Mijn 5 vragen aan @firtsvalklove

Als er iemand is die mijn nieuwsgierigheid opwekt, dan is het wel deze prachtige vrouw. Ingeborg Baumann schrijft ook voor dedagelijksespiegel.nl en ik heb voor jullie een mooi nieuwtje, Ingeborg is als tekstschrijver/journalist inzetbaar.

Ze vulde mijn vragen als vanzelfsprekend op haar eigen ludieke wijze in en bij dezen laat ik haar aan het woord:

Wie is de bitch?

Zo sta ik wel bekend, als een bitch met een grote muil. Ik neem in ieder geval geen blad voor mijn mond, dat mag duidelijk zijn.

Maar ik ben ook een feeks naar mezelf toe. Niets wat ik doe is helemaal goed, ik heb weinig discipline, schrijven kan iedere huisvrouw en een relatie kan ik niet in stand houden.

Dat alles komt ergens vandaan en diegene die ik het meest in maling neem met dit gedrag ben ik zelf. Ik werk daar aan. Als ik het tenminste niet te druk heb met overleven.

Buiten dit alles ben ik een lekker wijf, van binnen en van buiten. Je kunt best met me lachen en ik kan heel goed luisteren en troosten zonder te oordelen. Ik heb toptieten en een helder verstand.

Het begon allemaal redelijk hoor. Hoewel ik op de middelbare school niet bij de kakkers en ook niet bij de hippies hoorde. Ik had een oranje Puch, geen paarse. Snappen jullie dat nog?

Ik ben ook uiteindelijk gewoon twintig jaar getrouwd geweest met een verzekeringsmeneer en mocht echt op alle koffieochtendjes komen van de buurtjes. Tot ik niet meer kon.

Letterlijk op was. Dat was zeven jaar geleden. Sindsdien ben ik er niet beter op geworden. En dan heb ik het niet alleen over materiële zaken. Niets is meer zeker in mijn leven, alles staat dag in dag uit op losse schroeven.

Hoewel ik nog steeds uiterst grappig ben.
Denk ik een vaste baan te hebben die precies in mijn straatje ligt, contract niet verlengd.

Ik ben de bitch volgens hen.

Denk je na een relatie te hebben gehad met een psychopathische narcist enige mensenkennis te hebben opgedaan, betrap je de volgende met een ander in bed.

Ik ben de bitch volgens hem.

Waarmee ik maar wil zeggen dat het lekker leven is binnen de lijnen. Maar dat ik dat niet kan.

Ik heb wel een beeld van de toekomst en dat heb ik lang niet gehad, durfde ik niet. Want ik ga gewoon geld verdienen met schrijven. En het hartstikke lief en leuk hebben met die mensen die goed voelen om me heen.

De rest kan mijn rug op.

Ik ben de bitch.

Mijn 5 vragen aan @Anneliesje

Annelies Verhelst is mijn baas, hoofdredacteur van intogadgets.nl en natuurlijk ook van haar andere sites: anneliesje.nl en wijntjedanmaar.nl. Altijd meelevend, altijd spontaan. Zonder meer ook leuk om mijn vijf vragen eens bij haar neer te plempen, en te lezen wat ze hierop schrijft.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense
    manier)?

    “Beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier”, nou, intens beschrijft het wel aardig hoor. Ik ben dus Annelies, Anneliesje voor de intimi. Brildragend, ICT-nerd, liefst in spijkerbroek en trui gekleed, maar ik schijn ook hoge ogen te gooien met een jurkje aan en make-up op. Dat bewaar ik voor speciale gelegenheden. Ik heb drie blogs, Anneliesje.nl, Wijntjedanmaar.nl en intogadgets.nl. Die eerste is mijn persoonlijke (+ vanallesennogwat) blog, de tweede heb ik samen met vriendinnetje Nanda en is eigenlijk ook gewoon persoonlijk, en de derde heb ik samen met een groep van ongeveer 15 gadget-freaks. Is mijn huis een grote uitdragerij? Nou, soms wel. Mijn huisgenoten kennen de postbode nog nét niet bij naam geloof ik. Zelf ben ik weinig thuis, want ik heb ook nog werk, als SEO-marketeer bij SHUZ.nl. Dat is dan weer in schoenen, en zelfs een nerderig type als ik word daar blij van. Schoenen kun je nooit genoeg hebben.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen,
    huis, woonplaats)?

