Tagmijmeren

#WOT, deel 26: mijmeren

#

Nee, ik ben niet zo’n prater, meer een doener. Daarentegen mijmer ik veel, vaak en heftig. Het liefst uitgestrekt op mijn bank, terwijl ik prachtige horizonten bewonder en me daar weer over verwonder, kan ik hele uren zwijgzaam doorbrengen. Ieder ander zou dat als lummelen bestempelen. Ikzelf meen dat ik er energie van opdoe. Ideeën zelfs. En later mezelf weer kan opheffen om grootse zaken op het Internet teweeg te brengen.

Het #WOT-woord van deze week was:

Mijmeren = 1) Peinzen, 2) denken, 3) dromen, 4) dubben, 5) filosoferen, 6) in gedachten verzonken zijn, 7) nadenken, 8) piekeren.

Ik filosofeer ook altijd graag. In mijn up. Hele wereldreorganisaties bedenk ik. Ik weet letterlijk altijd overal een oplossing voor, maar ik hou het fijn voor mezelf. Wil die ander er niet mee lastigvallen, zeg maar.

Mijn opa zaliger zei ooit tegen mijn moeder, dat haar dochter toch wel een ‘denkertje’ was. Want als we op pad gingen in zijn Volkswagenbus, met sleurhut attached, dan vroeg ik hem honderduit over het nut van een Bijbel en het geloof, bijvoorbeeld. Was hij uren bezig om een voor zijn doen ook onbevattelijk iets verklaarbaar te maken voor dat nog jonge meiske, dat ik was.

Dat honderduit vragen deed ik overigens overal. Zonder er overigens enige schaamte of zelfs schroom op na te houden. Ik vind het fijn om veel vragen te stellen, te luisteren, en anderen dus daarmee aan het werk te houden. Het houdt mij ook op een prettige manier bezig met mijn drang naar een zo open mogelijke communicatie.

Mijn Duitse neefje heeft daarop een ietwat ludiek antwoord gevonden, hij vraagt mij dan terug: ‘Warom, wieso, weshalb?’ Tja, en dan moet ik zelf dus inhoudelijk wat vertellen. Maar hij heeft overigens wel groot gelijk.

Nee, dat mijmeren gaat me heel wat beter af. Of het nu thuis op de bank is. In een grasveld tijdens de picknick. Of als ik even wegstaar van mijn werk. Mind you, een grote ramenpartij voor mijn neus, is dan wel een absolute must.

En naarmate de jaren vorderen, merk ik dat het me heel wat sereniteit heeft opgeleverd. En dat de grenzen tussen mij en de mensheid daarmee vervagen. Niet iedereen hoeft een vlotte babbel te hebben, immers…

#WOT betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verzint Ali een woord waar je over kunt schrijven (bloggen, vloggen of ploggen). Niets moet, alles mag. Je kunt op ieder moment instappen.

0
0

Losgaan

L

Soms krijg ik het Spaans benauwd van mijn eigen referentiekader. Ik wil los gaan. Ik wil niet beperkt worden door iets of iemand. Ik wil volledig vrij zijn en schrijven waarover mijn gedachten gaan. Zodat het duidelijk wordt wat mijn gedachten dan zijn. Gewoon lukraak iets typen en dat publiceren zonder me achteraf te vragen: “Waar ging het over, eigenlijk?” Het lijkt me zo heerlijk als je ongegeneerd iets kan typen zonder dat je vooraf een vastgesteld onderwerp hebt.

Me niet afvragen wat ik hier vanaf zo’n absurd vroeg tijdstip zit te doen. Opstaan terwijl het nog donker is en dan samen met het daglicht wakker worden. Het maakt me vrolijk. Dat je wolkenpartijen ziet veranderen van kleurstelling. Dat je weet dat de zon zich een weg baant naar een vrolijke dag. Zoiets.

En dat je je dan niet afvraagt hoe de rest van de dag gaat verlopen. Je doet gewoon waar je zin in hebt. En niet eens erbij nadenken wat er precies gedaan moet worden. Gewoon doen. Actie. Gáán.

