Doe het niet, alsjeblieft

Het joch – van een jaar of 7 – stond aan de kant van het stroompje waar vlak voor z’n voeten een moedereend zwom met haar drie schattige kleine piepjonge eendjes.

Ik denk dat ze – hallelujah – net een dag oud waren.

Het joch kwam steeds een beetje dichterbij.

Moedereend reageerde door even wat meer afstand te nemen naar het midden van de plas. Ik zag aan het joch dat hij zo graag een van de kleintjes had opgepakt en meegenomen. Tsja… zoiets wil iedereen wel koesteren, vasthouden en knuffelen, natuurlijk.

Dus bleef ik met de hond op een veilige afstand staan. Hij kreeg dat al snel in de gaten en stapte achteruit.

Ergens moet het tot hem doorgedrongen zijn dat die schattige kleine ducks meer dan dat verdienen. Dat het leuker is om ze in hun eigen hoedanigheid te laten zwemmen en leven. En dat hun leven al risico genoeg loopt met reigers en overige hongerige vogels.

Hij keek me heel even aan.

‘Lief zijn ze zo, hè?’ Zei ik zo begripvol mogelijk.

Hij beaamde dat door heftig zijn hoofd op het ja-standje te schudden. Draaide zich om en holde hard weg.

Heel even was ik trots op onze wederzijdse stilte, maar ook op zijn begrip en liefde voor al wat leeft…

Zielsgelukkig

Het zonnetje schijnt. Waterig, maar toch warm genoeg om buiten te zitten met genoeg cafeïne en nicotine. Joelende kids op de achtergrond. Fietsende en jolige mensen die aan komen fietsen. Die weer allemaal goedendag kunnen wensen vanwege de zonneschijn. Het maakt me blij. Ik in een opgeruimde (mooi woord) stemming. Zo eentje waarin ik me voorneem om diezelfde dag nog een grote lenteschoonmaak te houden (?!). Gelukkig ben ik nu even niet thuis. 

Ik weet dat dat moment van zielsgeluk maar heel even duurt. En omdat ik in zo’n alleJezus blije ei-stemming ben weet ik dat ik dit moment even moet vastleggen. Gewoon omdat ik voel dat ik op dit moment alles aankan. Alles als in überverwarmde liefde van me afstraal!

Snel pak ik mijn iPhone. En open de WordPress-editor. 

Houd vast.

Adem in. Lééf dít moment. Ik houd m’n adem iets te lang in, maar het deert niks. Ik blijf dat moment van intens geluk ervaren.

Leven met lentekriebels. Me like…