    Ik woon op dit moment in Haarlem, al 6 jaar en als het aan mij ligt dan blijft dat nog heel lang zo. Ik ben bezig me te oriënteren op een koophuis hier. Hiervoor woonde ik 4 jaar in Groningen en daarvoor in Zeeland (Goes en Terneuzen). Een echt Zeeuws meisje dus. Afkomstig uit een behoorlijke gereformeerde familie (nee, ik doe er niks meer mee). Ouders gescheiden toen ik 9 was, beiden opnieuw getrouwd en weer gescheiden, maar nu allebei weer een fijne relatie. Ik heb twee broertjes en een zusje, plus een adoptief zusje (das ook gewoon een
    zusje, maar ik duid het altijd even extra). Daarnaast hebben de nieuwe relaties van mijn ouders nog kinderen. Grote familie. Krijg helaas niet superveel extra cadeautjes op mijn verjaardag.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    De keuze om van Zeeland naar Groningen te gaan was vrij impulsief. Wel doordacht, maar toch. Een vriend van me ging naar een open dag daar en vroeg mij mee. Prima. Ik zat toen in het 2e jaar van mijn opleiding Communicatie en had het niet zo naar mijn zin. Dus nam van de
    gelegenheid gebruik om daar eens na te vragen of ik kon overstappen. Alleen sloten de beide opleidingen niet zo lekker aan, dus echt aangeraden werd dat niet. Bij een andere opleiding, Bedrijfskundige Informatica, geïnformeerd, en daar kon ik zonder problemen in februari
    starten. Kreeg ik ook nog bonuspunten omdat ik al een propedeuse had. Uiteindelijk ben ik maar 1 jaar langer bezig geweest, in plaats van 2. Heel fijn. Tijdens de opleiding daar is mijn nerd-schap tot wasdom gekomen. Enige meisje in een klas met jongens. Zelfs in de NRC gestaan als ICT-meisje, zo bijzonder was het. Anyway, na mijn studie was het wel lastig om in Groningen aan de slag te gaan en ik had een vriendje in Amsterdam toen, dus ik verhuisde naar Haarlem. Amsterdam vond ik stom. Te groot, te druk, te stinkend. Haarlem is net Groningen, maar minder studenten. Behapbaar, dicht bij het strand en de duinen, en als je dan toch naar Amsterdam moet, dan is ook dat dichtbij. En ach, op LinkedIn kun je precies lezen wat ik allemaal aan stappen heb gezet.

    Waar ik op iets meer privéniveau nu ben, is: gezond, maar wel herstellende van overspannenheid. Ik wil altijd veel, doe altijd veel en moet blijvend oppassen dat ik mijn grenzen goed bewaak. Ook wel eens nee zeggen en vooral mezelf wat rust en ruimte gunnen. Gaat gelukkig wel steeds beter.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Doe wat je leuk vindt, maar vraag je wel altijd af met welk doel je dat wilt. Wat wil je eruit halen? Wat wil je ervan leren? Maak bewuste keuzes, je kan maar 1x je tijd en energie inzetten. En doe het dan met alles wat je in je hebt, geef het beste van jezelf. Geniet, wees er voor anderen, verlies jezelf niet uit het oog. En daarnaast zou ik het kind
    even knuffelen. Knuffel vooral veel. Spread the love.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Met mijn blogs: die ontwikkelen vanzelf wel de goeie kant op. Ik heb geen doel, gewoon dat ze leuk blijven om bij te houden. Dat ik er leuke contacten aan overhoud. Met mijn leven: dat ik rust vind, een paar dromen kan laten uitkomen (ooit een B&B runnen in Zuid-Spanje of Zuid-Italië) en dat ik fijne mensen om me heen heb.

    Best simpel toch?