Zo fantaseer ik al tijden dat ik ‘s morgens de fiets zal pakken en een ritje naar de eerstbeste strandplek zal doen, om me daar op een terrasje aan het strand te goed te doen aan een gewoon – doodnormaal – kopje koffie. Onderwijl de sfeer proevend van de ambiance van die toko en de mensen die zich laten genezen door de zee, al wandelend, met of zonder hond.
Een hond. Gisteren vroeg iemand me waarom ik dan die hond niet neem. Terwijl ik reeds jaren loop te wikken en wegen of ik het zal doen. En dat je bij voorbaat al weet dat je een goed huis zou kunnen schenken aan zo’n beestje. Dat je liefst direct naar dat asiel stapt en een hond meeneemt die dat verdient. En dat ik weet dat er een asiel is in die strandplaats. En dat het bijna om de hoek is van het strand. Houd me vast, laat me los. Zoiets.
Terwijl ik dit dan schrijf zit poes Diva me allerliefst aan te kijken. Het lijkt wel of ze het voelt.

Ik doe mijn best haar te negeren en mijn gedachten weer de overhand te laten nemen. En dat je dan even in een stille modus bivakkeert. Zo’n modus waarin je even niets denkt. Dat zo’n moment van totale stilte in je hoofd eigenlijk heel goed aanvoelt… En dat je dat moment even een totaal geluk ervaart. Alleen omdat je schrijft wat je denkt. En dat er dan een soort rust over je heen komt, wat gelijk staat aan totaal geluk.

Dat de rugpijn door de kou die je vatte, die je sinds een dag of twee voelt, wegebt. Dat de migraine, die je gisteren had langzaam wegsijpelt, omdat je je hoofd even ontspant. De spieren in je voorhoofd lijken zich willekeuriger te gedragen. Alsof je daar die rondjes draait met je wijsvinger waardoor er een soort van algehele relaxmodus aanvangt. Dat je je hoofd losjes boven je romp beweegt en je rustig aan een portie oxytocine verstrekt. Omdat je voelt dat je op dit moment niets meer of minder nodig hebt dan wat tikkende vingers die het toetsenbord pijlsnel lukraak afstruinen. Om je hoofd te ledigen van overmatig toevoer van informatie waar je af en toe heel blij van wordt, maar meestal heel chagrijnig. En dat dat laatste er dan niet meer toe doet. Omdat je onderbewustzijn streeft naar een soort van Yin Yang situatie, zonder je te hoeven buigen in vreemde Yoga posities.

Dat je je even ook niet afvraagt, waar die mail van Microsoft inzake de aanstaande Windows 10 upgrade blijft, of dat je je afvraagt of je moeder wel een goede nachtrust heeft genoten. Langzaam doemen die zaken op. Ze dringen binnen, waarschijnlijk omdat ik Twitter.com open heb staan aan de linkerkant van mijn beeldscherm, en iedereen zachtjesaan wakker wordt en meningen, gedachten en de reclame doorsijpelt.

Elke minuut van de dag kijk ik even naar mijn pas gelapte ramen en verbaas me over die prachtige wolkenpartijen, waarin ik me heel erg kan verliezen. Ze staan me altijd weer toe mijn gedachten even op nul te zetten, en vandaar uit weer een nieuwe positie aan te nemen. Fris. Fruitig. Vers.

De dag begint langzaam door te dringen. Ik ben wakker. Mijn blog is wakker. Ik neem nog een kop koffie en zal, neem ik me voor, de rest van de dag proberen een soort van continue staat van verwondering vast te houden. Verbazing, verwarring, en dat gevoel van extase omdat je je bewust bent van de wereld om je heen, maar meer nog om je eigen emoties daaromtrent. En dat je liefst de hele dag dat soort overpeinzingen vastlegt. Om er later nog eens op terug te grijpen, of niet. Dat is niet belangrijk.

Alleen wat nu is, wat ik nu denk, of denk in het nu, is belangrijk. Eindelijk bereik ik die fenomenale staat van zijn. Ik leef in het nu, want schrijf…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.