De ultieme zelftest: niet meer roken

Shag! Overal lag shag. Tijdens het rollen, roken, rond de asbak en ver daar vandaan. Werd er dol van. En na zoveel pogingen te stoppen met roken, dacht ik, dat ik die standvastigheid niet had. Ik wist wel dat ik mijn rug kon rechten, indien nodig. Dat vol kan houden. Maar niet, dat ik de stress niet van me af hoef te blazen. Ik weet nu ineens ook, dat je ook kunt blazen zonder te roken. Net als dat je niet een hond hoeft te hebben, om een wandeling te maken, elke ochtend.

Je snapt het al, ik ben sinds zaterdagmiddag klaar met dat fenomeen roken, reedsch sinds mijn dertiende. Ik begon de ultieme zelftest, want onlangs waren foto’s genomen van mijn longen, en werd er geroepen dat ze ‘schoon’ waren. “Houwen zo!” was mijn mantra.

Alléén, wannéér, wáár en hóé en kon ik de verrekte shag, die idiote verslaving aan roken, laten staan dan wel laten liggen? Na die eerste dag, niet-roken, weet ik dat het me lukt. Hallelujah.

Ik denk dat de grootste en die ultieme zelftest was dat ik bang was, dacht dat ik het niet zou trekken. Ik weet nu wel beter. Nog even, en dan sluipt er zomaar een verrekte arrogantie in, want hoe fijn is het te weten dat je zelf de meesteres over je eigen hersenpan en wíl bent?

Op naar de 200 uren niet roken #Stoptober

Tjemig, ik kan het. Het roken laten, met nicotinepleisters dan wel. Ik heb inmiddels zo’n 120 uur achter me liggen, zonder stanksigaretten. Beter voor mijn gezondheid, huid, tanden, portemonnee, maar nog niet echt voor mijn omgeving. Getuige de momenten waarop het – en ik zeg dat nog netjes – minder gaat.

Als je begint, heb je je doelen erg helder voor ogen. Die doelen staan me nog steeds heel helder voor ogen, maar de stok achter de deur om deze situatie hoe dan ook te handhaven, vervaagt ietwat. Enigszins. Maar het zijn dan ook die momenten, dat die kl*te-verslaving spreekt. Zo’n moment duurt maar een minuut of wat, en ik kon ze tot op heden goed handelen door uitstel, afleiding en een duidelijke beslissing te nemen.

Toch klinkt dat vileine stemmetje er nog steeds tussendoor.

Het lijkt dan ook een eindeloze discussie te worden:

‘Ik wil een sigaret!’
‘Wat?! Na 5 dagen niet roken, ga ik niet al die gedane moeite weggooien!’

Want dat is het, als je eenmaal alles op alles zet, en je hebt die eerste paar zware dagen achter de rug, dan weet je dat je dat niet zomaar gaat opheffen door even een sigaret op te steken. Dat laat ik dan wel uit mijn hoofd.

De verkoudheid bovendien, die maar niet over leek te gaan, verdwijnt nu langzamerhand. Het hoesten lijkt inmiddels op een normaal en ‘gezond’ kuchje, vergeleken bij die steek-de-moord-partij van vorige week.

Het lijkt me ook beter af te gaan, als ik in mijn up ben. Omdat het vertrouwen in mezelf blijkbaar is gegroeid.

Zodra ik maar even wat resultaten begin te zien, weet ik dat op het goede pad ben. En dat ik op de moeilijkste momenten dat vileine verslavings-stemmetje kan weerspreken. Al lijkt het er verdomd veel op, dat er een machtsspel is losgebroken, en dat is er een die ik zelf maar al te graag wil winnen.

Ik gooi mijn verslaving weg

Het is 6 uur in de ochtend geweest. Ik ben al weken wat te ziek, grieperig, en hoest de longen uit mijn lijf. Dat komt door het roken, volgens mij. Alleen al het feit, dat het zo lang duurt.

Het is af en toe zo erg, dat hoesten, dat ik er misselijk van word. Half-kotsend trek ik mijn conclusie weer eens.
‘Whatever happened met mijn belofte aan mezelf dat ik de volgende 50 jaar gezond zou leven?’

Ik heb vervolgens mijn shag opgeborgen. Mijn grootste asbak waarin ik de peuken weggooi, blijft daar nog even staan. Als bewijs van de rotzooi wat roken echt is. Al die teer en nicotine die ik wegspoel, als ik deze asbak eens schoonmaak. Niet normaal meer.

Vervolgens heb ik een nicotine pleister geplakt op een plekje op mijn borst. Ditmaal is zo’n pleister 14 mg zwaar. Van de vorige halfserieuze poging om te stoppen weet ik dat ik 21 mg veels te zwaar vond.

Ik krijg mentale coaching van een praktijkondersteuner van mijn huisarts. Donderdag kan ze eraan.
Volgens R. mag ik naast de pleisters nog roken, al zal de behoefte door de pleisters veel minder worden. Je krijgt je shots immers binnen.

Nu moet ik alleen mijn handen nog vertellen dat ze een andere bezigheid moeten zoeken, en mijn brein dat de mist in mijn kop zal wegtrekken, uiteindelijk.

Ik heb me ook vanmorgen aangemeld bij stoptober.nl, om precies 6 uur. De app die zij verstrekt hebben staat al op mijn smartphone. Een eerste motivatie via die app is dat ik per maand € 232,50 en per jaar € 2.737,50 bespaar, en dat is omdat ik zo stom was om minstens 50 sigaretten per dag weg te stomen.

