Tagsneeuw

Het sneeuwt!

H

Tja, het zal je niet ontgaan zijn, dat het sneeuwt. En tjonge, wat is de wereld licht én mooi! En wat vind ik het, ondanks mijn verwoede pogingen om toch maar zo veel mogelijk te genieten van dit witte dikke pak, oervervelend?!

Zie je, ik ben niet mobiel. Althans niet genoeg. Voor mezelf dan. Voor mijn gevoel, kan ik nu niet makkelijk een auto pakken, of op de fiets stappen, dus moet ik wel de benenwagen gebruiken. En ik ben meestentijds niet lui, maar de gedachte dat ik ergens langer dan 10 minuten over moet doen… tja, je voelt de bui al hangen. Letterlijk.

Mijn hoofd steekt ook. Het vertelt me, dat er sneeuw in de lucht zit. En in gedachten vind ik dan ergens onderweg een Koek & Sopie waar ik onderwijl kan genieten van een overheerlijke warme chocolademelk mét slagroom en een flinke slok alcohol erbij. Om de warme toe te laten.

En ja, mijn knieën protesteren na mijn korte wandelingetje al. Al worstelend begaf ik me vanmorgen zo rond een uurtje of 10 richting di mams. Ik ging daar waar de wind me het minst in het gezicht waaide. In de hoop op wat mooie plaatjes. Te schieten vanaf mijn smartphone. Maar de wind waait zo hard dat takken en bomen geen sneeuw willen laten liggen.

Onderweg kom ik ouders tegen die hun kind achter zich aan laten sleeën, en geniet ik stiekem toch even van de pret die zij hebben. Ook de mens die zijn uitbundige hond uitlaat, levert prachtplaatjes op.

En ik, ik erger me aan mijn eigen, bloedeigen, irritaties voor wat deze pak sneeuw betreft. Ik erger me aan mijn verzet ertegen. Ik erger me eraan, dat ik zo verwend blijk te zijn, dat een half uurtje of wat mijn benenwagen nemen nog te veel voor me is. Onderwijl benut ik dat innerlijke zweepje dat me toeroept te genieten. Te genieten voordat het té laat is. En als dat innerlijke kind dat praktische realisme te doen vergeten.

0
0

Angsthaas, ik

A

Het is mooi. Sneeuw. Echt, ik vind het geweldig als het valt, en mag er wel van genieten als ik me te voet begeef in mijn buurtje. Vooral die eerste dag dat het valt. Daarna mag het van mij spontaan ‘gedelete’ worden.

Dus begeef ik me dan te voet, want ik wandel nog liever duizendenéén kilometer dan dat ik me begeef in een auto of op de fiets.

Als rasechte dramaqueen mag ik wel stellen, dat daar geen reden voor is.

Al ben ik toen ik nog maar net mijn rijbewijs in mijn bezit had, eens in een slip geraakt en op een tegenhelft beland, terwijl een giga-grote truck me tegemoet kwam. Je begrijpt, ik sloeg mijn handen voor mijn ogen en zat heel even – tegen mijn eigen geloof in – te bidden voor een goed einde. Maar wonder boven wonder, gebeurde er n.i.e.t.s. Die vrachtwagenchauffeur laveerde zijn gevaarte doodeenvoudig met een boogje om me heen, en zat waarschijnlijk met een big smile op zijn pokerface te grijnzen om mijn aanblik.

De schrik zat er – toch wel – goed in. Nadien.

Dus stap ik tegenwoordig hikkend en stotend met een boel zenuwen die mijn billen samendrukken van de angst in een auto, maar alleen als het écht móet. Anders niet. Ga ik gewoon wandelen.

Ergens vind ik dat zo zot.

Maar je kunt zelf zo voorzichtig zijn als je wil. En dan een of andere mafkees tegenkomen, die je terstond wat kamikaze lesjes leert. En ik haat dat soort afhankelijkheden. Al kan ik vandaag net zo hard van de trap donderen. Of over een drempel struikelen. Ik bedoel maar.

Dus vandaag trek ik mijn stoute bergschoenen weer trouw aan. En wandel dat het een lieve lust is. Zonder haast. En omdat ik weet dat er voldoende loopafstand overblijft.

Al was het alleen maar om mijn voetafdrukken im Rücksicht te kunnen fotograferen en mezelf te dwingen die witte pracht toch eindelijk eens te gaan waarderen…

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.