Mijn wraak is zoet

Ik dacht altijd wat verwijtend richting mezelf, ik doe het een beetje té goed, dit leven, als rechtgeaarde Bourgondiër. De kilo’s vliegen en blijven er momenteel aan. Ik doe met alles gewoon gezellig mee. Brokje kaas? Nou lekker, dank je. Bitterbal? Wauw, ja, doet u mij er maar drie! Biertje, chipje, nootje, nee, ik ga ze niet uit de weg hoor. En dan zie je mensen kijken, maar vooral denken.

Het kan me niet zoveel meer schelen, weet je. Ik heb niet die ambitie meer, die partner te zoeken en vast te houden. Ik heb zo’n beetje sinds mijn geboorte een strijd moeten voeren, tegen de fratsen van mijn schildklier, en tegen dat jojo-effect van al die diëten. En vooral, ik ben die kwetsende blikken, de tips waar ik niet om vraag, en het louter zijn en denken van überMenschen die menen dat slank zijn hun grootste verdienste is in dit leven, echt wel beu.

“Ja, maar patat hoef je niet lekker te vinden!” aldus een van mijn vorige diëtisten, die dat soort slogans zonder blikken of blozen durfde te stellen. “Het is gewoon even die knop omdraaien.”

Ik denk dat ze dat knopje niet geïnstalleerd hebben bij mij. Ik weet het eigenlijk wel zeker.

Ik klaag dan ook niet. Want joepie, af en toe, roept mijn familie dat het ‘nu toch wel de spuigaten uitloopt’. En dan hou ik me voor even kedin. En ik geef toe, als zij dat niet zouden doen, zou ik een goede kandidaat zijn voor dat programma ‘Obese’, al kijk ik er lekker nooit naar, natuurlijk.

Zoals anderen medelijdend kijken naar mij, zo denk ik met diezelfde compassie over dat graatmagere van die supermodellen op tv en in het nieuws.

En mijn wraak is superzoet als het nieuws roept dat een dikke kont een teken is van méér intelligentie en gezondheid. Hoewel ik toegeef, dat dat mij werkelijk niets verwondert…

Over-gewicht: de spot en de feiten

Het leven staat of valt niet louter bij uiterlijke verschijning, en dat was me wel aan te zien, de laatste tijd. Ik genoot téveel. En ben die echte Bourgondiër die moeilijk nee zegt en zichzelf iets kan ontzeggen. Ik sta mezelf bijna alles toe. Het is net dat ijsje dat je vindt dat je ‘verdient’ als je bijvoorbeeld iets moeilijks heb moeten doen.

Dat vind ik een vervaarlijk minpuntje van mezelf.

Vaak lees ik spot in de ogen van slankere mensen. Men schijnt te denken dat slankzijn een verdienste is en ik wel veel te veel zal eten.

Het tegendeel is echter waar.

Mijn lichaamsbouw is buiten-proportioneel (mooi woord) gegroeid omdat ik vaak vergeet tussendoortjes te eten, te grazen als ’t ware. Want blijkbaar is het aanzienlijk beter om elke twee uur iets gezonds te nuttigen, waardoor je spijsvertering op gang blijft.

Zo is de opmerking van mijn diëtiste me niet ontgaan:
“Mens, je lijkt meer op een Biafra-kindje door ondervoeding!”

Mijn metabolisme is vrijwel stil komen te liggen, omdat ik vaker op de dag vergeet alles aan het werk te zetten. En te houden.

Ik zal niet zeggen dat ik het te druk heb, want dat is een slap excuus. Wat ik moet doen is de feiten onder ogen zien, dat ik daarom bij de drie grotere maaltijden meer eet. En die biertjes en dat wijntje wat ik graag drink zou ik ook best wel eens kunnen vervangen door het drinken van veel meer water.

Ik moet dus opnieuw beginnen. Leren grazen als ’t ware. Steeds kleine beetjes ‘gezond’ nuttigen, zonder weer dat ene nieuwe lumineuze dieet te beginnen. ’t Is ook beter voor de energievoorraad die je aan de dag legt. En ik voel dat toenemen. Zo ervaar ik nu ook bij het wandelen dat ik meer tempo aan de dag kan leggen.

Het heeft een hele tijd geduurd voordat mijn lichaam wende aan wél dat nuttigen van tussendoortjes. Het is of mijn spijsvertering weer opnieuw moest leren aan de slag te gaan. En te blijven. Gewicht verliezen doe je dus op twee manieren. Door één: verandering van mindset. En twee: door veelvuldig en gezond te blijven eten. Dat gaat me nu heel goed af. Al gaat het niet snel, gewicht kwam immers ook geleidelijk aan. Dus is langzaam afvallen zeker zo belangrijk.

En het is die ene verdomde poging waard. Dus ben ik onderweg. Onderweg naar de persoon die ik altijd al had willen zijn, maar te lui was om het onder ogen te zien.

Ik wil beter, en nu ik daar meer bewust mee bezig ben gaat dat me lukken ook.