Mijn 5 vragen aan @de_rolande

Op Twitter zie ik vaak lieve foto’s voorbij dwarrelen en af en toe links naar gustje.be door @de_rolande. Vandaar zomaar wat ludieke vragen aan haar adres:

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Wie ben je is je eerste vraag, mijn naam is Rolande, gekke naam niet? Soms – al ben ik al 64 jaar oud – kijk ik nog op als ik hem hoor vallen, mijn naam. Normaal zou ik Micheline geheten hebben, maar papa heeft er Rolande van gemaakt. Was mooier, dacht hij, met een glaasje op, maar eigenlijk – als ik eerlijk moet zijn – zitten er vijf vrouwen verstopt in mijn lichaam, zijnde:

    1. Een echt stress-konijn, ze springt op van elk akkevietje, probeer haar gedeisd te houden, stop haar ’t liefst zo diep mogelijk binnenin mezelf weg daar kan ze kalmeren en met haar stress de andere vrouwen in mij niet langer deren.
    2. Dan heb je de zo onschuldige ik, iedereen zet haar naar zijn hand, het is steeds afwachten wat het eindresultaat zal zijn, het toppunt van blijdschap of de diepte in, iedere keer weer hetzelfde liedje.
    3. Voor de ongelukkige en ongelovige vrouw in mij, laat ik mijn gedachten deur steeds op een kier staan, zodat wat plezier en geluk kunnen binnenstromen en ik voor eens – wie weet – in mijn eigen droom durft te geloven.
    4. Er schuilt ook een echte deugniet in mij, hoop dat ze nog lang in mijn lichaam mag blijven wonen, iedere ander vrouw in mij geniet oprecht van haar deugnietenstreken, ze mag van mij elke dag haar teugels laten vieren.
    5. En dan hebben we de zo eerlijke vrouw die in me schuilt. Zo graag zou ik hebben dat ze voor eens niet zo eerlijk zou zijn, een leugentje om bestwil geeft meestal als resultaat veel minder pijn.

    Deze vijf vrouwen, wij zijn samen één geheel, samen opgegroeid, gepuberd, gegiecheld, achter de jongens aan gelopen, kort gezegd: zijn samen volwassen geworden. Wij zijn met vijf en toch is er maar één en dat ben ik!

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Waar kom je vandaan is je tweede vraag, wel ik ben een geboren en getogen Belg, heb een grotere broer en een zus, mijn engelbewaarder – ik heb haar nooit gekend – één jaar na haar overlijden, ze was amper 3 maanden oud, ben ik geboren. Ze loopt in mijn schaduw met me mee, haar hand in de mijne.
    Van kleins af aan was ik een echt papa’s kindje, hij was en is nog steeds mijn grote liefde, de man van mijn leven, niemand zal ooit van me houden zoals hij…

    De warmte die ik gekregen heb tijdens mijn jeugdjaren is een geschenk van hem, een warm nest kon je het moeilijk noemen bij ons thuis , het komt misschien daardoor dat ik bescherming zocht en gevonden heb bij mijn 5 vriendinnen.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En de volgende?

    Je derde vraag aan me is neem me mij bij wijze van spreken door je leven mee. Van het begin tot nu: ik was amper 20 jaar toen ik ging trouwen, met in het achterhoofd het idee en vastberaden van mijn huis een thuis te maken, ergens waar het warm en gezellig was. Hoop dat ik er in geslaagd ben, hoop het zo, heb het geluk van een mooie gezonde zoon te hebben die reeds 42 jaar oud of zeg ik beter jong is. Die vader van mijn allerliefste kleinzoon Gustje, nu acht jaar oud, hij is mijn toekomst en ik ben voor hem ‘oma poes’.
    Mijn dieren, waaronder poezen (daarom ‘oma poes’), 7 geitjes en 3 konijntjes zijn als kinderen voor mij, elke keer als ik afscheid moest nemen van één sterft er een deel van mijn hart mee!

