Geheugenfeitjes

Járen geleden alweer kocht ik mijn huidige stalen ros. Niet bijzonders, het is een tweedehandsje. En als ik er tijdig aan denk om de banden goed op te pompen, is het best wel een plezier om ermee weg te fietsen. Al zijn die afstanden beslist minimaal te noemen. Anyways, ik kocht die fiets, maar kon me dus niet meer herinneren of ik er een reservesleutel bij had ontvangen. Mijn geheugen verdringt dat soort toch wel belangrijke feitjes steeds weer meer naar de achtergrond. Ik zou zelfs zweren dat ik het echt niet meer weet.

Het leven gaat door. En ik ruimde de chaos in mijn keuken eens op. Af en toe wil ik wegens het voorkomen van die dagelijkse sleur alles eens opnieuw indelen, en dat betreft vooral mijn keukenblad. Wil ik dan meer ruimte creëren om voedsel te kunnen prepareren, vooraleer ik weer eens echt ga koken. Nu stonden er ergens in de hoek twee schalen met allerlei rommeltjes erin. En ik dacht, laat ik die rommeltjes dus ook beter reorganiseren. Wat is het nut immers van diverse rommelhoekjes als je het kan minimaliseren tot louter één rommellade?

En wat vond ik daar? Juist, die reservesleutel van mijn stalen ros. Ietwat opgelucht was ik wel nadien.

Over een andere boeg

Van de week kreeg ik ook nog die gave mail met een vraag van Frank, omdat hij zijn oudere blog, punkey.com, weer in zijn geheel wil opnemen in zijn huidige blog. Volg hem. Hij blogt leuk en goed. En je kunt je ook abonneren op zijn nieuwsbrief.

Hij had ergens een back-up staan, welke link hij me doorstuurde, en na wat neuswerk mijnerzijds begon ik weer enthousiast.

Maar hemeltjelief, wat moest ik weer diep graven in mijn geheugen. Net als Frank, begon ik met bloggen in 2002, in het (content management) systeem Pivot. Daar stond die back-up gelukkig. Dus al wat ik hoefde te doen, was een reeds bestaand script in het vervolg op Pivot: PivotX zetten en vervolgens een export proberen te krijgen vanuit PivotX ten behoeve van WordPress.

Het leek simpel en dat was het ook, dankzij al die scripts die reeds aanwezig zijn. Ware het niet, dat ondertussen al die php-versies (de taal die dat soort systemen bezigen) danig zijn opgehoogd, en mijn geheugen niet meer bijgehouden heeft, welke wanneer precies van belang was. Toch wel een heikel dingetje, werd dat.

Ik heb drie pogingen gedaan, met wat ploeterwerk en onderhuidse implosies (mooi woord) mijnerzijds, en dankzij mijn MAMP (server op eigen computer) is het uiteindelijk gelukt. Yihaa! Het was compleet. Ik hoefde alleen nog maar dat *.xml bestand aan Frank toe te sturen, zodat Frank het zelf kan importeren binnen zijn WordPress-installatie en bepalen wat hij daaruit nodig heeft.

Tot slot

Dat ge-oetel en gewroet in mijn geheugen en de feitjes ermee verbonden is echt een heikel dingetje aan het worden. Ik heb me dus voorgenomen per mailvraag een dossier aan te gaan maken. Met alle bestanden die ertoe doen. En een tekstbestand waarin ik inga op de uitvoering van hoe ik dat nu precies gedaan heb. Zo dan. Dan kan ik nadien nog eens teruggrijpen en hoef ik niet meer zo na te denken over hoe ik zulks nu tot stand heb gebracht. Met jezelf communiceren lijkt me de sleutel en achteraf ook erg handig, dan weet je dat verrekte geheugen weer eens van het slot te krijgen immers.

Then again. Zoals Loesje.nl al roept… ‘Als je écht alles onthoudt, hou je geen vrije denkruimte meer over’.

#WOT deel 3 van 2015: sleutel

Sleutel – 1) Apparaat, werktuig of gereedschap 2) Clavis (Latijn) 3) Code 4) Codering 5) Deuropener 6) Deel van een viool 7) Deel van een telegraaf 8) Deel van een strijkinstrument 9) Deel van een gebouw 10) Deel van strijkinstrument 11) Deel van telegraaf 12) Deel van viool 13) Deel van een slot 14) De oplossing komt op het slot (crypt.) 15) Gereedschap

Vandaag is zo’n sleutel’dag’. De verjaardag van mijn vader. Hij zou als hij nog leefde, 82 zijn geworden.

De laatste tijd heb ik steeds vaker even de behoefte aan een gesprek met hem. Al gaan we nu het derde jaar in dat hij wordt gemist. Al was het maar die aai over m’n bol, of die schop onder m’n achterste. Ik mis die momentopnames die nog wel heilig gegrift staan in mijn geheugen. Het zijn kostbare herinneringen geworden. Herinneringen die sleutels zijn tot een stukje verdriet, maar ook naar momenten dat we samen konden lachen en genieten.

Vaak wil ik heel even dat gesprekje, al weet je innerlijk heel goed wat zijn antwoorden zouden zijn. Het fysieke gemis is het nog altijd waard om die ene traan over mijn wang te doen biggelen.

Mijn vader was vaak de sleutel tot veel voor mij ontastbare en -grijpbare zaken. Ik zie ons nog samen zitten aan de eettafel om me iets van huiswerk te laten doen. Ik herinner me momenten dat hij op logische wijze de meest gecompliceerde zaken helder kreeg. Sowieso lijk ik qua natuur veel op hem. En samen konden we dan tot een conclusie komen met één enkele uitspraak: ‘Logisch!’

Ik laat zijn gemis steeds vaker spreken door even dat moment van stilstaan. Ik sta mezelf dan heel even toe om in mijn hoofd wél dat gesprek te voeren. Waarna ik dan met gerust hart toch die ene beslissing kan nemen of stappen durf te zetten. En dat ik dan denk bij mezelf: ‘Paps had het vast een goed idee gevonden’ of ‘Paps zit daar op dat wolkje boven en kijkt geruststellend toe’.

In wezen voer ik steeds vaker zo’n symbolisch gesprekje want ergens weet ik dat hij naast boven op dat wolkje nog steeds voortleeft in mijn hart. Dat is de plek waar hij thuishoort immers. Als sleutel naar mijn herinneringen…

De #WOT (Write on Thursday) werd dit jaar overgenomen door @drspee en de meest recente #WOT met dit woord staat daar.