#WOT deel 2: relativeren

Die sterren op de rode loper, dat zijn mooie mensen, veelal. Plaatjes. Plaatjes waar je naar mag kijken, van mag genieten op afstand, maar je mag er niet aankomen. Het is net als die Bal van Toon Hermans. Je gaat aan áán het banket, maar je mag nergens aan zitten en je mag zeker de ballen niet meepikken (‘leg néér die bal!’). Dat laatste vind ik dan weer zo’n onderwerp dat als voorbeeld mag dienen, hè? Komisch misschien, edoch het relativeert gelijk weer de zwaarte van deze hot topic.

Maar natuurlijk kleden die plaatjes zich uitdagend, en natuurlijk is het de bedoeling dat men zich zowel in negatieve (immers slechte reclame is nog steeds reclame) als in positieve zin een mening vormt. Kan me niet voorstellen dat een actrice onbesproken wil blijven. Dan heeft ze toch iets niet goed gedaan.

Het #WOT-woord van vandaag is:

Relativeren ~ 1) Afvlakken 2) Afzwakken 3) De betrekkelijkheid benadrukken 4) De betrekkelijkheid erkennen 5) Nuchterder bekijken

Ooit had ik een boom van een buurman, niet alleen groots qua lengte, maar ook zijn breedte was vrij imposant. Ik vond het altijd heerlijk om even te boksen tegen zijn bierbuik. Op een mooie dag gaf hij zijn weerwoord. Hij pompte even in mijn borsten. Kort maar krachtig. Heel even was ik geschokt én verbaasd, dat merkte hij dan ook op. En hij zei: “Wat jij mag, mag ik ook!”

’t Is maar een voorbeeld. Waar ik maar mee wil stellen dat zolang wederzijdse toestemming is gegeven, vrijwel alles geoorloofd is. Is dat niet het geval, dan moet een man heel erg op z’n tellen passen, zelfs als hij zichzelf als ‘jager’ ziet. Want laten we wel wezen, ook een jager heeft nog altijd de keuze zijn wapen niet te gebruiken…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat bij Martha een link achter naar je eigen blog.

Relativeringsschotel

Waar was dat nou, dat ik las dat de enige goede manier om een verstoorde relatie tot eten te krijgen is door een dieet te volgen? Dat klopt als een bus. Zet mij drie weken op Sonja Bakker en daarna kan ik overgaan tot het weg schransen van de meest lugubere combinaties eten. Echt, ik eet dan gewoon een stuk worst, gevolgd door slagroomsoesjes, een boterham of drie met pindakaas mét dikke augurk tot aan kwark toe. En ik word er van de weeromstuit niet eens misselijk van. Verbaast me zelf nog het meest. Pas als ik dan mezelf dwing tot relativeren en regelmatig – that is, minstens vier tot vijf keer per week – een gezonde maaltijd te nuttigen, dan pas kan ik enigszins proportioneel gezond denken en gebalanceerd zijn.

Nu is er weer dat gedoe met eieren, terwijl men met dat onverwachte gifgoedje nog niet eens fatsoenlijk zelfmoord kan plegen.

Wat hebben we nog meer gehad? Oh ja, melk, da’s ook zo’n heftig ding. Gelukkig heb ik er al sinds mijn geboorte een bloedhekel aan, en leerde ik pas in redelijk volwassen toestand bijvoorbeeld ook kaas te eten. Maar melk, dat is dus de ene dag heel gezond, en de volgende dag kun je er aan sterven, bij wijze van spreken. Ik word er behoorlijk confuus van, al die boute uitspraken van die gezondheidswetenschappers.

Water drinken is ook zo’n leuk concept. Ik lach me altijd wezenloos om al die mensen die zweren niet zonder dat geijkte flesje water te kunnen. Sommige mensen kun je er dan ook mee uittekenen. In de ene hand een flesje water en in de andere een smartphone, want natuurlijk moet je zoveel mogelijk selfies maken van je gezondheidsmanie. Totdat ik dan lees, wat de regel gewoon altijd bevestigt, een teveel is nooit goed, en dat dat ook voor water geldt. Proest.

In mijn woonplaats – Haarlem – zou je dus een delirium kunnen krijgen door kraanwater te drinken vanwege een verhoogde toevoeging van kalk. Maar geen nood, in de supermarkt kun je ook kraanwater kopen, alleen betaal je je dan scheel aan het kunnen opscheppen over welk merk water je prefereert.

Ik drink nog wel steevast mijn dagelijkse dosis aan cola, hoewel het me niet verbaast dat het me onlangs gelukt is een oude ‘goudkleurige’ armband er roestvrij mee te krijgen. Als cola aldus roesten voorkomt en dat goedje voorgoed verwijdert, leef ik nog lang en gelukkig, denk ik dan maar.

Nu ik weet dat eten en drinken zo gevoelig ligt, kan ik er – net als humor – gewoon om lachen…