Tagpsycholoog

De beste beslissing ooit

D

Ik kon het niet laten, ik moest die vraag wel stellen. Ooit. Dus trok ik die dag de stoutste schoenen aan die ik had. En ging onderweg. Bij dat statige grachtenpand, waarvan ik zelf ook droomde ooit de rest van mijn leven te kunnen staren naar zo’n hoge witte muzen-plafond, in de hoofdstad ging ik naar binnen. Ik wachtte netjes mijn afspraak af, hoewel ongeduldig.

Eindelijk was het zover. Hij kwam me afhalen, en het lukte me wonderwel nog steeds een soort van hardnekkige beleefdheid in stand te houden. Hoewel, ik wist dat dat ene moment bijna zover was.

We gingen zitten, ik kreeg koffie. Hij vroeg me, hoe mijn reis er naar toe was verlopen. Maar ik hield het niet meer, dus plopte de vraag er pardoes uit.

“Dok, denk jij, dat die ellende, al die narigheid, dat ik dat op me afroep?”
Even viel hij stil.
Hij dacht na. Kennelijk. Maar antwoordde toch vrij resoluut:
“Dat zullen we pas weten, als we wat meer sessies hebben gedaan!”

Kedang. Dat was het dan. Ik was er gelijk klaar mee.

Hoeveel sessies ik ook had gehad, in het verleden, en niet alleen bij deze psycholoog of psychiater; dit antwoord, wist ik, was de definitieve uitkomst. Méér was er niet.

En gelijk wist ik ook, waarom hij never nooit niet met een soort van planning was gekomen. Soort van planning met een beoogd resultaat of goals, whatever, en dat uiteindelijk ik die deur voorgoed zou kunnen uitstappen. Als zijnde genezen. Voor altijd. En dat ik dan nooit meer de behoefte zou voelen, zo’n zelfde vraag over ellende of narigheid te stellen. Niet aan een psych, aan niemand, voor de hele rest van mijn verdere leven.

Op het moment dat hij resoluut verwachtte dat ik netjes terug zou komen voor nog méér sessies, nog meer praten, nog meer onthullingen van mijn kant, wist ik dat ik dit niet langer nodig had. En dus dronk ik mijn koffie niet eens op. Ik stond op, liep richting de deur, draaide me om en zei:

“Waarschijnlijk is de beste beslissing ooit, dat ik u niet langer nodig heb!”

0
0

Waarom ik blij ben dat ik van het psychiater-circus ben verlost

W

‘Hoe voelt dat voor je?’ is wel een van de lastigste vragen die je me kunt stellen. Naast de vragen wat je plannen zijn voor vandaag en hoe je om wenst te gaan met de rest van je leven. Vragen, vragen, vragen, en ik ondervond destijds al zo’n moeite met opstaan, laat staan ademhalen. De vragen werden steeds benauwender. Ik had het gevoel te moeten wegkruipen in een heel donker holletje in een hoek van de kamer, waar ik liefst ongezien de dag verder kon doorbrengen.

Die indringendheid, dat (onder)zoekende, maar zeker ook de angst om voorgoed achter gesloten deuren te moeten verdwijnen maakten dat ik het hart niet op de tong droeg. Misschien dat mijn eeuwige scepsis de overhand had genomen. Waren die pyschiaters en hun verpleegkundigen immers niet ook een beetje maf?

Ik kon sowieso geen antwoorden bedenken op die vragen. Sloeg op tilt. Had geen zin om dat stukje verantwoording af te moeten leggen aan een volmaakte vreemdeling. Misschien was ik wel obstinaat maar ik voelde dat ik steeds meer verwijderde, ver weg van mezelf. Had er heel veel moeite mee om zaken te benoemen. Als er iets is, wat me aan anderen vrijwel altijd verbaast is dat zij dat wel zo goed kunnen.

Ik heb voor altijd dat gevoel dat ik wat uitstel nodig heb om iets een plek te geven. Wat een heel vreemde eigenschap is als je net zo ongeduldig bent als ik. Maar daarentegen ben ik een Weegschaal, en van nature graag aan het wikken en wegen voordat ik een helder antwoord kan formuleren.

Ik heb me nooit zo onzeker gevoeld als in die tijd dat ik wekelijks gesprekken voerde met de psych, danwel een verpleegkundige in die sector. Ik wist eerlijk gezegd ook niet hoe snel ik weg kon wezen.

En toen eenmaal dat verlossende antwoord kwam dat men me los ging laten als ik dat zelf maar aandurfde (?!?), zolang ik maar beloofde dat ene pilletje dagelijks te nemen, voelde ik me intens bevrijd. Ik stopte met twijfelen omdat ik niet langer bang was voor een weerwoord of het advies hoe ik het beter zou kunnen doen. Ik was blij dat men niet langer zat te wroeten in mijn familiegeschiedenis en wat de rol van mijn ouders waren in dit geheel. Ik was vooral blij dat men me niet langer op een dwaalspoor zag, maar dat ik het waard was alleen verder te gaan.

En nog steeds waak ik ervoor niet weer terug naar dat circus te moeten. Wat heeft dat zenuwslopende gedoe een indruk achter gelaten. En wat zijn de affirmaties van mezelf geloofwaardiger dan van die wroetende tranendal kwekers.

Tegenwoordig leer ik te bouwen op mijn intuïtie en onderbuikgevoelens. En dat schept zowel vrijheid als zelfvertrouwen. Laat mij maar zelf aanmodderen, dan kom ik er heus zelf ook wel. Misschien duurt het wat langer die weg, maar dan nog kan ik stellen dat ik het wel helemaal zelf heb gedaan.

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.