#WOT deel 22: luisteren

Met een auditieve handicap, zou je zweren dat ‘mijn’ luisteren nog een heikel ding is. Niets is minder waar. Ik luister graag. Veel. Doe er zelf liever het zwijgen toe, en laat anderen praten. Ik zie daarbij ook nog ‘es alles, als in selectief waarnemen. De uitstraling van die ander. Die houding van die ander. En ik laat dat heerlijk op me inwerken.

Ergens weet die ander dat mijn oplettende insteek altijd wel iets van doorvragen vergt. Dat doorvragen leidt steevast tot diepzinniger gesprekken, waar je anders nooit aan toe komt. En altijd weer, bemerk ik na afloop dat men dat beslist fijn vond. Eén op één.

Het #WOT-woord van gisteren was:

Luisteren ~ 1) Aandacht schenken 2) Aanhoren 3) Afluisteren 4) Aandachtig horen 5) Auditief waarnemen 6) Behoren 7) Beluisteren 8) Bemerken 9) Fluisteren 10) Gehoorzamen 11) Gericht horen 12) Horen 13) Iets vernemen 14) Ingesteld om te horen 15) Invloed van iets ondergaan 16) Laat zich makkelijk sturen 17) Met aandacht horen 18) Met het oor waarnemen

Ooit dacht ik – en ik heb het nog een korte periode opgepakt – dat ik mijn interesse in de psychologie moest aanpakken en iets doen met mijn luisterkwaliteiten op dit vlak. Ik las er heel veel over. Tijdens mijn ’twenties’ heb ik zowat alle boeken over psychologie van voornamelijk C.G. Jung verslonden. Ik ben er niet mee verder gegaan, omdat ik zo’n donkerbruin vermoeden had dat ik zelf dan ook door een oerwoud van persoonlijke therapeutische sessies zou moeten.

Mijn overweging was: in hoeverre wil je een psycholoog een rol toebedelen in je leven? Want tegenwoordig is een therapeut al gauw een plaatsvervanger voor een goede vriend. De charme van het leven – mijn leven – is dat ik liever een gratis consult krijg van een goede vriendin dan een volmaakt vreemde psycholoog.

Dat is wat ik dan noem een gezonde insteek.

Maar hee, was het niet C.G. Jung die riep:

Show me a sane man, and I will cure him for you?

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag kiest Martha een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat daar een link achter naar je eigen blog zodat iedereen mee kan lezen.

Selectief horen, het kan!

De vrouw – iets ouder – hoewel ik vind dat dat niet ter zake mag doen, schudde haar hoofd. Met een grauwe grimas van ergernis, stampvoette ze bijna. Ik keek even verdwaasd om me heen. En toen bespeurde ik dat een andere dame in de wachtkamer zat te telefoneren met smartphone. Even daarvoor had ik een belletje gehoord. Zij werd dus gebeld. Ik neem dan aan – of liever: oordeel niet – dat dat noodzakelijk is en schenk er verder geen aandacht aan.

Ik luister dan ook niet naar dat soort gesprekken. Misschien vang ik selectief iets op. Misschien ben ik soms wel nieuwsgierig, maar meestal niet. Ik hoef ook niet te luisteren. Vind het van mezelf zelfs oneerbiedig als ik wél die poging doe.

Ik vind het altijd knap van dezelfde mensen dat je wel hun gesprekken in een wachtkamer kunt of mag meeluisteren, vooral als dat op een nogal klagerige toon geschiedt. Of dat ze mensen betrekken in hun gesprek, zo sociaal als het maar kan zijn. Want laten we wel zijn: de oudere generatie is altijd sociaal. Ik ken maar weinigen die minder capabel in die richting zijn.

Soms vraag ik me af, of de ergernissen – en dan met name van die oudere generatie – rond ‘dat ding’ niet een kwestie van gebrek aan aandacht is. “Leg dat ding nu maar even weg! Je kunt toch wel heel even gemist worden?!”

Misschien is het voor sommige mensen nog steeds wennen dat je te allen tijde bereikbaar bent. En dat ze niet beseffen dat elke vorm van communicatie via de smartphone niet noodzakelijkerwijs negatief hoeft te zijn. Alle vormen van emoties kunnen immers aan bod komen binnen communicatie. Of dat nu met je smartphone is, of in een in real life gesprek.

Dus moet ik mezelf vaak verdedigen. Nog steeds. En iets roepen als: “Sorry, ik moet dit even beantwoorden, daarna schenk ik mijn volledige aandacht weer aan jou!”

En dat verbaast me. Elke dag opnieuw. Misschien is het wel een vorm van argwaan, dat men bang is dat er achter de rug om wordt gekletst, maar in mijn geval komt dat zeker nooit aan de orde.

Vandaag bedacht ik dat stilte met een meewarige grimas hierop het enige antwoord is. Ik heb geen zin meer om het uit te moeten leggen…