Tagtaboe

Die gruwelijke taboes, toch

D

Denk dat iedere blogger het wel met me eens zal zijn: taboes zijn er om met blote handen, eventueel heimelijk ginnegappend, doorbroken te worden. Vandaar dat ik lukraak iedereen aan zou raden om er zoveel mogelijk over te schrijven. Of te bloggen. In welke vorm dan ook.

Als kind snapte ik het begrip ‘taboe’ al niet. Ik kan me herinneren dat ik elf was, toen ik op de verjaardag van mijn opa nu 42 jaar geleden, voor het eerst ongesteld werd. In eerste instantie dacht ik bij het constateren van die bloeding nog dat ik wellicht gauw de dood zou gaan vinden. Terwijl mijn moeder achteloos zei dat ik ‘gewoon’ ongesteld was. Voor mij een mijlpaal. En ik vond het wel waard om dat groots aan te kondigen gedurende die feestelijke familiekringviering op opa’s verjaardag. Echter, ik werd gelijk met de neus op de feiten gedrukt: het was ‘helegaar’ niet bijzonder. En al helemáál niet ‘vermeldenswaardig’, getuige het feit dat iedereen zich op dat moment even geneerde voor deze hachelijke situatie.

Hoe ouderwets was dat? En hoe raar vond ik het dat men niet eens dieper inging op zo’n belangrijk moment voor een kind dat nog lang niet volwassen was. En niet eens de beginselen begreep van dat alles. Meteen wist ik ook dat mensen behoorlijk hypocriet konden reageren op iets wat eigenlijk normale gespreksstof zou moeten zijn. En ik nam me voor om de rest van mijn leven álles te doen om vooral maar tegen alle taboes in te gaan. Louter en alleen om een soort van revanche te nemen op dat geveinsde gedoe.

Ik bedoel, iedereen heeft seks, om maar iets te noemen. Maar nee, ook daar wordt niet openlijk over gesproken. Nog steeds vind ik die houding vreemd, schijnheilig en enigszins belachelijk. Dergelijke hypocrisie wil ik dan ook expliciet belachelijk maken. En daarom moedig ik iedereen aan, datgene wat als taboe heerst, met harde hand te kraken. Gá er tegenin! Doe je eigen ding. En praat erover.

We leven niet voor niets anno 2020. Die verregaande roze vertrutting en verpreutsing dezer dagen moeten we echt tegengaan, want het gaat ten koste van onze humor. En die zullen we nog heel hard nodig hebben voor onze toekomst.

Deze blog verscheen tezelfdertijd op hoevrouwendenken.nl.

0
0

#WOT deel 3: Taboe

#

Ik kan prachtig vertellen over mijn eigen taboe. Punt is, dat ik dat niet langer wil. Ik ben groter gegroeid. Volwassen geworden. Er over heen gegroeid. Ik wil er dan ook niet meer op terugkijken. Ik wil er niet langer over schrijven. Ik wil het loslaten. Dat was ik. Ooit. Maar nu niet meer.

Het is dus een goed teken te weten dat je over jezelf – en je verleden – heen kunt groeien.
Dat je, een slechte tijd die je meemaakte achter je kunt laten, kunt zeggen, dat was eens. Die tijd is voorbij.

Neemt niet weg, dat ik me sterk zou moeten maken als spreekbuis voor de groep die er vooralsnog middenin zit. Dat doe ik, niet altijd en plein public, maar meer op het niveau waar ik beter tot mijn recht kom.

Het #W(rite) O(n) T(hursday)-woord van gisteren was:

Taboe ~ 1) Dit is geen onderwerp van gesprek (crypt.) 2) Heilig verbod 3) Heilig 4) Iets waarover men niet praat 5) Iets waarover niet gepraat mag worden 6) Iets waarover men niet praat (crypt.) 7) Niet toegestaan 8) Niet bespreekbaar 9) Onbespreekbaar 10) Ongepast 11) Onschendbaar 12) Onaantastbaar 13) Onaanraakbaar 14) Onbespreekbaar onderwerp

Ik heb in wezen een hekel aan taboes, die zijn er immers om doorbroken te worden. En ik ben blij als anderen oprecht kunnen zijn en hun eigen taboes bespreekbaar maken. Dat levert een gevoel van vrijheid op. Een vrijheid die we te allen tijde na moeten streven.

Alleen daarom stimuleer ik veel mensen om te schrijven, want schrijven heelt. Dat heb ik zelf aan den lijve ondervonden…

#WOT: betekent Write on Thursday. Iedere donderdag verschijnt er een woord waarover je iets kunt schrijven, vloggen of ploggen. Laat een link achter naar je eigen blog onder het woord van die week zodat iedereen mee kan lezen.

De #WOT is bedacht door Karin Ramaker. Daarna is het door moi overgenomen, vervolgens Hendrik-Jan de Wit en nu dus door Martha Pelkman.

0
0

Over mij

moiHee hallo, ik ben Irene, bijnaam Pix en blog sinds 2002. Af en toe vind ik het heerlijk om in het toetsenbord te klimmen en alles lekker van me af te schrijven. In het kader van die geweldige flow, je-weet-wel. Ow… en mijn haar zit ook altijd goed… Lees meer.

Reacties

Over copyrights enzo

© 2002-heden iPIXtitude.nl. Alle rechten voorbehouden.