Tagode

Een ode aan goede buren

E

Ben opgegroeid in een buurt waar men elkaar kende. En waar men nog veel voor elkaar betekende. Niet dat we bij elkaar op schoot zaten, dat hoefde ook helegaar niet. Maar we wisten van de hoed en de rand. We wisten wat we aan elkaar hadden en dat we in tijden van nood op elkaar konden rekenen.

Ik ben een poosje verdwenen uit die buurt en kwam toen terug om naast mijn broer boven de zaak van mijn ouders te wonen. Dat heb ik geweten. Elk bezoek van ‘een man’ werd steevast gerapporteerd de volgende dag aan mijn nietsvermoedende vader als hij in de winkel stond. Als ik een avondje ging stappen, kreeg hij ook dan de volgende dag steevast een kort verslagje van mijn stapcapriolen in het Haarlemse dat weekend.

Tegenwoordig woon ik in een flat, of appartement, zo je het noemen wil. En hier is er een veelvuldige wisseling van de wacht. Er is een poosje geweest dat als ik in de lift stond met buren er geen boeh of bah werd gedeeld. Gelukkig is die mentaliteit tegenwoordig wel anders. Iedereen is weer wat nieuwsgieriger naar elkaar. Iedereen lijkt weer wat interesse te tonen in die ander. En er is ruimte voor wat vriendelijke én medemenselijke status-updates.

Soms sta je een stief kwartiertje te wachten op een lift, zelfs, als blijkt dat men de deur bezet houdt om even een spontane bij-klets te doen. Ik houd daarvan.

Soms hoor ik buren klagen over het vele geklus tijdens de weekeinden, maar ikzelf voel me altijd veilig en geborgen om te weten dat elders ook mensen in het pandje gezellig ‘bezig’ zijn. Zo ook als er wel eens wat te harde muziek klinkt met een feestje ergens. Of bij het geluid van kinderen die hier buiten aan het ‘foeballen zijn’.

Dat is wat mij betreft een stukje sociale zekerheid. En dat gevoel van thuiskomen…

0
0

Ode aan Toon Hermans

O

Melancholie. Het hoort bij een clown, zegt men, of bij mensen van wie men roept dat ze humor bezitten. Melancholie schijnt een van die vele karaktereigenschappen te zijn, waarover men nou niet echt opschept. Of waarop men trots is. Toch herken ik dat, bedenk ik me meermaals tijdens het lezen van een aantal boeken van Toon Hermans.

Ook ik weet me op de meest ongeziene momenten in een bepaald hokje van mijn brein te verschansen, wat of Freud of Jung wellicht die schaduwzijde zouden benoemen, maar dat terzijde.

Sinds ik deze boeken van Toon lees krijg ik ongelooflijk veel inspiratie. Heb ik er reeds vijf blogposts opzitten waarover ik me zelf nog het meest verbaas. En ook dat zat in zijn karakter besloten. Hij is voor mij nog steeds een van die alltime favoriete conferenciers met zijn pretoogjes, weergaloze typetjes en ja zeker ook die typische melancholie.

Hoe vrolijk word je van:

Dan wil ik even met de kinderen touwtje springen,
dan wil ik vogels horen fluiten in een boom,
dan wil ik eventjes een luchtig liedje zingen,
dam klim ik langs m’n kleine muziekje naar mijn droom ~ Toon Hermans (uit Fluiten naar de overkant)

En hoe raak ook dit stukje:

Zo staat hij lachend aan de bar
nog maar een tonic ‘met’
maar thuis komt straks de eenzaamheid
alleen op ‘t lege bed ~ Toon Hermans (uit Fluiten naar de overkant)

Zo af en toe, als ik zelf vertwijfeld raak over mijn eigen ondeugd en waar die nu blijft in deze stukjes, weet ik weer welke boeken ik dan moet oppakken. En waardoor mijn geestdriftige zin in schrijven weer vandaan komt.

Dank je wel, Toon Hermans, voor jouw mooie ‘zijn’ al die jaren…

0
0

Een ode aan de ouders en verzorgers van ASS-kids

E

Ik heb een vriendin – sinds een jaar of vijfentwintig – die getrouwd is met een man met Asperger. Ze hebben drie puberkids, waarvan er twee – ook – met Asperger en een Autist. Ik kan niet anders dan mijn bewondering uitspreken voor de immense inzet van haar en hem als ouders én verzorgers.

Het is een hele pittige opgave. Ga er maar aanstaan. Beeld je in dat je altijd afhankelijk bent van de beeldvorming van mensen die er vooroordelen op nahouden. Denk je eens in dat je daardoor bijna in een isolement terechtkomt. En als je dat niet doet, dat je dan moet knokken om die verrekte vooroordelen weg te nemen, maar ook om jezelf staande te houden.

Het staat me nog vers in het geheugen. De momenten – wat niet in verhouding staat tot het aantal uren dat deze ouders werkelijk inzetten – dat ik de confrontatie aanging met bijvoorbeeld een uurtje oppassen.

Dat je een baby – zo jong als het is – een flesje geeft en dat het niet wil drinken, simpelweg omdat dat niet hetzelfde flesje is als vanouds. Dat het kindje niet kan wennen aan ‘nieuwe’ dingen, zoals een nieuw vloerkleed bijvoorbeeld. Dat het kind zijn hoofd herhaaldelijk headbangt tegen de muur tot verwondingen aan toe omdat het niet kan definiëren wat er werkelijk loos is. En zo zijn er mijns inziens nog duizendenéén voorvallen waar ik – als buitenstaander – geen weet van heb.

Dat het kind naar school zal gaan. En dat je dan te maken krijgt met diagnoses van volmaakt vreemde mensen dat je kind een ernstige stoornis dan wel te lage intelligentie heeft. Terwijl jij weet dat precies het omgekeerde het geval is. Dat je eigenlijk afhankelijk bent van teveel mensen die zich gaan bemoeien met jouw stijl van opvoeden. Je tips en trucs verstrekken terwijl jij als ouder qua intuïtie haarfijn aanvoelt dat het voor jouw kind wezenlijk anders moet.

En dat je dat dan ook doet – allemaal – omdat je liefde voor dit kind net zo fenomenaal is als die voor dat ‘gewone’ kind. En dat je zou willen dat de hele wereld jouw kind net zozeer omarmt als al die anderen.

Ik koester deze vrouw en haar man omdat ze nooit klagen, nooit een moment opgeven. Tot het uiterste van hun kunnen gaan om hun kind te laten voelen dat ze welkom zijn en blijven. En als altijd openstaan voor vragen en antwoorden van iedereen die dat laat blijken. Ik heb een mateloze bewondering voor hun inzet en kracht omdat ze altijd moeten knokken. Niet alleen voor zichzelf maar vooral voor hun kid(s). Dat kan denk ik niet vaak genoeg worden gezegd…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.