Ik verfoei de tabaksindustrie, die me deze verslaving heeft opgeleverd, naast al dat geld wat ik de lucht en mijn longen inblies.

Om mijn frustraties van me af te schrijven, heb ik nog een app gedownload. Elke keer als ik de neiging krijg op te geven, ga ik schrijven, omdat ik me sowieso wil houden aan de volgende regels:

  1. Uitstellen als je behoefte voelt
  2. Afleiding zoeken
  3. Een besluit nemen

We zijn nu anderhalf uur verder. Af en toe check ik mijn Nicotinell-pleister om er zeker van te zijn, dat het er nog is. Als ik inadem, doe ik alsof ik met dezelfde kracht kan uitademen. Het voelt – gek genoeg – nu al beter aan.

Ergens dacht ik altijd, dat iemand me minstens een maand in coma moest brengen, om deze verslaving de baas te worden. Nu weet ik, dat ik zelf krachtig genoeg ben om het te doorstaan. Zelfs als dat betekent dat deze maand – mijn geboortemaand – van iets mindere kwaliteit zou zijn, dan nog vind ik dat mijn wil groter moet zijn dan die verrekte onzin van een verslaving. Ik weet immers beter en wil ook beter.

Internal affairs

Ik heb dus Osteoporose, getuige mijn ene ingezakte (L2) ruggewervel. En daarvoor al twee pilletjes erbij gekregen. Ik zou zeggen, dames (!!), kauw elke dag – preventief – alvast die Calcium-tabletten. Ter voorkoming van. Want het beeld dat een Internist schept is niet bijster positief:
‘Voorlopig even geen gevaarlijke sporten beoefenen, want u zou iets kunnen breken, bijvoorbeeld uw heup!’

Ik denk dan, brrrr, en ga weer over tot de orde van de dag. Tenminste dat wil ik dan liefst, maar ze was nog niet klaar met me. Mijn hele leefstijl werd vervolgens op de schop genomen.

‘Wat klinkt u hees?’
‘Ja, ik zou zo een 06-sex-lijn kunnen beginnen.’
‘Rookt u?’
‘Ja, behoorlijk!’
‘Hoeveel rookt u?’
‘Ach, ik tel ze maar niet meer, maar veel, zou zeggen zo’n veertig tot vijftig per dag!’
‘Roken werkt Osteoporose ook behoorlijk in de hand, dus als ik u was zou ik stoppen…’

Het was van de week al zo’n veeg teken, bij de super hieronder. Achter de kassa waren plotseling de rookwaren achter beplakte ramen verstopt, alsof een roker dan maar spontaan vergeet dat hij een verslaving heeft. Maar goed, ik weet natuurlijk dat roken slecht voor mijn gezondheid is. Ik mopper niet. Ik ga deze uitdaging aan. En liefst zonder hulp van buitenaf, want… tja, ik wil mezelf bewijzen dat ik mezelf die lol gun. Bovendien:

When you make a commitment, you build hope. When you keep it, you build trust.

Ik kan je edoch niet vertellen hoeveel stemmetjes er vanuit een verslaving ontstaan binnen een brein. Die stemmetjes werpen – één voor één – allemaal onzinnige bezwaren op. Ik zal ze hier maar niet herhalen, want dat doet mijn image geen goed.

Natuurlijk weet ik gevoelsmatig én rationeel dat mijn leefstijl anders kan. Moet zelfs. Een verslaving aan de kant zetten zou moeten lukken. Ik heb altijd geweten dat roken slecht voor me was, dus ik was gestopt met denken. En ik zou liegen als ik zou stellen dat het een makkie is, want heb het reeds zo’n twintig keer gedaan.

Er komt echter een tijd, dat je stappen zet om die betere mens te worden die diep binnen in je schuilt. Dat je beseft dat het eigenlijk helemaal niet zo grappig is als je zegt dat je louter één slechte eigenschap hebt omdat je rookt.

Ik weet dat deze blogpost vervaarlijk veel lijkt op een letter of committment. Soit.

Ben ik eindelijk 48, besef ik dat ik toch nog volwassen moet worden…

Hoera! Ik ben een ex-roker

Na een paar stressvolle dagen – of denk je dat alleen maar? – is het me gelukt de ergste gewenning af te zweren. Er zijn natuurlijk nog steeds momenten dat ik denk dat ik moet roken, maar nu weet ik dat me nu al beter voel – qua luchthappen en conditie – en zijn dat soort gedachten alleen maar verslavingsroepen. Ik noem het maar wat.

Ik realiseer me nu dat de momenten dat ik dacht dat ik met een sigaret beter kon nadenken, ik in wezen mezelf ‘bedwelmde’, als een laken die ik gooide over een zee aan gedachten. Als ik het voorheen even niet zag zitten, stak ik maar een sigaret op in plaats van dat probleem daadwerkelijk aan te pakken. Omdat er ook momenten zijn dat iets misschien niet zal lukken en je die momenten liefst wil vermijden.

En prompt kwam deze quote net voorbij op Twitter:

To lose patience is to lose the battle ~ Mahatma Gandhi

Die wil ik even onthouden, want ongeduld met mezelf en de rest is nog wel een dingetje van me.

Voor het moment waag ik het te denken dat ‘body, mind & spirit’ volledig met elkaar in overeenstemming moeten zijn, en dat kan niet als je je lichaam stelselmatig vergiftigt.

Tot zover. Ik zal er niet te lang over doorgaan. Ik besef dat het voor die ander niet meer dan normaal is dat je niet rookt. Ik ben wel heel blij met mezelf dat ik zelf-discipline aan de dag kan leggen. Dat is dan weer een veer die ik mezelf graag in de kont steek.