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Als een kind jou om advies zou vragen is je vierde vraag: heel simpel, ik zou hem antwoorden: leef naar je hart, heb je naaste lief en zeker jezelf. Met zelfvertrouwen is het zoveel makkelijk door het leven te gaan. Ik zou hem mijn ondeugende kant laten zien, zodat een lach op zijn gezichtje zou komen te staan en er lichtjes in zijn ogen zouden oplichten.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Als laatste vraag vraag je me , waar wil je het liefst heen in je leven. Als ik heel eerlijk moet zijn mag dat voor mij een verrassing blijven, het enige wat ik zo graag zou blijven doen is, proberen te schrijven. Amper vier geleden heeft de muze haar weg naar mij gevonden, zo maar ineens kon ik een zinnge zin met rijm op papier zetten. Waar het me vroeger, op school, nog niet eens lukte om een deftig opstel te schrijven zonder fouten. Het blijft voor mij nog altijd een raadsel hoe ik dat ineens klaar gespeeld heb, het lucht me op mijn gevoelens op papier te zetten, in een gedichtje, een haiku of gewoon een tekst over wat dan ook, realiteit of pure fantasie….

Pix interviewt zichzelf

Laatst interviewde ik @GewoonHiltje. Stelde daartoe een paar vragen op die ik zelf dermate leuk vind. Dus heb ik ’t lef om ze zelf ook te beantwoorden.

  1. Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

    Ik ben een intens eigenwijs passioneel type met een tikje aan feministische inslag. Ik adem alles wat ik beleef intensief in, soms houd ik ook bewust mijn adem wat te lang in als het spannend wordt. Om ’t daarna in alle kracht weer uit te blazen.
    Ik heb een ietwat droog gevoel voor humor en ben volgens velen een lachebekje.
    Ik kan ontzettend verliefd zijn op het leven om het volgende moment te zwelgen in drama’s van ongekende proporties. Soms ben ik mijn nuchtere zelf, maar meestal ben ik een dagdromer die vlucht in romantische uitspattingen. Ik doe alles om de verveling tegen te gaan, al is lummelen beslist die favoriete dagbesteding. Zo kom ik immers te weten waar ik op dit moment sta in het leven. En wat ik wil. En hoe ik dat denk te gaan bereiken.

  2. Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

    Ik stam officieel uit Haarlem en woon daar nog steeds met veel plezier.
    Als kind van hardwerkende ondernemers in de detailhandel was ik het gewend zelf ook al vroeg mijn handen uit de mouwen te steken. Mijn ouders waren van die typische doe-het-zelvers die geen verbouwing of onderneming meden en met dat virus ben ik ook aangestoken.
    Ik vind mijn huidige status als single dermate spannend dat ik – even – niets anders wil. Tussendoor mantelzorg ik voor di Mama, ben de huishoudster van mijn twee feline vriendjes, probeer voldoening te halen uit de functie van webontwikkelaar en wandel ik vaak en veel om wat sereniteit en innerlijke rust te vinden.

  3. Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

    Als kind had ik die droom om Kraamverpleegkundige te worden. Ik kreeg zulke gewetensvragen naar mijn hoofd geslingerd tijdens dat sollicitatiegesprek – waar ik als zeventienjarige nog niet goed antwoord op kon geven – dat er uiteindelijk werd geconcludeerd dat men dacht dat ik wel té gevoelig zou zijn om die job goed uit te kunnen oefenen. Boos en teleurgesteld was ik daarom. Ik dacht dat je als mens dan tenminste íets van mee- of wellevendheid in je donder moest hebben om juist voor dat beroep te kiezen.
    Ik werd uiteindelijk Management Assistente in de zakenwereld en kon goed meedraaien, maar ergens bleef de zorg me jeuken. Heb zelfs een korte periode als Kraamverzorgende gewerkt, totdat ik tot de conclusie kwam dat ik ook daar die zelfvoldoening niet kreeg. Er kwam immers niets uit mijn handen qua creativiteit.
    Omdat ik in 2002 begon te bloggen kwam ik vanzelfsprekend in aanraking met de lay-out van mijn site en was never nooit niet tevreden. Vandaar dat ik me ontwikkelde in de richting van webontwikkeling. Hier kan ik niet alleen mijn crea-bea-ei kwijt. Ook qua schrijven hoop ik me te blijven ontwikkelen.

  4. Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

    Ik zou dat kind meegeven dat je je hele leven lang kansen, keuzes en opties krijgt voorgeschoteld die je allemaal naar hartenlust mag benutten. Al was het alleen maar om jezelf daarmee te verwezenlijken.

