Intrinsiek extravagant

Mijn moeder roept het al járen: ‘jij bent extravagant’. Ik pas niet in een hokje. En als men me nieuwsgierig schattend aankijkt, krijgen ze steevast een andere kant te zien, van wat men – tja, hoopt – of qua vooringenomenheid vaststelt.

Het is dat masker. Ik laat mezelf niet gauw kennen. Hoop ik.

Dat extravagante was – toen al – een teken aan de wand. Op geen enkele manier paste ik in een schoolkader. Classificeringsstelsel. Of het gymlokaal. Ik voelde me ook anders dan anderen.

Al mag ik met trots stellen dat ik eerlijk gezegd niet weet hoe anderen zich voelen. Nog steeds is dat onveranderd. Ik ben een buitenbeentje. Soms probeer ik me aan te passen, dan zet ik mijn pretoogjes aan, draag wat leuks, toon me geïnteresseerd. En God zal weten, dat het helpt. Voor een momentje of twee. Men schijnt me te dulden.

Maar dat is natuurlijk never nooit niet goed genoeg. Noem het ‘blond ambition‘. Noem het onzekerheid. Ik wil altijd méér. Ik wil gelezen worden. Mijn lezerspubliek is me niet groot genoeg.

Er is een tijd geweest, ooit, dat het groter wás. Toen schreef ik nog in alle oprechtheid wat het pad was dat me bracht tot hier. Dat was geen simpele weg, daar kwamen veel psychiaters aan te pas. Dat maakte me echter niet sterker dan de bedoeling was. En dus ging ik schrijven. En voelde me langzamerhand meer een betere versie van mezelf worden.

Nog altijd hoop ik dat ik ‘ontdekt’ zal worden en gewaardeerd als sublieme extravaganza. Een woordenkunstenaar die ongecompliceerd dóór babbelt over schijnbaar belangrijke zaken. Een blogger die het licht – inmiddels – heeft gezien. Een blogger die het niet nalaat vooral over zichzelf te schrijven als de enige vorm die mogelijk is in Kunst. Maar vooral iemand die schrijft om weerstand te trotseren en zichzelf te overleven…

Woord van de dag: intrinsiek

Als kind al kon ik zomaar ineens verliefd worden op woorden. En dat is eigenlijk altijd zo gebleven. Vandaag las ik wat artikelen en het woord dat steeds erboven uit floepte was intrinsiek. Bijna net zo mooi als authentiek, maar dan beter.

Wat betekent het eigenlijk precies?

Intrinsiek 1) als iets uit jezelf komt, voorbeeld: ‘een intrinsieke motivatie hebben om goed te presteren’, antoniem: extrinsiek, synoniem: innerlijk, 2) intrinsieke waarde, 3) wezenlijk

Het zou een mooi #W(rite) O(n) T(hursday)-woord kunnen zijn.

Maar je zou ook een verhaal kunnen schrijven.

De intrinsiek wijze uil zat des nachts te waken over de wereld. Zijn ogen zagen een leeuw die lag te slapen op een rotswand. Vogels die uit waren op een prooi. Muizen en ander klein gedierte die hem te snel af waren.
Hij vloog van tak tot tak om steeds een ander beeld te krijgen. Net zolang tot hij op die tak zat vlak bij mijn raam en ik hem recht in de ogen keek terwijl ik mijn gordijnen opende om het maanlicht te vangen gedurende deze donkere nacht.
Hij leek heel wijs, deze uil. En zijn donszachte veren waren in een intrinsieke stand van rust. Het scheen hem niet te deren, mijn aanwezigheid, hoewel hij me toch in de gaten bleef houden.
Ik vroeg me af wat hij zou willen eten en of ik hem zou kunnen voeren. Als kind al had ik de neiging beesten te willen bezitten. En hoewel ik altijd honden had gehad, koos ik in mijn volwassen leven voor de feline soort. Bijna net zo mysterieus als die intrinsiek wijze uil die daarbuiten op die tak zat te waken.
Ik besloot de uil te vragen wat ik voor hem kon betekenen. Hij dacht erg lang na en zei: ‘Met beide voeten op de grond, kom je geen stap vooruit…’