Storm

Om 3.13 uur ben ik wakker. Klaar wakker. Af en toe krijgen mijn ramen het flink te verduren met deze westerstorm. In het pikkedonker zie ik in de verte wild bewegende boomtoppen. En blijkbaar veroorzaakt die storm ook een grote onrust in mijn brein.

Anderhalve week later, en ik ben er niet meer toe gekomen om nog een zinnig woord aan dit blog toe te vertrouwen.

Geen wonder, ik leefde op Ibuprofen en Paracetemol, alsof dat het enige was dat me nog in stand kon houden nadat die tandarts mijn kies met grof geweld verwijderde. Die pijnstillers maken dat ik me de laatste paar dagen zowat een zombie voelde in mijn eigen lichaam. Het maffe is, dat ik wezenlijk niet goed bestand ben tegen al die pilletjes.

Dus heb ik die ’troep’ eens overboard gegooid. Dan maar een beetje pijn voelen. En ontspanningsoefeningen doen, als de koppijn weer eens oplaait.

En op dat moment, dat ik beslis dat ik niet langer afhankelijk wil zijn, hoef te zijn, voel ik me ineens al stukken beter. Alsof de storm me dat wilde vertellen. Alsof de storm me wakker schudt, omdat het zoveel beter mag. Kan.

Soms ben ik blij met zo’n storm. Dan kan het me niet schelen, dat ik de hele nacht wakker ben door die wroetende onrust. Ik heb zo’n moment dan heel even nodig om weer terug bij mezelf te komen. En te blijven.

Storm

Eén van mijn vroegste herinneringen was dat het stormde die dag. En aangezien mijn grotere broer in de buurt naar school ging, werd hem min of meer opgedragen zijn kleine zusje van de kleuterschool op te halen.

Ik moest of vier of vijf jaar oud zijn geweest. Zo trotseerden we samen, hand in hand, en bevochten we die heftige wind. Ik klampte me aan mijn grote broer vast, alsof ik bang was hem kwijt te zullen raken. Bij elke windvlaag sloeg mijn broer een arm om me heen en hield mijn andere knuistje vast, zodat we er in ieder geval van verzekerd waren samen tenminste een klein beetje méér gewicht in de weegschaal te leggen.

Toen we die hoek omliepen, bij de Kerk en vlak bij een open stuk van een open brug van de Leidse Vaart, rukte een gigantische windstoot ons bijna apart en als gevangen in die tornado.

Ik kan me nog heel goed die onmacht van toen herinneren, en dat ik een beetje moest huilen – verontwaardigd als ik was door deze grootse onvoorzienigheid – maar misschien ook vanwege mijn niet ter zake doende nietigheid.

Want hoe klein en vergankelijk ben je dan? En hoe futiel waren we samen en leken we toen al niet opgewassen tegen die grootse en sterke krachten der aarde.

#WOT deel 47: storm

Het stormde en de wind gierde om het huis, die avond op donderdag, 12 oktober 1967 waarop mijn moeder persweeën had. Sowieso deed ze er alles aan om te voorkomen dat ik op een vrijdag, de dertiende, het levenslicht zou zien. Liever die dag ervoor of erna, desnoods.

Maar ikzelf wist het wel al, het deerde me toen al niets. Want, die storm, daar zou ik voor de rest van mijn leven van gaan houden. Uitwaaien, wandelen bij windkrachten die me dreigen omver te blazen. Waardoor alle pogingen om nog iets van mijn coupe te maken danig mislukken. Ik vind het heerlijk om een beetje te worstelen met de weergoden. Ik heb er kracht voor. En nadien is mijn kop weer een stukje minder vol. Alsof de wind de warme tranen en koude piekermomentjes wegbonjourt.

Het is ook een van mijn lijfspreuken geworden als men überhaupt dreigt een conflict met me aan te gaan:
“Pas op, want ik blaas je zo omver!”

Het #W(rite)O(n)T(hursday)-woord van vandaag is:

Storm ~ 1) Atmosferische verschijnselen 2) Atmosferisch verschijnsel 3) Aanval van winderigheid (crypt.) 4) Bekende personen en groepen 5) Depressieverschijnsel 6) Franse schrijver 7) Geweldige aanval 8) Harde wind 9) Hevige wind 10) Hoe het loopt bij een grote toeloop (crypt.) 11) Inhoud van een glas water (crypt.) 12) Meteorologisch verschijnsel

Soms zorgt de storm ervoor dat het in mijn koppie een beetje onrustig wordt. Soms maant het me juist die wandeling te maken. Meestal kom ik dan als een beetje nieuwer – herboren – mens weer terug. Het voelt alsof je even contact maakte met de aarde zoals het is: woest aantrekkelijk, onberekenbaar en vol trotse neigingen. Een beetje dus zoals ikzelf ben…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het overgenomen door moi, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

En, bij-de-weg: Heb jij je reeds aangemeld voor die sprankelende blog-update-lijst, zodat iedereen weet wanneer jij voor het laatst op je blog publiceerde mét link naar je meest recente blogpost? Doen hoor!