  5. Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

    Liefst zou ik weer een baan hebben waar ik voldoening uithaal naast dat salaris. Een partner hebben die geen in-, maar een aanvulling is op mijn leven. Naast kracht om datgene aan te kunnen wat voor m’n voeten komt en genoeg vriendschappen met iedereen die dat waard is. Boven alles (her)vind ik graag wat innerlijke rust…

Interview met @GewoonHiltje

Aan @GewoonHiltje valt me altijd de gezellige en warme wijze op waarop ze met mede-tweeps communiceert. Vandaar dat ik het niet na kon laten op haar een paar vragen af te vuren. Veel leesplezier.

Wie ben je (beschrijf jezelf op de meest sappige, vrolijke en intense manier)?

Foto van @gewoonHiltje van Twitter

Mijn naam is Hiltje. Vernoemd naar mijn oma uit het hoge noorden. Ik ben tevreden met deze naam en vind dat die bij mij past.
Dat komt ook door de laatste drie letters, die mijn naam verkleinen. Het klinkt lief en zacht en dat zegt meteen iets over mijn karakter. Ik durf van mezelf wel te zeggen dat ik een lief mens ben. Ik hou van mensen en dieren en trek het mij aan als hen leed aan wordt gedaan. Ik hou niet van ruzie en laat iedereen in zijn waarde. Ik oordeel niet maar heb wel een mening. Bij die mening bedenk ik me vaak, voordat ik die uitspreek, dat ik een ander niet kwets. Ik ben een hooggevoelig mens en men kan mij maken of breken. Meestal heb ik goede zin maar een ander kan dat ook makkelijk bederven. Ik ben vrolijk, als ik boos ben is dat nooit voor lang.
De naam Hiltje klinkt een beetje kinderlijk en klein. Het woord kind dat in kinderlijk zit, zit ook in mij. Ook al ben ik, qua leeftijd, Sarah al een aantal jaren gepasseerd, mijn geest is nog jong en ik kan kinderlijk blij zijn met kleine dingen. Doorvragen, leergierig en speels. Ik ben een moederschaap dat nog graag huppelt als een lammetje.
Met klein, bedoel ik dat ik een kwetsbaar persoon ben. Mensen lopen met gemak over me heen omdat ik moeilijk “nee” kan zeggen en het een ander graag naar de zin maak. Als men mij ‘recht op de man af’ iets vraagt heb ik eigenlijk meer bedenktijd nodig en niet meteen mijn woordje klaar. Later denk ik dan, ik had dit of dat moeten zeggen. Dat is mijn karakter.
Wat ik over mijn uiterlijk kan zeggen is dat ik een écht meisje ben. Ik tut graag voor de spiegel en ga niet zonder lippenstift de deur uit. Ik draag liever een rok dan een broek. Bij het uitdelen van haren was ik een pechvogel. Ik ben bedeeld met een dun bolletje piek. Een geluksvogel was ik bij het uitdelen van lichamen maar nu praat ik over alle jaren vóór de overgang. Ik was altijd super slank. Kon alles dragen en eten. Dat is helaas verleden tijd. Er is veel meer vast te houden aan mij sinds de overgang. Kwabjes die ik er met sporten niet meer afkrijg en die mij in de weg zitten.
Als ik een insect zou zijn, zou dat een lieveheersbeestje zijn. Lief maar als ik niet oppas word ik vertrapt.

Waar kom je vandaan (beschrijf je jeugd, familie, relatie, kinderen, huis, woonplaats)?

