik nu nog steeds geen sluitend antwoord op geven. Iets zegt me dat ik hier wat aan mijn handicap te danken heb. Of beter: aan mijn fysieke beperkingen die het mij onmogelijk maakten om zonder medeweten van anderen de daad bij het woord te voegen.

    Wat ik wel weet is dat ik op een dag ben opgestaan in de vaste overtuiging wat van dit leven te maken, de kansen te grijpen die me geboden worden en zo weinig mogelijk tegen mijn zin te doen.

    Dat bloggen had ik eerder moeten ontdekken. Een hele fijne uitlaatklep, maar bovenal ook een manier om iets voor anderen te kunnen betekenen zonder daarvoor per se de deur uit te moeten. Bovendien – en dat blijf ik maar herhalen – online speelt mijn handicap nauwelijks een rol van betekenis. Daar is het mij om te doen natuurlijk!

    Ik krijg vaak de vraag waarom ik niet wat meer over mezelf vertel in mijn blogs. Ik heb daar gewoon geen zin in en wie dit verhaal van bij het begin (her)leest kan moeiteloos begrijpen hoe dat komt.

    Trouwens, het is niet omdat ik weinig over mezelf vertel dat er geen persoonlijkheid in mijn blogs zouden zitten. En wie heel regelmatig aandachtig komt lezen vindt echt wel wat autobiografische elementen. Daar moet men het maar mee doen.

    Verder liggen er hier niet veel (toekomst)plannen klaar. Niet voor het leven en niet voor mijn blog. Ik weet dat zoiets erg vreemd klinkt uit de mond van iemand die het vaak over planmatig bloggen heeft, maar het is echt zo. Hooguit zitten er een aantal losse ideeën in het hoofd die van de dumblist werden geplukt en die vroeg of laat hun beslag krijgen in een blogpost.

    Plannen maken is goed, maar gun jezelf altijd de ruimte om ervan af te stappen of ze bij te sturen. Ook in mijn persoonlijk leven heb ik geleerd dat plannen en voornemens quasi waardeloos worden als je er niet in slaagt op korte termijn concrete stappen te zetten op weg naar de voltooiing van je plan.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Veel hangt af van de leeftijd van het kind dat voor me staat, natuurlijk. Bij een pakweg 12-jarige zou ik uitleggen dat je soms bepaalde dingen dik tegen je zin moet doen. Want dat hoort er nu eenmaal bij, en het is soms ook gewoon goed voor je (ook al zie je dat laatste op dit moment nog niet).

    Ook later zal je dingen met flinke tegenzin moeten afhandelen. Dat hoeft op zich geen probleem te zijn, zolang je a) maar ten volle blijft beseffen dat je inderdaad niet met volle overtuiging aan de gang bent, en b) dat je in tussentijd altijd actief op zoek blijft gaan naar valabele alternatieven.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Ik ben geen grote plannenmaker. Zeker niet op de wat langere termijn. Dat heeft ermee te maken dat quasi geen enkel plan tot uitvoering kan komen zonder tussenkomst van derden.

    Mijn leven hoeft er niet noodzakelijk super spannend of avontuurlijk uit te zien. Ik ben al lang blij als ik pijnvrij en relatief autonoom kan leven (dat blijft ondanks alle verworvenheden een constante uitdaging). Ondertussen kunnen lachen en genieten van vele kleine dingen is een bonus, zeker als ook anderen dat (met mij) kunnen doen.

    Tot slot is het wel de bedoeling dat mijn leven ondanks alles niet helemaal onopgemerkt voorbij gaat. Minstens een klein deel van de mensheid mag weten dat ik hier ooit rondreed. Het internettijdperk en mijn blog bieden wel wat voordelen op dat vlak, dat spreekt voor zich!

Wij zijn blij dat we Ben in ons midden hebben, al was het louter vanwege de schoonheid van zijn schrijverij. Dank je wel, Ben.