Ik kom uit Brabant, ben daar geboren en altijd gewoond en ik kan me niet voorstellen dat ik ooit elders zal gaan wonen.
Mijn moeder was een Brabantse en mijn vader een Groninger. Dus ik ben een Brabantse kruidkoek en gekneed uit Gronings deeg.
Mijn moeder was altijd thuis en een zorgzame moeder. Mijn vader werkte en was een rechtvaardige man. Voor een buitenstaander leek hij streng maar ik heb dat zelf nooit zo ervaren. Hij had zijn regels en daar hield ik me aan want doordrammen had geen zin, ja was ja en nee was nee. Helemaal niet erg en het meest duidelijke voor een kind. Er werd niet doorgezeurd en misschien mocht ik daarom best veel. Ik heb er totaal geen moeite mee zoals ik opgevoed ben. En als ik het over mocht doen wenste ik weer dezelfde jeugd. Ik kom uit een warm nest en heb één zus die vijf jaar ouder is dan ik. Onze relatie zus/zus is altijd goed geweest, al was ze soms jaloers omdat ik meer mocht dan zij. Zij had, als oudste, de kastanjes al uit het vuur gehaald.
Mijn vader leerde ons hoe wij een band moesten plakken en hoe de bougie van onze brommers schoongemaakt moesten worden.
Wij zijn opgevoed met eerst zelf proberen en pas hulp vragen als het echt niet lukte. Toch is mijn zus er zelfstandiger uitgekomen dan ik. Ik ben echt beschermd door mijn ouders en later, toen ik op mezelf woonde, merkte ik dat ik erg afhankelijk was.
Nu heb ik zelf ook twee kinderen en heb hen zoveel mogelijk dezelfde opvoeding gegeven zoals ik die had.
Ik heb een zoon van 23 en een dochter van 19 jaar. Ze studeren allebei en zijn minder afhankelijk en meer zelfstandig dan dat ik was.

Neem me stap voor stap mee in het proces dat ertoe heeft geleid om (hier) te komen waar je vandaag de dag bent. Wat was het eerste wat je deed? En het volgende?

Pittige vraag Irene! Je laat me goed nadenken over mezelf.
Uhm, stapje voor stapje. Ik begin toch even bij het NU want hoewel ik open ben over mijn gevoelige, kwetsbare karakter kan ik tóch zeggen dat ik daarnaast een stuk sterker ben geworden, omdat ik in mijn leven het nodige heb meegemaakt. Ik heb een miskraam gehad toen ik al dik 3 maanden zwanger was. Dat was tussen de oudste en jongste in. Het is een soort kleine bevalling geweest inclusief weeën, waardoor ik naar het ziekenhuis moest. Ik was 31 jaar en je moet weten dat ik ’s nachts nog nooit van huis was geweest, op logeerpartijen na. Nog nooit had ik in het ziekenhuis gelegen en was nog nooit onder narcose geweest.
Ik voelde me een zwak, zielig vogeltje. Ik werd daarna harder want iemand zei: “Och het is maar een miskraam, je hebt toch al een kind.” Voor mijn doen ben ik toen echt hard voor mezelf opgekomen.
Twee en een half jaar nadat de jongste werd geboren overleed mijn vader. Oh wat miste ik die man! Mijn moeder kon niet alleen zijn en het leven hoefde voor haar ook niet meer. Totdat zij overleed, 15 jaar later, was ik een moeder voor mijn moeder. Alles regelen en haar steeds laten zien en beseffen dat het leven er wél toe deed, heeft mij ook sterker gemaakt.
Ik heb een burn-out gehad, ben gescheiden en heb blaaskanker overwonnen.
Drie hele heftige periodes in mijn leven waar ik sterker uit ben gekomen.
Als ik nu stapje voor stapje begin en weer bij het nu uitkom, wat mij heeft gemaakt wie ik nu ben, dan is dat:
Een fijne jeugd met een goede, sociale opvoeding.
Heel veel vrienden en vriendinnen om me heen en daardoor ben ik echt een mensenmens geworden en gebleven. (Ik vind het fijn om soms alleen te zijn maar niet te lang, ik ben graag onder de mensen).
De fijne schooltijd met vrolijke herinneringen. Ik ging graag naar school en heb voor het verzorgende beroep kapster gekozen omdat ik onder de mensen wilde blijven en ik het een ander graag naar de zin maak.
Zoveel mogelijk, bewust genieten van het leven, zeker na de uitslag dat ik ‘schoon’ was van kanker.
Zelf moeder mogen worden en mijn kinderen zorgzaam opvoeden.
Leven met opgroeiende kinderen, interesses en up to date blijven.
Dit alles heeft mij gemaakt tot wie ik nu ben.

Als een kind op je afstapte en je advies zou vragen en je had maar een paar minuten de tijd om het beste van jezelf te geven, wat zou dat dan zijn?

Dit vind ik echt een moeilijke vraag want ik zou een kind sowieso altijd helpen,
maar om het beste advies te geven, zou het kind moeten vragen hoe hij/zij het beste in het leven zou moeten staan.
Mijn antwoord zal zijn: Om nooit te oordelen over een ander en nooit te pesten, je weet nooit wat die ander heeft meegemaakt.
Doe nooit bij een ander wat je zelf ook niet zou willen en naar een ander écht luisteren is belangrijker dan oplossingen zoeken.
Genieten van het leven en proberen jezelf te blijven. Open en klaar staan voor een ander, dan komt het moois vanzelf bij je terug.
Een vriendelijk woord voor een ander en tevreden zijn met kleine dingen.
En toegeven als je een misstap hebt begaan, het siert je als je je kwetsbaarheid laat zien.

Ik zou het kind ook nog drie quotes meegeven:

Je kunt voor geld de mooiste hond kopen maar niet het kwispelen van zijn staart. Van Josh Billings (deze quote heb ik zelf in mijn bio van twitter staan)

Mooie lippen krijg je niet van lippenstift maar van vriendelijke woorden. Van Audrey Hepburn

Wat gij niet wilt dat u geschiedt, doet dat ook de ander niet. De bekende leefregel

Waar wil je liefst heen (met je blog/) je leven?

Ik wil blijven genieten van kleine dingen samen met mijn vriend en op de hoogte blijven wat mijn twee kinderen én mijn bonuszoon doen en gaan doen in hun leven.
Mocht ik er alleen voor komen te staan dan zou ik niet (net als mijn moeder) bij de pakken neer gaan zitten maar zou proberen om juist te blijven genieten van het leven, up to date blijven en gezond.
Dat laatste heb ik natuurlijk niet in de hand.

Wat mijn blog betreft, ik ben geen echte schrijfster maar een huis/tuin/keuken blogster. Ik schrijf zoals ik praat en over van alles wat. Toen ik op twitter kwam ben ik blogs van mijn volgers gaan lezen en nooit gedacht om ze zelf te gaan schrijven, totdat mijn moeder overleed.
Ik kon niet meer tegen mijn moeder zeggen “Weet je nog mam, vroeger…….”
Toen ben ik mijn eigen blog begonnen om van me af te schrijven. Het zijn voornamelijk jeugdverhalen, herinneringen en alledaagse dingen die ik met mijn lezers deel.
Het schrijven is helend voor me en is een soort verwerken geworden.
Naast de verhalen, schrijf ik ook gedichten en haiku’s.
Ik krijg leuke reacties over mijn grappige herinneringen die ik mee heb gemaakt maar ook hartverwarmende reacties over mijn ontroerende verhalen. Ik doe mijzelf in mijn verhalen niet anders voor dan wie ik ben en stel me dus ook kwetsbaar op.
Ik ben blij met de mooie reacties maar er zijn natuurlijk ook mensen die mijn blogs niks vinden en dat mag ook.
Men mag het niet leuk vinden en ik kan goed tegen kritiek of tips.
Een harde reactie heb ik laatst voor het eerst meegemaakt van iemand op twitter, zomaar uit het niets.
Niet eens van iemand die ik volg of die mij volgt. Diegene vond mijn verhaal niet gewoon niet leuk maar inspiratieloze bagger.
Tja dat kan ook gebeuren als je blog openbaar is en iedereen het kan lezen maar waarom nou zo’n opmerking?, denk ik dan, dat kan toch ook anders!
Degenen die bloggen geven een stukje van zichzelf bloot dat kun je toch respecteren in plaats van bewust afkraken!
Wat is slecht en wat is goed? Ik vind dat alles goed is als je ergens de moeite voor neemt, geen kwade bedoelingen hebt en je best doet. Dan kun je het, in mijn ogen, niet verkeerd doen en zo kun je ieder in zijn waarde laten.

Dus waar ik heen wil met mijn blog is, hetzelfde blijven schrijven als dat ik nu doe.